Ёва 3 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна
Потым Ёў расчыніў вусны свае, і наракаў на дзень свой,
Пасьля гэтага Ёў расчыніў вусны свае і наракаў на дзень свой.
і казаў ён:
І адказаў Ёў, і сказаў:
«Хай згіне дзень, у які я нарадзіўся, і ноч, у якую было сказана: “Пачаўся чалавек”.
«Няхай прападзе дзень, у які я нарадзіўся, і ноч, у якую было сказана: “Зачаты хлопец”.
Хай дзень той пераменіцца ў цемру; хай не пытаецца пра яго Бог з вышыні, ды хай не будзе ён асветлены святлом.
Няхай дзень той пераменіцца ў цемру; няхай ня рупіцца пра яго Бог з вышыні, і няхай ня будзе ён асьветлены сьвятлом.
Хай зацемняць яго цемра і засень смерці, хай апануе яго змрок і хай агорнецца ён горыччу.
Няхай зацемняць яго цемра і цень сьмерці, няхай схавае яго змрок, і няхай напоўніцца ён хмарамі.
Хай тую ноч падхопіць цёмная віхура, хай не дадасца яна сярод дзён года, хай не залічыцца сярод месяцаў.
Няхай ноч тую агарне цемра, няхай ня будзе яна ўлічана ў днях году, і няхай ня ўзгадваецца ў ліку месяцаў.
Хай тая ноч адасобіцца і не будзе годная хвалы;
Няхай тая ноч будзе бясплодная, і няхай радасьць да яе не завітае.
хай наракаюць на яе тыя, што наракаюць на дзень, што гатовыя абудзіць левіятана.
Няхай праклінаюць яе тыя, што дзень праклінаюць, што гатовыя абудзіць Левіятана.
Хай сцямнеюць зоркі яе світання; хай чакае святла, і не будзе [яго], ды хай не пабачыць яна веек зараніцы,
Няхай сьцямнеюць зоркі сьвітаньня ейнага, каб чакала сьвятла і не дачакалася, і няхай ня ўбачыць яна зараніцы новага дня,
бо яна не зачыніла ўваходу ўлоння, якое насіла мяне, і не ўхіліла злога ад вачэй маіх.
бо яна не зачыніла ўлоньня, якое нарадзіла мяне, і не ўхіліла гора з вачэй маіх.
Чаму ж я не памёр ва ўлонні? [Чаму] выйшаўшы з чэрава, не згінуў адразу?
Чаму яшчэ ненароджаным, я не памёр? Чаму народжаны, не памёр раптам?
Навошта быў прыняты каленямі? І навошта быў кормлены грудзьмі?
Навошта я быў прыняты каленямі? І навошта быў кормлены грудзьмі?
Цяпер вось маўчаў бы я ў супакоі і адпачываў бы ўва сне сваім
І цяпер спаў бы я моўчкі, і адпачываў бы ў-ва сьне сваім
з царамі і ўладарамі зямлі, якія ствараюць сабе дамы магілы;
з валадарамі і радцамі зямлі, якія пабудавалі сабе дамы магілы,
або з князямі, якія маюць золата і напаўняюць срэбрам дамы свае.
і з князямі, якія багатыя золатам і якія срэбрам вылажылі дамы свае.
Або хай бы я не існаваў, бы патаемны выкідыш ці тыя, што, пачатыя, не ўбачылі святла.
І як спарон схаваны быў бы я, або як немаўля, што ня бачыла сьвятла.
Там бязбожнікі больш не бунтуюцца, і там спачываюць змарнелыя сілай.
Там злачынцы больш не шалеюць, а змораныя працай там адпачываюць.
Там былыя вязні ўсе разам без турбот не чуюць крыку наглядчыка.
Там усе вязьні жывуць бяз страху і ня чуюць крыку вартаўніка.
Там [разам] малы і вялікі, і слуга, вольны ад пана свайго.
Там разам малы і вялікі, і слуга вольны ад пана свайго.
Навошта беднаму даецца святло і жыццё тым, што жывуць у горычы душы?
Навошта беднаму даецца сьвятло, і жыцьцё тым, што жывуць з горыччу душы,
Яны чакаюць смерці, а яна не прыходзіць, і, шукаючы, здабываюць яе больш рупліва, чым скарбы,
якія чакаюць сьмерці і не дачакаюцца, і шукаюць яе больш, чым скарб,
і радуюцца вельмі, і цешацца з магілы.
і вельмі радуюцца і цешацца, калі знойдуць.
[Навошта святло] чалавеку, дарога якога ўтоена і якога Бог акружыў цемраю?
Якая радасьць чалавеку, перад якім шлях закрыты і якога Бог атачае цемраю?
Уздыханні мае апярэджваюць хлеб мой, і быццам бурлівыя воды стагнанні мае.
Уздыханьні мае апярэджваюць хлеб мой, і скаргі мае ільюцца як вада.
Бо страх, якога я баяўся, прыйшоў да мяне, і тое, перад чым я трымцеў, настала.
Бо страх, якога я баяўся, прыйшоў да мяне, і тое, перад чым я дрыжэў, напаткала мяне.
Я не хаваўся, не маўчаў, не адпачываў, але прыйшло да мяне няшчасце».
Не супакойваўся я, не маўчаў і не адпачываў, але прыйшло да мяне няшчасьце».
