Лукаша 1 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Рeraklad V. Hadleuski
Як ужо многія браліся напісаць аповесьць аб зусім добра вядомых сярод вас здарэньнях,
Bo jak mnohija bralisia ŭłažyć raskaz ab padziejach, jakija ŭ nas adbylisia,
як пераказалі нам тое быўшыя з са́мага пачатку вачавідцамі і слугамі Слова,
tak jak pieradali nam tyja, katoryja ad pačatku sami bačyli i byli słuhami słowa,
то прыйшло на думку і мне́, пільна разьве́даўшы аб усім ад пачатку, як сьле́д апісаць табе́, высокапаважаны Феафіле,
to pryjšło na dumku i mnie, pilna ad pačatku ŭsiaho dajšoŭšy, apisać paparadku tabie, dastojny Teafilu,
каб ты даве́даўся праўду аб тых словах, якіх цябе́ навучылі.
kab ty paznaŭ praŭdu tych słoŭ, jakich ciabie nawučyli.I ČAŚĆ. UKRYTAJE ŽYĆCIO JEZUSA CHRYSTA Prychod na świet Jana Chryściciela
Быў у дні Ірада, цара Юдэйскага, сьвяшчэньнік з Авіявае чаргі, на імя Захарыя, і жонка яго з дачок Ааронавых; і было імя яе́ Альжбе́та.
Byŭ u dni Herada, karala Judei, adzin światar sa źmieny Abija, na imia Zachar, i žonka jaho z dačok Aaronawych i imia jaje Alžbieta.
Былі-ж яны абое праведныя перад Богам, паступаючы паводле прыказаньняў і законаў Госпада беззаганна.
Byli-ž jany aboje sprawiadliwyja pierad Boham, pastupajučy biez zahanaŭ wa ŭsich prykazańniach i zakonach Pana,
І ня было ў іх дзіцяці, бо Альжбе́та была няплодная, і абое яны былі паджылыя ў гадох сваіх.
i nia było ŭ ich syna, tamu što Alžbieta była niapłodnaja, i byli jany aboje pažyłyja ŭ dniach swaich.
І ста́лася, калі ў парадку свае́ чаргі служыў ён перад Богам,
Stałasia-ž, kali jon u paradku swajej źmieny adbywaŭ światarskuju słužbu pierad Boham,
выпала яму паводле звычаю сьвяшчэньнікаў увайсьці ў царкву Гасподнюю кадзíць;
pawodle zwyčaju światarskaj słužby wypała losam, kab uwajšoŭšy ŭ światyniu Pana, achwiarawaŭ kadziła;
а ўся маса народу вонках малілася ў час каджэньня.
a ŭsio mnostwa narodu było na dware, molačysia ŭ časie kadžeńnia.
І зьявіўся яму Ангел Гасподні, стоячы справа ля кадзільнага ахвярніку.
I źjawiŭsia jamu anieł Panski, stojačy pa prawaj staranie kadzilnaha aŭtara.
І спалохаўся Захарыя, убачыўшы яго, і зьняў яго страх.
I ŭhledzieŭšy Zachar strywožyŭsia i napaŭ na jaho strach.
Ангел жа сказаў яму: ня бойся, Захарыя; бо вы́слухана малітва твая, і жонка твая Альжбе́та ўродзіць табе́ сына, і дасі яму імя — Іоан.
Anieł-ža skazaŭ da jaho: Nia bojsia Zachar, bo wysłuchana prośba twaja i žonka twaja Alžbieta rodzić tabie syna i nazawieš imia jaho Jan.
І будзе табе́ радасьць і ўце́ха, і многія ўзрадуюцца з нараджэньня яго.
I budzie tabie radaść i ŭciecha i mnohija buduć radawacca z naradžeńnia jaho.
Бо ён будзе вялікі перад Госпадам; і ня будзе піць віна і сікеру, і Духам Сьвятым напоўніцца яшчэ ў чэраве маткі свае́.
Bo jon budzie wialiki pierad Panam, nia budzie pić wina i sicery i budzie napoŭnieny Ducham światym jašče ŭ łonie matki swajej.
