Лукаша 1 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Рeraklad V. Hadleuski
Паколькі многія ўжо спрабавалі скласці аповед пра падзеі, якія ў нас адбыліся,
Bo jak mnohija bralisia ŭłažyć raskaz ab padziejach, jakija ŭ nas adbylisia,
як пераказалі нам тыя, што ад пачатку самі бачылі і былі паслугачамі Слова,
tak jak pieradali nam tyja, katoryja ad pačatku sami bačyli i byli słuhami słowa,
таксама і я, старанна разгледзеўшы ўсё ад пачатку, рашыўся па парадку апісаць табе, годны Тэафіле,
to pryjšło na dumku i mnie, pilna ad pačatku ŭsiaho dajšoŭšy, apisać paparadku tabie, dastojny Teafilu,
каб ты ўсведаміў непарушнасць слоў, у якіх ты быў навучаны.
kab ty paznaŭ praŭdu tych słoŭ, jakich ciabie nawučyli.I ČAŚĆ. UKRYTAJE ŽYĆCIO JEZUSA CHRYSTA Prychod na świet Jana Chryściciela
У дні Ірада, цара Юдэі, жыў адзін святар на імя Захарыя, з Абіявай чаргі. Ён меў жонку, з дачок Ааронавых, імя яе Лізавета.
Byŭ u dni Herada, karala Judei, adzin światar sa źmieny Abija, na imia Zachar, i žonka jaho z dačok Aaronawych i imia jaje Alžbieta.
Яны абое былі справядлівымі перад Богам, беззаганна спаўняючы ўсе пастановы і прыказанні Госпадавы.
Byli-ž jany aboje sprawiadliwyja pierad Boham, pastupajučy biez zahanaŭ wa ŭsich prykazańniach i zakonach Pana,
Ды не мелі дзіця, бо Лізавета была няплоднай, а абое былі ўжо на схіле дзён сваіх.
i nia było ŭ ich syna, tamu što Alžbieta była niapłodnaja, i byli jany aboje pažyłyja ŭ dniach swaich.
І сталася, калі ён адбываў службу святарскую перад Богам у сваёй чарзе,
Stałasia-ž, kali jon u paradku swajej źmieny adbywaŭ światarskuju słužbu pierad Boham,
па жэрабі, як была традыцыя ў святароў, выпала яму ўвайсці ў святыню Госпадаву для каджэння,
pawodle zwyčaju światarskaj słužby wypała losam, kab uwajšoŭšy ŭ światyniu Pana, achwiarawaŭ kadziła;
а ўсё мноства народа ў час каджэння малілася звонку.
a ŭsio mnostwa narodu było na dware, molačysia ŭ časie kadžeńnia.
І з’явіўся перад ім Анёл Госпадаў, стоячы па правым баку ахвярніка каджэння,
I źjawiŭsia jamu anieł Panski, stojačy pa prawaj staranie kadzilnaha aŭtara.
дык Захарыя стрывожыўся, бачачы [гэта], ды [вялікі] страх ахапіў яго.
I ŭhledzieŭšy Zachar strywožyŭsia i napaŭ na jaho strach.
Тады Анёл прамовіў да яго: «Не бойся, Захарыя, бо пачута маленне тваё, вось жа, жонка твая Лізавета народзіць табе сына, і назавеш яго Янам.
Anieł-ža skazaŭ da jaho: Nia bojsia Zachar, bo wysłuchana prośba twaja i žonka twaja Alžbieta rodzić tabie syna i nazawieš imia jaho Jan.
Ды будзе табе радасць і пацеха, ды многія будуць радавацца з яго нараджэння.
I budzie tabie radaść i ŭciecha i mnohija buduć radawacca z naradžeńnia jaho.
Ён будзе вялікім на віду Госпада, і не будзе піць віна і сіцэры, ды яшчэ ад улоння маці сваёй будзе напоўнены Духам Святым,
Bo jon budzie wialiki pierad Panam, nia budzie pić wina i sicery i budzie napoŭnieny Ducham światym jašče ŭ łonie matki swajej.
