Ёва 37 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Гэтага спалохалася маё сэрца, і зрушылася яно са свайго месца.
І ад гэтага дрыжыць сэрца мае й скранулася зь месца свайго.
Слухайце гук голасу Яго і грымоты, якія выходзяць з Яго вуснаў.
Слухайце, слухайце дрыжэньне голасу Ягонага і гром, што выходзе з вуснаў Ягоных.
Праз усе нябёсы Ён коціць яго, і бляск яго аж да краю зямлі.
Пад усім небам Ён пушчае яго і сьвятліню Сваю аж да краёў зямлі.
За ім прагрыміць гром, загучыць голасам велічы сваёй; і не затрымае яго, пакуль не будзе пачуты голас Яго.
За ім равець голас; і грыміць Ён голасам вялікасьці Свае, і не адзержуе яго, калі голас Ягоны пачуты.
Будзе грымець дзівосна голасам Сваім Бог, Які чыніць вялікае і непазнавальнае.
Грыміць Бог голасам дзіўным Сваім, робе справы вялікія, неспатачлівыя.
Ён загадвае снегу, каб сышоў на зямлю, і дажджам зімовым, і ліўню, каб яны ўзмацняліся.
Бо сьнегу Ён кажа: "Будзь на зямлі", таксама лівуну а дажджу, лівуну дажджоў сілы Свае.
Ён кладзе пячатку на руку ўсіх людзей, каб кожны ведаў справы свае.
Ён пячатуе руку кажнага чалавека, наб усі людзі ведалі справу Ягоную.
Увойдзе звер у логавішча і будзе жыць у пячоры сваёй.
Тады зьвяры йдуць да логваў сваіх і застаюцца ў норах сваіх.
З поўдня прыйдзе навальніца, а з поўначы — холад.
Із схову прыходзе бура, ад абураючых вятроў — сьцюжа.
З подыхам Божым з’яўляецца лёд, і паверхня вады сціскаецца.
Ад дзьмухненьня Божага ўзьнікае лёд, і зьверх вады сьцінаецца.
Маланка вылятае з хмары, і хмары распускаюць святло сваё;
Таксама вагкосьцяй Ён напаўняе хмары, і булакі сыпяць сьвятліню Ягоную.
яны асвятляюць усё наўкола, куды б ні накіравала іх воля Стырнавога, да ўсяго, пра што б ні загадваў Ён ім на абліччы зямнога свету,
Яна круціцца а кружыняе подле праводу Ягонага, каб споўніць усе, што Ён расказуе ім на відзе заселенага сьвету.
ці то на пакаранне зямлі сваёй, ці то з міласэрнасці Ён загадвае, каб яны з’явіліся.
Або дзеля зырэньня, альбо дзеля зямлі альбо дзеля зьмілаваньня пасылае іх.
Выслухай гэта, Ёве, і ўстань і паразважай пра Божыя цуды.
Нахіні вуха да гэтага, Ёве; стой і разважай чудосы Божыя.
Ці ты ведаеш, калі загадаў Бог, каб хмары Яго заяснелі святлом?
Ці ведаеш ты, як Бог прызначыў іх і прычыняе зьзяць болачную маланку?
Ці зведаў ты вялікія шляхі хмар і пра цуды Таго, Хто ў мудрасці дасканалы?
Ці знаеш аднавагу булакоў, чудосы Найдасканальшага ў ведзе?
Ці не цёплае тваё адзенне, калі зямля супачыла ад паўднёвага ветру?
Як твае адзецьці цёплыя, як Ён ціхаміра зямлю з паўдня?
Ты, можа, з Ім расцягнуў нябёсы, надзвычай цвёрдыя, быццам вылітыя з медзі?
Ці ты зь Ім прасьцягнуў нябёсы, цьвярдыя, як літая глядзелка.
Навучы нас, што маем сказаць Яму? Мы ў гэтай цемры не можам выбраць слоў.
Усьведамі нас, што сказаць Яму: мы ня кемім ад цемні.
Хто раскажа Яму, што я гавару? А калі б і сказаў, чалавек будзе паглынуты.
Ці будзе паведана Яму, што я гукаю? Ці кажа людзіна, што яе праглынуць?
А цяпер яны не бачаць святла: паветра закрыта хмарамі, але пройдзе вецер і разгоніць іх.
І цяпер мы ня бачым сьвятла, калі яно зьзяе на нябёсах; а вецер павее, і ачысьце іх.
З поўначы прыходзіць залатое надвор’е, а вакол Бога — велічнасць страшлівая.
З поўначы золата прыходзе, у Бога страшны майстат.
Спасцігнуць Усемагутнага мы не можам: Ён магутны ў сіле; і ўсё ж такі і суд, і вялікую справядлівасць не прыціскае.
Усемагучы! мы не спатачаем Яго, Ён высокі сілаю, судам а множасьцяй справядлівасьці. Ён ня ўціскае.
Дзеля таго хай шануюць Яго людзі, бо не паглядзіць Ён на ўсіх тых, што здаюцца сабе мудрымі сэрцам».
Дык хай баяцца Яго людзі; Ён не зважае на мудрых сэрцам».