І многіх з сыноў Ізраілявых наве́рне да Госпада Бога іх.
I nawiernie mnohich synoŭ Izraila da Pana Boha ich,
І пройдзе перад Ім у духу і сіле Ільлі, каб вярнуць сэрцы бацькоў дзе́цям, і непаслухмя́ных да мудрасьці праведных, каб прыгатаваць Госпаду народ падгатоўлены.
i sam jon pojdzie pierad im u duchu i sile Haljaša, kab źwiarnuć sercy baćkoŭ da dziaciej i niawierujučych da razwažnaści sprawiadliwych, kab pryhatowić Panu narod daskanalny.
І сказаў Захарыя Ангелу: Па чым пазна́ю я гэтае? То-ж я стары́, і жонка мая ў гадо́х пажылых.
I skazaŭ Zachar da anieła: Adkul ja paznaju hetaje? Bo ja stary i žonka maja pažyłaja ŭ dniach swaich.
І сказаў яму Ангел у адказ: я — Гаўрыіл, што перад Богам стаю, і пасла́ны гаварыць з табою і абвясьціць табе́ гэтае.
I adkazwajučy anieł skazaŭ jamu: Ja jość Habryjel, što pierad Boham staŭ i pasłany jość hawaryć da ciabie i abwiaścić tabie hetuju dobruju wiestku.
І вось, будзеш ты маўчаць, і ня здолееш гаварыць да дня, калі гэтае станецца: за тое, што не паве́рыў словам маім, якія збудуцца ў свой час.
I woś budzieš maŭčać i nia budzieš mahčy hawaryć až da dnia, u katorym hetaje staniecca, za toje što nie pawieryŭ sławam maim, jakija zbuducca ŭ swaim časie.
І ждаў народ Захарыю і дзівіўся, што ён марудзіць у царкве́.
A narod čakaŭ na Zachara, i dziwilisia, što jon marudziŭ u światyni.
Выйшаўшы-ж, ён ня мог гаварыць да іх: і пазналі, што бачыў зья́ву ў царкве́; і ён ківаў і астаўся не́мы.
Kali-ž wyjšaŭ, nia moh da ich hawaryć; i paznali, što bačyŭ źjawu ŭ światyni; a jon kiwaŭ im i astaŭsia niamy.
І сталася, як скончыліся дні службы яго, вярнуўся ён у дом свой.
I stałasia, kali skončylisia dni jahonaj słužby, adyjšoŭ u swoj dom.
Пасьля гэтых дзён зачала Альжбе́та, жонка яго, і таілася пяць ме́сяцаў, ды гаварыла:
Paśla-ž hetych dzion začała Alžbieta, žonka jaho, i taiłasia praz piać miesiacaŭ, kažučy:
так учыніў мне́ Госпад у дні гэтыя, як глянуў на мяне́, каб зьняць з мяне́ ганьбу між людзьмі.
Što hetak učyniŭ mnie Pan u dniach, u katorych uzhlanuŭ, kab źniać hańbu maju pamiž ludziej.
У шосты-ж ме́сяц пасланы быў Ангел Гаўрыіл ад Бога ў места Галіле́йскае, называнае Назарэт,
A ŭ šosty miesiac pasłany byŭ anieł Habryjel ad Boha ŭ Halilejskaje miesta, katoramu imia Nazaret,
да дзе́вы, зару́чанай з мужам іме́ньнем Язэп, з дому Давідавага; імя-ж дзе́вы — Марыя.
da dziewy, pašlubawanaj z mužam, katoramu było imia Jazep, z domu Dawida, a imia dziewy Maryja.
Ангел, увайшоўшы да яе́, сказаў: радуйся, дабрадатная! Госпад з табою; багасла́ўлена ты між жанок.
I ŭwajšoŭšy da jaje anieł, skazaŭ: Prywitana budź, poŭnaja łaski, Pan z taboju, bahasłaŭlena ty miž žančynaŭ.
