Лукаша 1 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Васіля Сёмухі
Паколькі многія ўжо спрабавалі скласці аповед пра падзеі, якія ў нас адбыліся,
Як ужо многія пачалі складаць аповесьці пра добра вядомыя сярод нас падзеі,
як пераказалі нам тыя, што ад пачатку самі бачылі і былі паслугачамі Слова,
як пераказалі нам тое ўсе, хто з самага пачатку быў сьведкамі і слугамі Слова, —
таксама і я, старанна разгледзеўшы ўсё ад пачатку, рашыўся па парадку апісаць табе, годны Тэафіле,
дык надумаўся і я, рупліва дасьледаваўшы ўсё з пачатку, па парадку апісаць табе, глыбокашаноўны Феафіле,
каб ты ўсведаміў непарушнасць слоў, у якіх ты быў навучаны.
каб ты ўведаў цьвёрдую аснову таго вучэньня, у якім быў настаўлены.
У дні Ірада, цара Юдэі, жыў адзін святар на імя Захарыя, з Абіявай чаргі. Ён меў жонку, з дачок Ааронавых, імя яе Лізавета.
У дні Ірада, цара Юдэйскага, быў сьвятар з Авіевай чаргі, імем Захар, і жонка ягоная з роду Ааронавага, імя ейнае Элізабэта.
Яны абое былі справядлівымі перад Богам, беззаганна спаўняючы ўсе пастановы і прыказанні Госпадавы.
Абое яны былі праведныя перад Богам, жывучы паводле ўсіх запаведзяў і ўстанаўленьняў Гасподніх беспахібна.
Ды не мелі дзіця, бо Лізавета была няплоднай, а абое былі ўжо на схіле дзён сваіх.
У іх ня было дзяцей, бо Элізабэта была няплодная, і абое былі ўжо ў сталым веку.
І сталася, калі ён адбываў службу святарскую перад Богам у сваёй чарзе,
Аднаго разу, калі ён у парадку сваёй чаргі служыў перад Богам,
па жэрабі, як была традыцыя ў святароў, выпала яму ўвайсці ў святыню Госпадаву для каджэння,
па жэрабі, як заведзена было ў сьвятароў, прыпала яму ўвайсьці ў храм Гасподні кадзіць,
а ўсё мноства народа ў час каджэння малілася звонку.
а ўсё мноства людзей малілася звонку ў часе каджэньня, —
І з’явіўся перад ім Анёл Госпадаў, стоячы па правым баку ахвярніка каджэння,
тады зьявіўся яму анёл Гасподні, стоячы па правы бок да ахвярніка кадзільнага,
дык Захарыя стрывожыўся, бачачы [гэта], ды [вялікі] страх ахапіў яго.
і Захар, убачыўшы яго, сумеўся, і страх агарнуў яго.
Тады Анёл прамовіў да яго: «Не бойся, Захарыя, бо пачута маленне тваё, вось жа, жонка твая Лізавета народзіць табе сына, і назавеш яго Янам.
Анёл жа сказаў яму: ня бойся, Захар, бо пачута малітва твая, і жонка твая Элізабэта народзіць табе сына, і дасі яму імя Ян;
Ды будзе табе радасць і пацеха, ды многія будуць радавацца з яго нараджэння.
і будзе табе радасьць і весялосьць, і многія нараджэньню ягонаму ўзрадуюцца;
Ён будзе вялікім на віду Госпада, і не будзе піць віна і сіцэры, ды яшчэ ад улоння маці сваёй будзе напоўнены Духам Святым,
бо ён вялікі будзе перад Госпадам; ня будзе піць віна і сікеру, і Духам Сьвятым прасякнецца яшчэ ад улоньня маці сваёй;
і многіх сыноў Ізраэля наверне да Госпада, Бога іх.
і многіх з-паміж сыноў Ізраілевых наверне да Госпада Бога іхняга;
І пройдзе перад Ім у духу і магутнасці Іллі, каб звярнуць сэрцы бацькоў да дзяцей, а непаслухмяных — да мудрасці справядлівых, каб падгатаваць Госпаду народ падрыхтаваны».
і пройдзе перад імі ў духу і ў сіле Ільлі, каб вярнуць сэрцы бацькоў дзецям, і непакорлівым лад думак праведнікаў, каб зьявіць Госпаду народ падрыхтаваны.
І сказаў Захарыя Анёлу: «З чаго я магу гэта ведаць? Бо я стары, і жонка мая на схіле дзён сваіх».
І сказаў Захар анёлу: па чым я пазнаю гэта? бо я стары, і жонка мая ў сталым веку.
