Найвышэйшая песьня 1 разьдзел
Найвышэйшая песьня Саламонава
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна
Песня з песняў Саламона. «Хай ён пацалуе мяне пацалункам вуснаў сваіх!» «Бо каханне тваё лепшае за віно;
Песьня песьняў Салямона.
за водар тваіх найлепшых алейкаў. Алеек разліты — імя тваё; таму любяць цябе дзяўчаты».
«Няхай ён цалуе мяне пацалункамі вуснаў сваіх!» «Бо пяшчоты твае лепшыя за віно.
«Прываблівай мяне за сабой! Пабяжым! Увядзі мяне, валадар, у пакоі свае»; «Радавацца і цешыцца будзем табою, помніць больш пра каханне тваё, чым пра віно; заслужана кахаюць цябе!»
Пах алейкаў тваіх салодкі. Алей разьліты — імя тваё. Дзеля гэтага дзяўчыны кахаюць цябе».
«Чарнявая я, але зграбная, дочкі Ерузаліма, як палаткі Кедара, як заслоны Саламона.
«Цягні мяне за сабой! Пабяжым! Увядзі мяне, валадару, у пакоі свае». «Будзем радавацца і весяліцца з табою, будзем узгадваць пра пяшчоты твае [больш], чым пра віно; заслужана кахаюць цябе!»
Не глядзіце, што я смуглявая, бо апаліла мяне сонца. Сыны маці маёй разгневаліся на мяне, даручылі мне пільнаваць вінаграднік, а я свайго вінаградніку не ўпільнавала.
«Чарнявая я, і зграбная, дочкі Ерусалімскія, як намёты Кедара, як палатніны Салямона.
О ты, якога любіць душа мая, пакажы, дзе ты пасеш, дзе адпачываеш апоўдні, каб не блукаць мне між статкаў таварышаў тваіх».
Не глядзіце на мяне, што я смуглявая, бо сонца апаліла мяне. Сыны маці маёй разгневаліся на мяне, паставілі мяне пільнаваць вінаграднікі, а я не ўпільнавала вінаграднік мой.
«Калі не ведаеш, о найпрыгажэйшая сярод жанчын, то выйдзі і ідзі па слядах статка, ды пасві казлянят сваіх каля палатак пастухоў.
Распавядзі мне, каханьне душы маёй, дзе ты пасьвіш, дзе адпачываеш апоўдні, каб не блукаць мне між чародаў таварышаў тваіх».
Я ўпадобніў цябе, сяброўка мая, да жарабіцы ў калясніцы фараона.
«Калі ня ведаеш гэтага, найпрыгажэйшая між жанчынаў, дык ідзі па сьлядах авечак, і пасьві казьлянятаў тваіх каля буданоў пастушыных.
Гожыя шчокі твае пад завушніцамі, шыя твая — у каралях.
Да жаробкі ў калясніцы фараона я ўпадобніў цябе, сяброўка мая.
Мы зробім табе залатыя завушніцы са срэбранымі ўкрапінамі».
Прыгожыя шчочкі твае пад кляйнотамі, шыя твая — у каралях.
«Пакуль валадар быў за сталом сваім, нард мой разліваў водар свой.
Мы зробім табе кляйноты залатыя з блішчыкамі срэбнымі».
Улюбёны мой для мяне — пучок кіпера, што ляжыць на грудзях маіх.
«Пакуль валадар быў за сталом сваім, нард мой разьліваў водар свой.
Улюбёны мой для мяне — быццам гронка кіпровая у вінаградніках Эн-Гадзі».
Любы мой для мяне — як мяшэчак з мірам, які начуе на грудзях маіх.
«О, якая прыгожая ты, сяброўка мая, о, якая ты прыгожая: вочы твае галубіныя».
Любы мой для мяне — як гронка кіпровая ў вінаградніках Эн-Геды».
«О, які прыгожы ты, улюбёны мой, о, які прывабны! Ложак наш у кветках,
«Якая прыгожая ты, сяброўка мая, якая прыгожая! Вочы твае — як галубкі».
бэлькі дамоў нашых кедравыя, столь наша — з кіпарысу».
«Які прыгожы ты, любы мой, які цудоўны! Ложак наш — зеляніна,