Яна-ж, убачыўшы яго, спалохалася ад слоў яго і разважала, што-б гэта было за прывітаньне такое?
Jana, jak pačuła, strywožyłasia ad mowy jahonaj i dumała, jakoje-b heta było prywitańnie.
І сказаў ёй Ангел: ня бойся, Марыя; бо ты знайшла ласку ў Бога.
I skazaŭ joj anieł: Nia bojsia, Maryja, bo ty znajšła łasku ŭ Boha;
І вось зачне́ш у чэраве і народзіш Сына, і дасі Яму імя: Ісус.
woś začnieš u łonie i rodziš syna i nazawieš imia jaho Jezus.
Ён будзе вялікі і Сынам Найвышэйшага назаве́цца, і дасьць Яму Госпад Бог пасад Давіда, бацькі Яго,
Jon budzie wialiki i budzie nazwany Synam Najwyšejšaha; i daść jamu Pan Boh pasad Dawida, baćki jaho; i budzie waładaryć u domie Jakuba nawieki
і цары́ць будзе над домам Якава даве́ку, і царству Яго ня будзе канца.
i waładarstwa jaho nia budzie kanca.
Марыя-ж сказала Ангелу: як гэта будзе, калі я ня знаю мужа?
A Maryja skazała da anieła: Jak-ža heta staniecca, kali ja muža nia znaju?
І ў адказ сказаў ей: Дух Сьвяты найдзе́ на цябе́, і сіла Найвышэйшага ахіне́ цябе́: вось чаму й тое, што народзіцца сьвятое, Сынам Божым назаве́цца.
I adkazwajučy anieł skazaŭ jej: Duch światy najdzie na ciabie i siła Najwyšejšaja acianić ciabie, zatym i što narodzicca z ciabie Światoje, budzie nazwanaje Synam Božym.
Вось і Альжбе́та, сваячка твая, і яна зачала сына ў ста́расьці сваёй, і гэта ўжо шосты ме́сяц у яе́, хоць і называнай няплоднай.
I woś Alžbieta, swajačka twaja, i jana začała syna ŭ staraści swajej i hety šosty miesiac u taje, katoruju zawuć niapłodnaj.
Бо-ж у Бога ніводнае слова ня будзе немагчымым.
Bo ŭ Boha nia budzie niemahčymym niwodnaje słowa.
І сказала Марыя: вось я — слуга Госпада; няхай ста́нецца мне́ па слову твайму. І адыйшоў ад яе́ Ангел.
I skazała Maryja: Woś słuha Pana, niachaj mnie staniecca pawodle twajho słowa I adyjšoŭ ad jaje anieł.
Устаўшы-ж Марыя ў тыя дні борзда пайшла ў горную краіну, у ме́ста Юдзіна.
A ŭstaŭšy Maryja ŭ henyja dni, pajšła z paśpiecham u hory, u judejskaje miesta,
І ўвайшла ў дом Захарыі і прывітала Альжбе́ту.
i ŭwajšła ŭ dom Zachara i prywitała Alžbietu.
І ста́лася, як Альжбе́та ўчула прывітаньне Марыі, узварухну́лася дзіцятка ў чэраве яе́, і Альжбе́та напоўнілася Духам Сьвятым.
I stałasia, jak pačuła Alžbieta prywitańnie Maryi, uskočyła dzicia ŭ jaje łonie i była napoŭniena Ducham światym Alžbieta,
І загаласіла моцным голасам і сказала: багасла́ўлена ты між жанок, і багасла́ўлены плод чэ́рава твайго.
i ŭskryknuła wialikim hołasam i skazała: Bahasłaŭlena ty miž žančynaŭ i bahasłaŭleny płod ułońnia twajho.
І адкуль гэтае мне́, што прыйшла маці Госпада майго да мяне́?
I skul-žaž mnie heta, što matka Pana majho prychodzić da mianie?
Бо вось, як голас вітаньня твайго дайшоў да вушэй маіх, узварухнулася вясёла дзіцятка ў чэраве маім.