І, адказваючы, сказаў яму Анёл: «Я — Габрыэль, што стаю перад Богам, і пасланы гаварыць з табою і абвясціць табе гэтую радасную вестку.
Анёл сказаў яму ў адказ: я Гаўрыіл, стаю перад Богам, і пасланы гаварыць з табою і паведаміць табе гэта;
І вось, ты будзеш нямым ды не будзеш магчы гаварыць аж да дня, у які гэта здзейсніцца, таму што ты не паверыў словам маім, якія збудуцца ў свой час».
і вось ты будзеш маўчаць і ня зможаш гаварыць да таго дня, калі гэта збудзецца, за тое, што ты не паверыў словам маім, якія спраўдзяцца ў свой час.
І народ чакаў Захарыю, і дзівіліся, што ён так доўга марудзіць у святыні.
Тым часам люд чакаў Захара і зьдзіўляўся, што ён марудзіў у храме.
Выйшаўшы, ён не мог да іх прамаўляць, дык пазналі, што ён бачыў з’яву ў святыні. А ён падаваў ім знакі і заставаўся нямым.
А ён, выйшаўшы, ня мог гаварыць да іх; і яны зразумелі, што ён бачыў уяву ў храме; і ён рабіў ім знакі і заставаўся нямы.
І сталася, калі скончыліся дні службы яго, ён вярнуўся ў дом свой.
А як скончыліся дні службы ягонай, вярнуўся ў дом свой.
А праз некалькі дзён жонка яго, Лізавета, пачала дзіця; і пяць месяцаў хавалася, кажучы:
Пасьля гэтых дзён зачала Элізабэта, жонка ягоная, і таілася пяць месяцаў, і казала:
«Гэта ўчыніў мне Госпад у дні, у якія зірнуў на мяне, каб зняць ганьбу маю сярод людзей».
так учыніў мне Гасподзь у дні тыя, калі паглядзеў на мяне, каб зьняць зь мяне ганьбу сярод людзей.
А ў шосты месяц быў пасланы Богам Анёл Габрыэль у горад у Галілеі, званы Назарэт,
А на шостым месяцы пасланы быў анёл Гаўрыіл ад Бога ў горад Галілейскі, які называўся Назарэт,
да Дзевы, заручанай мужу, які меў імя Язэп, з дому Давіда, а імя Дзевы — Марыя.
да Дзевы, заручанай з мужам, імем Язэп, з дому Давідавага; а імя ў Дзевы: Марыя.
Увайшоўшы да Яе, Анёл прывітаў: «Радуйся, ласкі поўная, дабраславёная Ты між жанчынамі, Госпад з Табою».
Анёл, увайшоўшы да Яе, сказаў: радуйся, Дабрадатная! Гасподзь з Табою; дабраславёная Ты сярод жанчын.
А Яна стрывожылася словам яго і думала, што гэта за прывітанне такое?
А Яна, угледзеўшы яго, сумелася ад словаў ягоных і разважала, што б гэта было за вітаньне.
І гаворыць Ёй Анёл: «Не бойся, Марыя, бо знайшла Ты ласку ў Бога.
І сказаў Ёй анёл: ня бойся, Марыя, бо Ты здабыла мілату ў Бога;
І вось, пачнеш ва ўлонні і народзіш Сына, і дасі Яму імя Ісус.
і вось, зачнеш ва ўлоньні, і народзіш Сына, і дасі Яму імя: Ісус;
Ён будзе вялікім і Сынам Узвышняга будзе названы, і дасць Яму Госпад Бог пасад Давіда, бацькі Яго;
Ён будзе вялікі і будзе названы Сынам Усявышняга; і дасьць Яму Гасподзь Бог пасад Давіда, бацькі Ягонага;
і будзе Ён валадарыць над домам Якуба вечна, і валадарству Яго не будзе канца».
і будзе валадарыць над домам Якава вечна, і Царству Ягонаму ня будзе канца.
Марыя ж сказала Анёлу: «Як гэта можа стацца, калі Я мужа не спазнала?»
А Марыя сказала анёлу: як будзе гэта, калі Я мужа ня знаю?
І, адказваючы, Анёл сказаў Ёй: «Дух Святы сыдзе на Цябе, і моц Узвышняга агарне Цябе. Таму, што з Цябе народзіцца, Святое, назавецца Сынам Божым.
Анёл сказаў Ёй у адказ: Дух Сьвяты сыйдзе на Цябе, і сіла Усявышняга ахіне Цябе; таму і народжанае Сьвятое назавецца Сынам Божым;
І вось сваячка Твая, Лізавета, і яна пачала дзіця ў старасці сваёй, і ўжо шосты месяц у той, якую завуць няплоднай,
вось, і Элізабэта, сваячка Твая, называная няплоднаю, і яна зачала сына ў старасьці сваёй, і ёй ужо шосты месяц;
бо ў Бога не бывае немагчымым ніводнае слова».