і многіх сыноў Ізраэля наверне да Госпада, Бога іх.
I nawiernie mnohich synoŭ Izraila da Pana Boha ich,
І пройдзе перад Ім у духу і магутнасці Іллі, каб звярнуць сэрцы бацькоў да дзяцей, а непаслухмяных — да мудрасці справядлівых, каб падгатаваць Госпаду народ падрыхтаваны».
i sam jon pojdzie pierad im u duchu i sile Haljaša, kab źwiarnuć sercy baćkoŭ da dziaciej i niawierujučych da razwažnaści sprawiadliwych, kab pryhatowić Panu narod daskanalny.
І сказаў Захарыя Анёлу: «З чаго я магу гэта ведаць? Бо я стары, і жонка мая на схіле дзён сваіх».
I skazaŭ Zachar da anieła: Adkul ja paznaju hetaje? Bo ja stary i žonka maja pažyłaja ŭ dniach swaich.
І, адказваючы, сказаў яму Анёл: «Я — Габрыэль, што стаю перад Богам, і пасланы гаварыць з табою і абвясціць табе гэтую радасную вестку.
I adkazwajučy anieł skazaŭ jamu: Ja jość Habryjel, što pierad Boham staŭ i pasłany jość hawaryć da ciabie i abwiaścić tabie hetuju dobruju wiestku.
І вось, ты будзеш нямым ды не будзеш магчы гаварыць аж да дня, у які гэта здзейсніцца, таму што ты не паверыў словам маім, якія збудуцца ў свой час».
I woś budzieš maŭčać i nia budzieš mahčy hawaryć až da dnia, u katorym hetaje staniecca, za toje što nie pawieryŭ sławam maim, jakija zbuducca ŭ swaim časie.
І народ чакаў Захарыю, і дзівіліся, што ён так доўга марудзіць у святыні.
A narod čakaŭ na Zachara, i dziwilisia, što jon marudziŭ u światyni.
Выйшаўшы, ён не мог да іх прамаўляць, дык пазналі, што ён бачыў з’яву ў святыні. А ён падаваў ім знакі і заставаўся нямым.
Kali-ž wyjšaŭ, nia moh da ich hawaryć; i paznali, što bačyŭ źjawu ŭ światyni; a jon kiwaŭ im i astaŭsia niamy.
І сталася, калі скончыліся дні службы яго, ён вярнуўся ў дом свой.
I stałasia, kali skončylisia dni jahonaj słužby, adyjšoŭ u swoj dom.
А праз некалькі дзён жонка яго, Лізавета, пачала дзіця; і пяць месяцаў хавалася, кажучы:
Paśla-ž hetych dzion začała Alžbieta, žonka jaho, i taiłasia praz piać miesiacaŭ, kažučy:
«Гэта ўчыніў мне Госпад у дні, у якія зірнуў на мяне, каб зняць ганьбу маю сярод людзей».
Što hetak učyniŭ mnie Pan u dniach, u katorych uzhlanuŭ, kab źniać hańbu maju pamiž ludziej.
А ў шосты месяц быў пасланы Богам Анёл Габрыэль у горад у Галілеі, званы Назарэт,
A ŭ šosty miesiac pasłany byŭ anieł Habryjel ad Boha ŭ Halilejskaje miesta, katoramu imia Nazaret,
да Дзевы, заручанай мужу, які меў імя Язэп, з дому Давіда, а імя Дзевы — Марыя.
da dziewy, pašlubawanaj z mužam, katoramu było imia Jazep, z domu Dawida, a imia dziewy Maryja.
Увайшоўшы да Яе, Анёл прывітаў: «Радуйся, ласкі поўная, дабраславёная Ты між жанчынамі, Госпад з Табою».
I ŭwajšoŭšy da jaje anieł, skazaŭ: Prywitana budź, poŭnaja łaski, Pan z taboju, bahasłaŭlena ty miž žančynaŭ.
