Ёва 6 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна
У адказ Ёў сказаў:
І адказаў Ёў, і сказаў:
«О, каб узважылі гора маё і няшчасце маё паклалі побач на шалях!
«О, каб было ўзята на вагу гора маё, і разам з ім былі ўзважаны пакуты мае!
Цяпер яно, пэўна, цяжэйшае за пясок марскі, таму хістаюся я ў словах маіх.
Цяпер вось яно цяжэйшае за пясок марскі, таму неразважныя словы мае.
Бо стрэлы Усемагутнага ўва мне, і атруту іх п’е дух мой, і страхі Божыя ваююць супраць мяне.
Бо стрэлы Усемагутнага ў-ва мне, і атруту іхнюю п’е дух мой, і страхі Божыя ваююць супраць мяне.
Ці будзе асёл раўці, калі ў яго будзе трава? Або ці ж будзе мыкаць вол, калі будзе стаяць пры поўных яслях?
Ці будзе раўсьці асёл, маючы траву? Або ці будзе рыкаць вол, стоячы пры поўным жолабе?
Або ці можна з’есці прэснае — тое, што не пасолена? Або ці ёсць смак у яечным бялку?
Ці ж нехта будзе есьці нясмачнае, якое не пасолена? Або ці можа смакаваць бялок яечны?
Тое, да чаго раней не хацела дакрануцца душа мая, цяпер, у бядзе, сталася ежай для мяне.
Тое, чаго раней не хацела дакрануцца душа мая, цяпер у хваробе сталася ежай для мяне.
Хто зробіць, каб дайшла просьба мая і каб даў мне Бог тое, чаго чакаю?
Хто зробіць, каб споўнілася жаданьне маё, і тое, чаго чакаю, ці дасьць мне Бог?
О, каб жа Бог раструшчыў мяне; хай працягне Ён руку Сваю і заб’е мяне!
Няхай Бог раструшчыць мяне, няхай працягне руку Сваю і зьнішчыць мяне!
Хай гэта будзе мне суцяшэннем, і я ўзрадуюся нават у няшчасці, хай яно нават не скончыцца, і не ўхілюся я ад слоў Святога.
Няхай будзе гэта пацехай маёй, і я буду радавацца ў мучэньнях маіх, бо не пагардзіў словамі Сьвятога.
Што за моц мая, каб вытрываць? Або што за канец мой, каб жыць і цярпець?
Якая сіла мая, каб вытрываць усё гэта? Або які канец мой, каб цярпліва перанесьці ўсё гэта.
Хіба моц каменя — гэта моц мая? Хіба цела маё меднае?
Ці цьвёрдасьць камяня — гэта сіла мая? Або ці цела маё з медзі?
Няўжо няма мне ўспамогі ўва мне і мужнасць таксама аддалілася ад мяне?
Ці я маю дапамогу для сябе і ці ёсьць для мяне ратунак?
Хто пазбаўляе сябра свайго міласэрнасці, той пагарджае павагай да Усемагутнага.
Хто ня зьявіць сябру свайму міласэрнасьць? Хіба той, хто не баіцца Усемагутнага?
Браты мае падманулі мяне, як рэчышчы ручаёў, якія марнеюць,
Браты мае здрадзілі мяне, як рэчышчы ручаёў, якія зьнікаюць.
чарнеючы, чарнеюць ад лёду, калі раптам спаў на іх снег.
Яны чарнеюць ад лёду, калі спадзе на іх сьнег,
А ў час, калі расцякаюцца, яны перасыхаюць і, калі становіцца цёпла, знікаюць са свайго месца.
а ў час, калі сушыць, яны высыхаюць, і ў сьпякоту зьнікаюць з месца свайго.
Збіваюцца са шляхоў сваіх многія вандроўнікі; тыя, што ідуць праз пустыню, гінуць.
І зводзяць яны падарожнікаў са шляхоў іхніх, і тых, што вандруюць праз пустыню, губяць.
Караваны Тэмы ўглядаюцца [у іх], вандроўнікі Сабы спадзяюцца на іх,
Падарожныя з Тэмы шукаюць праходу да іх, і вандроўнікі з Шэвы ўскладаюць надзею на іх,
пасаромеліся яны, што спадзяваліся; прыйшлі туды і агарнуліся сорамам.
і расчароўваюцца ў спадзяваньні сваім, прыйшлі туды і набраліся сораму.
Такія і вы зрабіліся для мяне цяпер, бачачы няшчасце маё, баіцеся.
Такія і вы для мяне цяпер: убачылі няшчасьце маё і напоўніліся страхам.
Ці ж я сказаў: “Прынясіце мне і абдаруйце мяне чымсьці з маёмасці вашай”
Ці ж я прасіў вас: “Прынясіце мне штосьці, і з маёмасьці вашай падаруйце мне.
або: “Вызваліце мяне з рукі ворага ды вырвіце мяне з рукі магутных”?
Вызваліце мяне з рукі ворага і вырвіце мяне з рукі прыгнятальніка”?
Навучыце мяне, а я памаўчу, і, калі чаго не ведаю, растлумачце мне.
Навучыце мяне, а я памаўчу, і калі я заблукаў, растлумачце мне.
Чаму вы аддаляецеся ад слоў праўды? Бо няма між вамі нікога, хто б мог дакараць мяне.
Якія балючыя словы праўды! Але што даводзяць дакараньні вашыя?
Вы будуеце прамову толькі дзеля наракання, але словы вашыя безнадзейныя — на вецер.
Вы прыдумляеце словы на абвінавачваньне, але на вецер пускаеце словы вашыя.
На сірату вы нападаеце і намагаецеся абвергнуць сябра вашага.
На сірату вы нападаеце і робіце шкоду сябру вашаму.
Цяпер, прашу, павярніцеся да мяне, бо перад абліччам вашым не скажу няпраўды.
Цяпер, прашу, паслухайце мяне, бо на вачах вашых не скажу няпраўды.
Зважайце! Не будзе тут няшчырасці. Зважайце! Дагэтуль са мною справядлівасць мая.
Паверце, няма тут падману! Паверце, я трымаюся праведнасьці сваёй.
Хіба ёсць на языку маім няшчырасць? Ці ж пабнябенне маё не распазнае нягоднасці?
Ці гавару я няпраўду? Ці паднябеньне маё ня цяміць, што ёсьць ліхотай?
