Ёва 3 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Васіля Сёмухі
Потым Ёў расчыніў вусны свае, і наракаў на дзень свой,
Пасьля таго разамкнуў Ёў вусны свае і пракляў дзень свой.
і казаў ён:
І пачаў Ёў і сказаў:
«Хай згіне дзень, у які я нарадзіўся, і ноч, у якую было сказана: “Пачаўся чалавек”.
хай загіне дзень, калі я нарадзіўся, і ноч, калі было сказана: зачаўся чалавек!
Хай дзень той пераменіцца ў цемру; хай не пытаецца пра яго Бог з вышыні, ды хай не будзе ён асветлены святлом.
Дзень той хай будзе цемраю; хай не дагледзіць яго Бог згары, і хай не зазьзяе над ім сьвятло!
Хай зацемняць яго цемра і засень смерці, хай апануе яго змрок і хай агорнецца ён горыччу.
Хай запамрочыць яго цемра і цень сьмяротны, хай завалачэ яго хмара, хай баяцца яго, як палючае сьпёкі!
Хай тую ноч падхопіць цёмная віхура, хай не дадасца яна сярод дзён года, хай не залічыцца сярод месяцаў.
Ноч тая, — хай забярэ яе змрок, хай не залічыцца яна ў дні года, хай ня ўвойдзе ў лік месяцаў!
Хай тая ноч адасобіцца і не будзе годная хвалы;
О! ноч тая — хай будзе яна бязьлюдная; хай ня ўвойдзе ў яе весялосьць!
хай наракаюць на яе тыя, што наракаюць на дзень, што гатовыя абудзіць левіятана.
Хай праклянуць яе кляцьбіты дня, здольныя разбудзіць Левіяфана!
Хай сцямнеюць зоркі яе світання; хай чакае святла, і не будзе [яго], ды хай не пабачыць яна веек зараніцы,
Хай зацьмяцца зоркі сьвітаньня яе: хай чакае яна сьвятла, і яно ня прыходзіць, і хай ня ўбачыць яна веяў дзяньніц
бо яна не зачыніла ўваходу ўлоння, якое насіла мяне, і не ўхіліла злога ад вачэй маіх.
за тое, што не замкнула дзьвярэй улоньня маці маёй і не схавала гароты ад вачэй маіх!
Чаму ж я не памёр ва ўлонні? [Чаму] выйшаўшы з чэрава, не згінуў адразу?
Чаму не памёр я, выходзячы з нутробы, і не сканаў, калі выйшаў з чэрава?
Навошта быў прыняты каленямі? І навошта быў кормлены грудзьмі?
Чаму прынялі мяне калені? навошта было мне смактаць саскі?
Цяпер вось маўчаў бы я ў супакоі і адпачываў бы ўва сне сваім
Цяпер ляжаў бы я і спачываў: спаў бы, і было б мне спакойна
з царамі і ўладарамі зямлі, якія ствараюць сабе дамы магілы;
з царамі і дарадцамі зямлі, якія забудоўвалі сабе пустыні,
або з князямі, якія маюць золата і напаўняюць срэбрам дамы свае.
ці з князямі, у якіх было золата і якія напаўнялі дамы свае срэбрам;
Або хай бы я не існаваў, бы патаемны выкідыш ці тыя, што, пачатыя, не ўбачылі святла.
ці, як выкідзень пахаваны, не існаваў бы я, як немаўляты, якія сьвятла не пабачылі.
Там бязбожнікі больш не бунтуюцца, і там спачываюць змарнелыя сілай.
Там беззаконныя перастаюць наводзіць страх, і там адпачываюць зьнясіленыя.
Там былыя вязні ўсе разам без турбот не чуюць крыку наглядчыка.
Там вязьні цешацца спакоем і ня чуюць крыкаў наглядчыка.
Там [разам] малы і вялікі, і слуга, вольны ад пана свайго.
Малы і вялікі там роўныя, і раб свабодны ад гаспадара свайго.
Навошта беднаму даецца святло і жыццё тым, што жывуць у горычы душы?
Навошта дадзена пакутніку сьвятло і жыцьцё засмучаным душою,
Яны чакаюць смерці, а яна не прыходзіць, і, шукаючы, здабываюць яе больш рупліва, чым скарбы,
якія чакаюць сьмерці, і няма яе, якія выкапалі б яе ахвотней, чым скарб.
і радуюцца вельмі, і цешацца з магілы.
Узрадаваліся б да захапленьня, захапіліся б, што знайшлі магілу?
[Навошта святло] чалавеку, дарога якога ўтоена і якога Бог акружыў цемраю?
Навошта дадзена сьвятло чалавеку, шлях якога зачынены і якога Бог атачыў змрокам?
Уздыханні мае апярэджваюць хлеб мой, і быццам бурлівыя воды стагнанні мае.
Уздыханьні мае апярэджваюць хлеб мой, і стогны мае ліюцца, як вада,
Бо страх, якога я баяўся, прыйшоў да мяне, і тое, перад чым я трымцеў, настала.
бо жудаснае, чаго я жахаўся, тое і напаткала мяне; і чаго я баяўся, тое і прыйшло да мяне.
Я не хаваўся, не маўчаў, не адпачываў, але прыйшло да мяне няшчасце».
Няма мне міру, няма спакою, няма радасьці: спасьцігла няшчасьце.