А Яна стрывожылася словам яго і думала, што гэта за прывітанне такое?
Jana, jak pačuła, strywožyłasia ad mowy jahonaj i dumała, jakoje-b heta było prywitańnie.
І гаворыць Ёй Анёл: «Не бойся, Марыя, бо знайшла Ты ласку ў Бога.
I skazaŭ joj anieł: Nia bojsia, Maryja, bo ty znajšła łasku ŭ Boha;
І вось, пачнеш ва ўлонні і народзіш Сына, і дасі Яму імя Ісус.
woś začnieš u łonie i rodziš syna i nazawieš imia jaho Jezus.
Ён будзе вялікім і Сынам Узвышняга будзе названы, і дасць Яму Госпад Бог пасад Давіда, бацькі Яго;
Jon budzie wialiki i budzie nazwany Synam Najwyšejšaha; i daść jamu Pan Boh pasad Dawida, baćki jaho; i budzie waładaryć u domie Jakuba nawieki
і будзе Ён валадарыць над домам Якуба вечна, і валадарству Яго не будзе канца».
i waładarstwa jaho nia budzie kanca.
Марыя ж сказала Анёлу: «Як гэта можа стацца, калі Я мужа не спазнала?»
A Maryja skazała da anieła: Jak-ža heta staniecca, kali ja muža nia znaju?
І, адказваючы, Анёл сказаў Ёй: «Дух Святы сыдзе на Цябе, і моц Узвышняга агарне Цябе. Таму, што з Цябе народзіцца, Святое, назавецца Сынам Божым.
I adkazwajučy anieł skazaŭ jej: Duch światy najdzie na ciabie i siła Najwyšejšaja acianić ciabie, zatym i što narodzicca z ciabie Światoje, budzie nazwanaje Synam Božym.
І вось сваячка Твая, Лізавета, і яна пачала дзіця ў старасці сваёй, і ўжо шосты месяц у той, якую завуць няплоднай,
I woś Alžbieta, swajačka twaja, i jana začała syna ŭ staraści swajej i hety šosty miesiac u taje, katoruju zawuć niapłodnaj.
бо ў Бога не бывае немагчымым ніводнае слова».
Bo ŭ Boha nia budzie niemahčymym niwodnaje słowa.
Марыя ж сказала: «Вось жа, Я — служка Госпадава, хай Мне станецца паводле твайго слова». І Анёл адышоў ад Яе.
I skazała Maryja: Woś słuha Pana, niachaj mnie staniecca pawodle twajho słowa I adyjšoŭ ad jaje anieł.
У тыя дні Марыя, устаўшы, пайшла паспешліва ў горы, у горад Юды.
A ŭstaŭšy Maryja ŭ henyja dni, pajšła z paśpiecham u hory, u judejskaje miesta,
І ўвайшла ў дом Захарыі, і прывітала Лізавету.
i ŭwajšła ŭ dom Zachara i prywitała Alžbietu.
І, калі Лізавета пачула прывітанне Марыі, зварухнулася дзіцятка ва ўлонні яе, і Дух Святы напоўніў Лізавету,
I stałasia, jak pačuła Alžbieta prywitańnie Maryi, uskočyła dzicia ŭ jaje łonie i była napoŭniena Ducham światym Alžbieta,
і ўсклікнула яна моцным голасам, кажучы: «Дабраславёная Ты між жанчынамі, і дабраславёны Плод улоння Твайго.
i ŭskryknuła wialikim hołasam i skazała: Bahasłaŭlena ty miž žančynaŭ i bahasłaŭleny płod ułońnia twajho.
А скуль жа мне гэта, што Маці Госпада майго прыйшла да мяне?
I skul-žaž mnie heta, što matka Pana majho prychodzić da mianie?
Вось, як толькі загучаў голас прывітання Твайго ў вушах маіх, зварухнулася з радасцю дзіцятка ў маім улонні.