бо ў Бога не застанецца бясьсілым ніякае слова.
Марыя ж сказала: «Вось жа, Я — служка Госпадава, хай Мне станецца паводле твайго слова». І Анёл адышоў ад Яе.
Тады Марыя сказала: вось, раба Гасподняя; хай будзе Мне паводле слова твайго. І адыйшоў ад Яе анёл.
У тыя дні Марыя, устаўшы, пайшла паспешліва ў горы, у горад Юды.
І ўстаўшы, Марыя ў дні тыя, пасьпяшалася ў нагорную краіну, у горад Юдаў,
І ўвайшла ў дом Захарыі, і прывітала Лізавету.
і ўвайшла ў дом Захара, і прывітала Элізабэту.
І, калі Лізавета пачула прывітанне Марыі, зварухнулася дзіцятка ва ўлонні яе, і Дух Святы напоўніў Лізавету,
Калі Элізабэта пачула вітаньне Марыіна, варухнулася дзіцятка ў чэраве ў яе; і Элізабэта напоўнілася Духам Сьвятым,
і ўсклікнула яна моцным голасам, кажучы: «Дабраславёная Ты між жанчынамі, і дабраславёны Плод улоння Твайго.
і ўсклікнула моцным голасам, і сказала: Дабраславёная Ты сярод жанчын, і дабраславёны плод улоньня Твайго!
А скуль жа мне гэта, што Маці Госпада майго прыйшла да мяне?
І адкуль гэта мне, што прыйшла Маці Госпада майго да мяне?
Вось, як толькі загучаў голас прывітання Твайго ў вушах маіх, зварухнулася з радасцю дзіцятка ў маім улонні.
Бо калі голас вітаньня Твайго дайшоў да слыху майго, варухнулася дзіцятка радасна ў чэраве маім.
І шчасная Тая, што ўверыла, бо споўніцца сказанае Ёй ад Госпада».
і дабрашчасная Тая, Якая паверыла, бо збудзецца сказанае Ёй ад Госпада.
І сказала Марыя: «Узвялічвае душа Мая Госпада,
І сказала Марыя: праслаўляе душа Мая Госпада,
і ўзрадаваўся дух Мой у Богу, Збаўцы Маім,
і ўзрадаваўся дух мой у Богу, Збаўцу Маім,
бо зірнуў Ён на пакорлівасць служкі Сваёй. Вось, адгэтуль шчаснай называць Мяне будуць усе роды,
што дагледзеў Ён пакорлівасьць рабы Сваёй; бо ад сёньня будуць шчасьціць Мяне ўсе роды,
бо зрабіў Мне вялікае Магутны, і святое імя Яго,
бо ўчыніў Мне веліч Магутны і сьвятое імя Ягонае,
і міласэрнасць Яго з пакалення ў пакаленне тым, што баяцца Яго.
і ласка Ягоная ў роды родаў да тых, што баяцца Яго;
Выявіў магутнасць рукі Сваёй, разагнаў пыхлівых у намеры сэрца свайго,
зьявіў сілу рукі Сваёй; расьсеяў тых, што заносяцца думкамі сэрца свайго;
спіхнуў моцных з пасадаў і ўзвысіў пакорлівых;
скінуў моцных з тронаў, і ўзвысіў пакорлівых;
галодных насыціў даброццем, а багацеяў адправіў ні з чым.
галодных напоўніў дабром, а багатых пусьціў ані з чым;
Прытуліў Ізраэля, слугу Свайго, памятаючы на міласэрнасць,
прыгарнуў Ізраіля, слугу Свайго, памятаючы пра міласэрнасьць;
як прадказаў бацькам нашым, Абрагаму і нашчадкам яго навечна».
як казаў бацькам нашым, Абрагаму і семені ягонаму давеку.
Ды заставалася з ёю Марыя каля трох месяцаў, і вярнулася ў Свой дом.
А Марыя прабыла зь ёю каля трох месяцаў і вярнулася ў дом Свой.
А Лізавеце настаў час нарадзіць, і яна нарадзіла сына.
А Элізабэце прысьпеў час радзіць, і яна нарадзіла сына.
Яе суседзі і сваякі, пачуўшы, што ўзвялічыў Госпад у ёй Сваю міласэрнасць, радаваліся разам з ёю.
І пачулі суседзі і родзічы ейныя, што прасьцёр Гасподзь ласку Сваю над ёю, і радаваліся зь ёю.
І сталася: у восьмы дзень сабраліся яны абрэзаць хлопчыка ды назваць яго імем бацькі яго, Захарыем.