Bo woś, jak hołas prywitańnia twajho dajšoŭ da wušej maich, uskočyła z radaści dzicia ŭ łonie maim.
І шчасьлíва паве́рыўшая: бо збудзецца сказанае ёй ад Госпада.
I bahasłaŭlena ty, katoraja pawieryła, bo spoŭnicca toje, što było tabie skazana ad Boha.
І сказала Марыя: вяліча́е душа мая́ Госпада;
I skazała Maryja:Wialičaje duša maja Pana
і ўзрадаваўся дух мой у Богу Спасіцелю маім,
i ŭzradawaŭsia duch moj u Bohu, Zbaŭcy maim,
што глянуў Ён на пакорнасьць рабы свае́, бо адгэтуль шчасьліваю называцімуць мяне́ ўсе́ роды,
što ŭzhlanuŭ na nizkaść słužki swajej.Bo woś adhetul bahasłaŭlenaj buduć nazywać mianie usie narody:
бо вялікае ўчыніў мне́ Дужы́; і сьвятое імя Яго;
bo ŭčyniŭ mnie wialikija rečy,katory mahutny jość, i światoje imia jaho;
і міласьць Яго ў роды радоў для тых, што баяцца Яго.
i miłaserdzie jahona z pakaleńnia ŭ pakaleńnidla tych, što bajacca jaho.
Учыніў сілу рукой сваёй; рассе́яў гордых думкамі сэрца іх;
Učyniŭ mahutnaść rukoju swajeju,razsiejaŭ hordych dumkaj serca ichnaha
адабраў у моцных пасады, узьвялічыў пакорных,
Skinuŭ mahutnych z pasadu,a ŭzwysiŭ nizkich.
галодных здаволіў дабром, а багатыроў адпусьціў ні з чым.
Hałodnych zdawoliŭ dabrom,a bahatych z ničym adprawiŭ.
Прыняў Ізраіля, слугу свайго, успомніў міласьць,
Pryniaŭ Izraila, słuhu swajho,uspomniŭšy ab miłaserdzi swaim.
як гаварыў да айцоў нашых, да Аўраама і насе́ньня яго даве́ку.
Jak hawaryŭ da ajcoŭ našych,da Abrahama i patomstwa jaho na wieki.
Прабыла-ж Марыя з ёю каля трох ме́сяцаў і вярнулася ў дом свой.
I prawiała Maryja z jeju kala troch miesiacaŭ i wiarnułasia ŭ swoj dom.
Альжбе́це-ж настаў час радзіць, і яна ўрадзіла сына.
Alžbiecie-ž nastaŭ čas radzić i radziła syna.
І пачулі сусе́дзі ды сваякі яе́, што ўзьвялічыў Госпад міласьць сваю над ёю, і це́шыліся з ёю.
I pačuli susiedzi i swajaki jaje, što ŭzwialičyŭ Pan miłaserdzie swajo nad joju — i ciešylisia z joju.
У восмы дзе́нь прыйшлі абрэзаць дзіцятка і хаце́лі назваць яго па іме́ньню бацькі яго Захарыям.
I stałasia ŭ wośmy dzień, pryjšli abrezać dzicia i nazywali jaho imieniem baćki jaho Zachar.
На гэтае маці яго сказала: не́, а назваць яго Іоанам.
I adkazwajučy maci jahona skazała: Nia tak, ale budzie nazywacca Jan.
І сказалі ёй: нікога няма ў родзе тваім, хто зваўся-б гэтым іме́ньнем.
I skazali da jaje: Što niama nikoha ŭ twajej radni, chto-b nazywaŭsia hetym imieniem.
І пыталіся на міга́х у бацькі, як бы ён хаце́ў назваць яго.
I dawali znaki baćku jaho, jak-by chacieŭ nazwać jaho.
Ён зажадаў дошчачку і напісаў: Іоан імя яму. І ўсе́ дзівіліся.
I zažadaŭšy tabličku, napisaŭ kažučy: Jan jość imia jahonaje. I dziwilisia ŭsie.