Bo woś, jak hołas prywitańnia twajho dajšoŭ da wušej maich, uskočyła z radaści dzicia ŭ łonie maim.
І шчасная Тая, што ўверыла, бо споўніцца сказанае Ёй ад Госпада».
I bahasłaŭlena ty, katoraja pawieryła, bo spoŭnicca toje, što było tabie skazana ad Boha.
І сказала Марыя: «Узвялічвае душа Мая Госпада,
I skazała Maryja:Wialičaje duša maja Pana
і ўзрадаваўся дух Мой у Богу, Збаўцы Маім,
i ŭzradawaŭsia duch moj u Bohu, Zbaŭcy maim,
бо зірнуў Ён на пакорлівасць служкі Сваёй. Вось, адгэтуль шчаснай называць Мяне будуць усе роды,
što ŭzhlanuŭ na nizkaść słužki swajej.Bo woś adhetul bahasłaŭlenaj buduć nazywać mianie usie narody:
бо зрабіў Мне вялікае Магутны, і святое імя Яго,
bo ŭčyniŭ mnie wialikija rečy,katory mahutny jość, i światoje imia jaho;
і міласэрнасць Яго з пакалення ў пакаленне тым, што баяцца Яго.
i miłaserdzie jahona z pakaleńnia ŭ pakaleńnidla tych, što bajacca jaho.
Выявіў магутнасць рукі Сваёй, разагнаў пыхлівых у намеры сэрца свайго,
Učyniŭ mahutnaść rukoju swajeju,razsiejaŭ hordych dumkaj serca ichnaha
спіхнуў моцных з пасадаў і ўзвысіў пакорлівых;
Skinuŭ mahutnych z pasadu,a ŭzwysiŭ nizkich.
галодных насыціў даброццем, а багацеяў адправіў ні з чым.
Hałodnych zdawoliŭ dabrom,a bahatych z ničym adprawiŭ.
Прытуліў Ізраэля, слугу Свайго, памятаючы на міласэрнасць,
Pryniaŭ Izraila, słuhu swajho,uspomniŭšy ab miłaserdzi swaim.
як прадказаў бацькам нашым, Абрагаму і нашчадкам яго навечна».
Jak hawaryŭ da ajcoŭ našych,da Abrahama i patomstwa jaho na wieki.
Ды заставалася з ёю Марыя каля трох месяцаў, і вярнулася ў Свой дом.
I prawiała Maryja z jeju kala troch miesiacaŭ i wiarnułasia ŭ swoj dom.
А Лізавеце настаў час нарадзіць, і яна нарадзіла сына.
Alžbiecie-ž nastaŭ čas radzić i radziła syna.
Яе суседзі і сваякі, пачуўшы, што ўзвялічыў Госпад у ёй Сваю міласэрнасць, радаваліся разам з ёю.
I pačuli susiedzi i swajaki jaje, što ŭzwialičyŭ Pan miłaserdzie swajo nad joju — i ciešylisia z joju.
І сталася: у восьмы дзень сабраліся яны абрэзаць хлопчыка ды назваць яго імем бацькі яго, Захарыем.
I stałasia ŭ wośmy dzień, pryjšli abrezać dzicia i nazywali jaho imieniem baćki jaho Zachar.
І, адказваючы, маці яго сказала: «Ніякім чынам, але будзе названы Ян».
I adkazwajučy maci jahona skazała: Nia tak, ale budzie nazywacca Jan.
І сказалі ёй: «У родзе тваім няма нікога, хто б называўся гэтым імем».
I skazali da jaje: Što niama nikoha ŭ twajej radni, chto-b nazywaŭsia hetym imieniem.
Дык пыталі на мігі ў бацькі яго, як ён хацеў бы назваць яго.
I dawali znaki baćku jaho, jak-by chacieŭ nazwać jaho.
А той запатрабаваў дошчачку і напісаў словамі: «Ян імя яго». Дык здзівіліся ўсе.
I zažadaŭšy tabličku, napisaŭ kažučy: Jan jość imia jahonaje. I dziwilisia ŭsie.