На восьмы дзень прыйшлі абрэзаць дзіця, і хацелі назваць яго імем бацькі ягонага, Захарам.
І, адказваючы, маці яго сказала: «Ніякім чынам, але будзе названы Ян».
На гэта маці ягоная сказала: не; а назваць яго Янам.
І сказалі ёй: «У родзе тваім няма нікога, хто б называўся гэтым імем».
І сказалі ёй: нікога няма ў радзіне тваёй, хто б называўся гэтым імем.
Дык пыталі на мігі ў бацькі яго, як ён хацеў бы назваць яго.
І пыталіся знакамі ў бацькі ягонага, як бы ён хацеў назваць яго.
А той запатрабаваў дошчачку і напісаў словамі: «Ян імя яго». Дык здзівіліся ўсе.
Ён папрасіў дошчачку і напісаў: Ян імя яму. І ўсе зьдзівіліся.
А ў гэты момант раскрыліся вусны яго ды развязаўся язык яго і стаў гаварыць, дабраслаўляючы Бога.
І адразу разамкнуліся вусны ягоныя і язык ягоны, і ён загаварыў, славячы Бога.
Дык ахапіў страх усіх іх суседзяў, і па ўсіх гарах Юдэі разнесліся словы пра ўсё гэта.
І быў страх на ўсіх, што жылі вакол іх; і расказвалі пра ўсё гэта па ўсёй нагорнай краіне Юдэйскай.
А ўсе, што пра гэта пачулі, разважалі ў сэрцы сваім, кажучы: «Кім жа будзе гэта дзіця?» Бо рука Госпадава была з ім.
Усе, хто чуў, паклалі гэта ў сэрца сваё і казалі: што будзе зь дзіцятка гэтага? І рука Гасподняя была зь ім.
І Захарыя, бацька яго, напоўнены Духам Святым, праракаваў кажучы:
І Захар, бацька Ягоны, напоўніўся Духам Сьвятым і прарочыў, кажучы:
«Дабраславёны Госпад, Бог Ізраэля, бо наведаў і адкупіў народ Свой,
Дабраславёны Гасподзь Бог Ізраілеў, што наведаў народ Свой і даў ратунак яму,
і падняў рог збаўлення нашага ў доме Давіда, паслугача Свайго,
і паслаў моцнага выратавальніка нам, нашчадка Давіда, слугі Свайго,
як прадказаў вуснамі святых прарокаў Сваіх, якія жылі ад пачатку вякоў,
як узьвясьціў вуснамі былых ад веку сьвятых прарокаў Сваіх,
збаўленне ад ворагаў нашых ды з рук тых, што ненавідзяць нас;
што ўратуе нас ад ворагаў нашых; і ад рукі ўсіх ненавісьнікаў нашых;
каб учыніць міласэрнасць бацькам нашым і ўспомніць святы запавет Свой,
учыніць міласэрнасьць бацькам нашым і ўспомніць сьвятую дамову Сваю,
і прысягу, якую даў Абрагаму, бацьку нашаму, даць нам,
прысягу, якою прысягаў Ён Абрагаму, бацьку нашаму, даць нам,
каб без страху, свабодныя ад рук ворагаў нашых, служылі Яму
каб бяз страху, пасьля збавеньня ад рук ворагаў нашых,
ў святасці і справядлівасці перад Ім ва ўсе дні жыцця нашага.
мы служылі Яму ў сьвятасьці і праўдзе перад Ім ва ўсе дні жыцьця нашага.
І ты, дзіця, названы будзеш прарокам Узвышняга, бо пойдзеш перад абліччам Госпада, рыхтаваць дарогі Яму,
А ты, дзіця, назавешся прарокам Усявышняга, бо ідзеш перад абліччам Госпада — падрыхтаваць шляхі Яму,
каб даць народу Яго навуку збаўлення ў адпушчэнні грахоў іх
каб разумеў народ Ягоны ратунак у дараваньні грахоў іхніх,
праз міласэрнасць бязмежную Бога нашага, у якой Усход наведаў нас, сыходзячы з вышыняў,
праз шчырую міласэрнасьць Бога нашага, якой наведаў нас Усход з вышыні,
каб асвяціць тых, што сядзяць у поцемках і ў засені смерці, каб накіраваць ногі нашы на шлях супакою».
прасьвятліць тых, што сядзяць у цемры і цяні сьмяротным, скіраваць ногі нашыя на шлях міру.
А дзіця расло і ўзмацоўвалася духам, і заставалася ў пустыні аж да дня свайго з’яўлення перад Ізраэлем.
А дзіця расло і мацавалася духам, і заставалася ў пустынях да дня зьяўленьня свайго Ізраілю.
