Ёва 37 разьдзел

Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна

 
 

Гэтага спалохалася маё сэрца, і зрушылася яно са свайго месца.
 
Ад гэтага дрыжыць сэрца маё, і яно зрушылася з месца свайго.

Слухайце гук голасу Яго і грымоты, якія выходзяць з Яго вуснаў.
 
Слыхам слухайце гук голасу Ягонага і грымот, які выходзіць з вуснаў Ягоных.

Праз усе нябёсы Ён коціць яго, і бляск яго аж да краю зямлі.
 
Пад усім небам Ён пускае яго, і бляск Ягоны — аж да краю зямлі.

За ім прагрыміць гром, загучыць голасам велічы сваёй; і не затрымае яго, пакуль не будзе пачуты голас Яго.
 
За ім грыміць голас, грыміць голас велічы Ягонай, і Ён не спыняе яго, пакуль ня будзе пачуты голас Яго.

Будзе грымець дзівосна голасам Сваім Бог, Які чыніць вялікае і непазнавальнае.
 
Грыміць Бог голасам страшным Сваім, і чыніць рэчы вялікія і незразумелыя.

Ён загадвае снегу, каб сышоў на зямлю, і дажджам зімовым, і ліўню, каб яны ўзмацняліся.
 
Ён гаворыць сьнегу: “Зыйдзі на зямлю”, залеве дажджовай: “Будзь залевай дажджу вялікага”.

Ён кладзе пячатку на руку ўсіх людзей, каб кожны ведаў справы свае.
 
Ён кладзе пячатку на руку кожнага чалавека, каб усе людзі ведалі справы Ягоныя.

Увойдзе звер у логавішча і будзе жыць у пячоры сваёй.
 
І зьвер хаваецца ў логавішча і жыве ў пячоры сваёй.

З поўдня прыйдзе навальніца, а з поўначы — холад.
 
З поўдня прыходзіць бура, а з поўначы — холад.

З подыхам Божым з’яўляецца лёд, і паверхня вады сціскаецца.
 
З подыху Божага зьяўляецца лёд, і паверхня вады ільдом сьціскаецца.

Маланка вылятае з хмары, і хмары распускаюць святло сваё;
 
Вільгацьцю Ён напаўняе аблокі, і хмары разганяе сьвятлом Сваім.

яны асвятляюць усё наўкола, куды б ні накіравала іх воля Стырнавога, да ўсяго, пра што б ні загадваў Ён ім на абліччы зямнога свету,
 
І асьвятляе яно ўсё кругом паводле волі Ягонай, каб рабіць усё, што загадае Ён на абліччы сусьвету.

ці то на пакаранне зямлі сваёй, ці то з міласэрнасці Ён загадвае, каб яны з’явіліся.
 
Ці то на пакараньне зямлі, ці то дзеля міласэрнасьці Ён наводзіць яго.

Выслухай гэта, Ёве, і ўстань і паразважай пра Божыя цуды.
 
Прыхілі вуха да гэтага, Ёве, і стань, і паразважай пра цуды Божыя.

Ці ты ведаеш, калі загадаў Бог, каб хмары Яго заяснелі святлом?
 
Ці ты ведаеш, як загадвае Бог, каб хмары Ягоныя заясьнелі сьвятлом?

Ці зведаў ты вялікія шляхі хмар і пра цуды Таго, Хто ў мудрасці дасканалы?
 
Ці ведаеш ты, як падвешаны аблокі, і пра цуды Таго, Хто ў веданьні дасканалы?

Ці не цёплае тваё адзенне, калі зямля супачыла ад паўднёвага ветру?
 
Ці не награваецца адзеньне тваё, калі зямля супачывае ад ветру паўднёвага?

Ты, можа, з Ім расцягнуў нябёсы, надзвычай цвёрдыя, быццам вылітыя з медзі?
 
Ці ты з Ім расьцягнуў аблокі, моцныя, як люстэрка, адлітае [з мэталю]?

Навучы нас, што маем сказаць Яму? Мы ў гэтай цемры не можам выбраць слоў.
 
Навучы нас, што маем сказаць Яму? Мы ў гэтай цемры ня можам прадставіць [справу нашую].

Хто раскажа Яму, што я гавару? А калі б і сказаў, чалавек будзе паглынуты.
 
Хто раскажа Яму тое, што я прамаўляю? Ці скажа хто Яму, каб ня быць зьнішчаным?

А цяпер яны не бачаць святла: паветра закрыта хмарамі, але пройдзе вецер і разгоніць іх.
 
І цяпер ня бачым мы сьвятла за хмарамі, але пройдзе вецер і разгоніць іх.

З поўначы прыходзіць залатое надвор’е, а вакол Бога — велічнасць страшлівая.
 
З поўначы прыходзіць [яснасьць] залатая, і вакол Бога — велічнасьць страшлівая.

Спасцігнуць Усемагутнага мы не можам: Ён магутны ў сіле; і ўсё ж такі і суд, і вялікую справядлівасць не прыціскае.
 
Усемагутнага знайсьці мы ня можам: Ён — магутны ў сіле, судзе і праведнасьці, але не прыгнятае нікога.

Дзеля таго хай шануюць Яго людзі, бо не паглядзіць Ён на ўсіх тых, што здаюцца сабе мудрымі сэрцам».
 
Дзеля таго няхай баяцца Яго людзі, бо Ён не зважае на ўсіх мудрых сэрцам».