А ў гэты момант раскрыліся вусны яго ды развязаўся язык яго і стаў гаварыць, дабраслаўляючы Бога.
I adčynilisia zaraz-ža wusny jaho i jazyk jahony, i hawaryŭ, bahasławiačy Boha.
Дык ахапіў страх усіх іх суседзяў, і па ўсіх гарах Юдэі разнесліся словы пра ўсё гэта.
I źniaŭ strach usich susiedziaŭ ichnych i razychodzilisia ŭsie hetyja słowy pa ŭsich horach Judei;
А ўсе, што пра гэта пачулі, разважалі ў сэрцы сваім, кажучы: «Кім жа будзе гэта дзіця?» Бо рука Госпадава была з ім.
a ŭsie, što čuli, brali da serca swajho, kažučy: Što, dumaješ, budzie z hetaha dziciaci? Bo ruka Pana była z im.
І Захарыя, бацька яго, напоўнены Духам Святым, праракаваў кажучы:
A Zachar, baćka jaho, napoŭnieny byŭ Ducham światym, i praročyŭ, kažučy:
«Дабраславёны Госпад, Бог Ізраэля, бо наведаў і адкупіў народ Свой,
Bahasłaŭleny Pan, Boh Izrailaŭ,što adwiedaŭ i ŭčyniŭ adkupleńnie narodu swajho;
і падняў рог збаўлення нашага ў доме Давіда, паслугача Свайго,
i padniaŭ dla nas roh zbaŭleńniau domie Dawida, słuhi swajho.
як прадказаў вуснамі святых прарокаў Сваіх, якія жылі ад пачатку вякоў,
Jak hawaryŭ praz wusny światych,katoryja ad wieku jość, prarokaŭ swaich:
збаўленне ад ворагаў нашых ды з рук тых, што ненавідзяць нас;
Wybaŭleńnie ad worahaŭ našychi z ruki ŭsich, što nas nienawidziać,
каб учыніць міласэрнасць бацькам нашым і ўспомніць святы запавет Свой,
kab učynić miłaserdzie z ajcami našymii ŭspomnić swoj światy testament,
і прысягу, якую даў Абрагаму, бацьку нашаму, даць нам,
što prysiahu, jakuju prysiahaŭ Abrahamu,ajcu našamu, daść nam,
каб без страху, свабодныя ад рук ворагаў нашых, служылі Яму
kab wybaŭlenyja z ruki worahaŭ našychmy biaz strachu słužyli jamu
ў святасці і справядлівасці перад Ім ва ўсе дні жыцця нашага.
u świataści i sprawiadliwaści pierad impraz usie dni našyja.
І ты, дзіця, названы будзеш прарокам Узвышняга, бо пойдзеш перад абліччам Госпада, рыхтаваць дарогі Яму,
A ty, dzicia, budzieš nazwanaje prarokamNajwyšejšaha,bo pojdzieš pierad woblikam Pana prawićdarohi jahony.
каб даць народу Яго навуку збаўлення ў адпушчэнні грахоў іх
kab dać narodu jaho paznańnie zbaŭleńniana adpuščeńnie hrachoŭ ich.
праз міласэрнасць бязмежную Бога нашага, у якой Усход наведаў нас, сыходзячы з вышыняў,
dziela nutranoha miłaserdzia Boha našaha,praz jakoje adwiedaŭ nas uschod z wyšyni,
каб асвяціць тых, што сядзяць у поцемках і ў засені смерці, каб накіраваць ногі нашы на шлях супакою».
kab świacić tym, katoryja siadziać u ciemryi ŭ cieniu śmierci,kab pakirawać nohi našyja na darohu supakoju.
А дзіця расло і ўзмацоўвалася духам, і заставалася ў пустыні аж да дня свайго з’яўлення перад Ізраэлем.
A dzicia rasło i ŭmacoŭwałasia ducham i było ŭ pustyniach až da dnia swajho źjaŭleńnia pierad Izrailam.