І ў той жа час расчыніліся вусны яго і язык яго, і ён стаў гаварыць, багасла́ўлючы Бога.
I adčynilisia zaraz-ža wusny jaho i jazyk jahony, i hawaryŭ, bahasławiačy Boha.
І страх узьняўся сярод сусе́дзяў іх; і расказвалі пра ўсё гэтае па ўсёй нагорнай старане́ Юдэйскай.
I źniaŭ strach usich susiedziaŭ ichnych i razychodzilisia ŭsie hetyja słowy pa ŭsich horach Judei;
І ўсе́ чуўшыя ўзялі гэтае да сэрца свайго і гаварылі: што-ж гэта будзе за дзіця? І рука Госпадава была з ім.
a ŭsie, što čuli, brali da serca swajho, kažučy: Što, dumaješ, budzie z hetaha dziciaci? Bo ruka Pana była z im.
І Захарыя, бацька яго, напоўніўся Сьвятым Духам і прарочыў, кажучы:
A Zachar, baćka jaho, napoŭnieny byŭ Ducham światym, i praročyŭ, kažučy:
Багасла́ўлены Госпад Бог Ізраіляў, што адве́даў народ свой і даў выбаўле́ньне яму;
Bahasłaŭleny Pan, Boh Izrailaŭ,što adwiedaŭ i ŭčyniŭ adkupleńnie narodu swajho;
і падняў рог спасе́ньня нашага ў доме Давіда, слугі Свайго,
i padniaŭ dla nas roh zbaŭleńniau domie Dawida, słuhi swajho.
(як апавясьцíў вуснамі быўшых ад ве́ку сьвятых прарокаў Сваіх),
Jak hawaryŭ praz wusny światych,katoryja ad wieku jość, prarokaŭ swaich:
спасе́ нас ад ворагаў нашых і ад рукі ўсіх ненавíдзячых нас;
Wybaŭleńnie ad worahaŭ našychi z ruki ŭsich, što nas nienawidziać,
і ўчы́ніць ла́ску бацьком нашым і спамяне́ сьвяты тастамант свой,
kab učynić miłaserdzie z ajcami našymii ŭspomnić swoj światy testament,
прысягу, што кляўся Аўрааму, бацьцы нашаму, даць нам,
što prysiahu, jakuju prysiahaŭ Abrahamu,ajcu našamu, daść nam,
не з баязьні, па выбаўле́ньні з рукі ворагаў нашых
kab wybaŭlenyja z ruki worahaŭ našychmy biaz strachu słužyli jamu
служыць Яму ў сьвятасьці і праўдзе перад ім у-ва ўсе́ дні жыцьця нашага.
u świataści i sprawiadliwaści pierad impraz usie dni našyja.
І ты, дзіцятка, назавешся прарокам Усявышняга, бо пройдзеш напе́рад прад абліччам Госпада — прыгатаваць шляхі Яму,
A ty, dzicia, budzieš nazwanaje prarokamNajwyšejšaha,bo pojdzieš pierad woblikam Pana prawićdarohi jahony.
даць народу пазнаць спасе́ньне ў адпушчэньні грахоў яго,
kab dać narodu jaho paznańnie zbaŭleńniana adpuščeńnie hrachoŭ ich.
па ўну́транаму міласэрдзю Бога нашага, якім адве́даў нас Усход з вышыні,
dziela nutranoha miłaserdzia Boha našaha,praz jakoje adwiedaŭ nas uschod z wyšyni,
прасьвяціць тых, што ў це́мры і ў цяню́ сьмяротным, пакіраваць ногі нашыя, на дарогу міра.
kab świacić tym, katoryja siadziać u ciemryi ŭ cieniu śmierci,kab pakirawać nohi našyja na darohu supakoju.
Дзіця-ж узрастала і ўмацоўвалася духам, і было ў пустынях да дня зьяўле́ньня свайго Ізраілю.
A dzicia rasło i ŭmacoŭwałasia ducham i było ŭ pustyniach až da dnia swajho źjaŭleńnia pierad Izrailam.
