Ёва 4 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна
У адказ Эліфаз Тэманіт сказаў:
І адказаў Эліфаз з Тэману, і сказаў:
«Калі пачнём мы размаўляць з табою, можа, прыкра табе будзе, але пачатую размову хто зможа стрымаць?
«Калі мы пачалі з табою размову, можа і прыкра табе гэта, але пачатую размову хто ж можа спыніць?
Вось, навучаў ты многіх і спрацаваныя рукі ўмацоўваў,
Вось, ты павучаў многіх і рукі самлелыя ўмацоўваў.
словы твае ўмацавалі тых, што хісталіся, і каленям дрыжачым надаў ты сілы.
Словы твае ўмацоўвалі кволых і каленям дрыготкім надавалі сілы.
А цяпер прыйшла да цябе бяда, і ты аслабеў, кранула цябе яна, і ты ўстрывожыўся.
Цяпер кранула цябе цярпеньне вялікае, і ты аслабеў, кранула цябе яно, і ты ўстрывожыўся.
Страх твой перад Богам — хіба не надзея твая, дасканаласць шляхоў тваіх — хіба не спадзяванне тваё?
Ці ж страх твой [перад Богам] ня быў надзеяй тваёй, і дасканаласьць шляхоў тваіх ці ж не была спадзяваньнем тваім?
Прыгадай, прашу цябе, хто бязгрэшны калі загінуў або калі знішчаны былі праўдзівыя?
Прыгадай, ці загінуў хто нявінны, або ці былі зьнішчаны справядлівыя?
І нават лепш сказаць: я бачыў, што тыя, хто чыняць несправядлівасць і сеюць пакуты — і пажынаюць іх,
Часьцей бачыў я [зьнішчэньне] тых, што дапускаюцца злачынства і няпраўды, і самі яны зьбіраюць плады рук сваіх.
загінулі ад подыху Бога і звяліся духам гневу Яго.
Ад гневу Божага яны гінуць, і ад полымя гневу Ягонага зьнікаюць.
Рыканне льва, і голас ільвіцы, і зубы львянят патрушчыліся.
Рыканьне ільва і голас ільвіцы сьціхае, зубы львянятаў крышацца.
Леў загінуў, бо не меў здабычы, і львяняты пагубляліся.
Леў гіне з нястачы здабычы, малыя львяняткі разьбягаюцца.
Потым да мяне таемна данеслася слова, і вуха маё прыняло яго ціхі голас.
І дайшло да мяне слова таемнае, і прыняло вуха маё шэпт ягоны.
У жаху начных прывідаў, калі звычайна людзей сон агартае,
У жаху відзежу начнога, калі звычайна людзей сон агартае,
ахапіў мяне страх і трымценне, так што ўсе косці мае агарнуліся жахам.
ахапіў мяне страх і дрыжаньне, так што ўсе косткі мае трэсьліся.
І, калі дух праходзіў у маёй прысутнасці, дыбам сталі валасы на целе маім.
Калі дух прайшоў перада мною, дыбарам сталі валасы на целе маім.
І стаў нехта, але я не пазнаў вобліку яго, — здань перад вачамі маімі, — і пачуў я голас, быццам лёгкага ветру:
І стаў нехта, але я не пазнаў вобліку ягонага, постаць стала перад вачыма маімі, і пачуў я голас нібы лёгкага ветру:
“Ці можа чалавек быць справядлівейшым за Бога, або ці будзе муж чысцейшым за свайго Творцу?
“Ці чалавек больш праведны за Бога, або ці можа ён быць чысьцейшы за Творцу свайго?
Вось, не мае Ён надзеі ў паслугачах Сваіх і ў анёлах Сваіх знаходзіць сапсаванасць.
Ён слугам Сваім не дае веры, і ў анёлах Сваіх знаходзіць правіннасьць.
Наколькі ж болей — тыя, што жывуць у гліняных дамах, падмурак якіх стаіць у парахне. Звядуцца яны, быццам моль!
Тым больш у тых, што жывуць у хатах гліняных, падмурак якіх — пясок, і нішчэюць яны, быццам моль.
Ад раніцы да вечара яны занепадаюць і, паколькі ніхто не заўважае, згінуць навечна.
Ад раніцы да вечара счэзнуць; ніхто імі не пацікавіцца, і прападуць вечна.
Ці не выдаляецца ад іх і маёмасць іх, што засталася? Яны памруць, ды не з мудрасцю”.
І ўсё астатняе будзе аднята ў іх, і памруць яны, бо ня маюць розуму”.
