Лукаша 8 разьдзел

 

 

І сталася пасьля, праходзіў Ён па ме́стах і сёлах, прапаве́дываючы і абвяшчаючы добрую ве́стку аб Царстве Божым, і з Ім дванаццацёра,

 

I stałasia potym, i chadziŭ jon pa miestach i siołach, nawučajučy i abwiaščajučy karaleŭstwa Božaje, i dwanaccacioch z im.

і некаторыя жанчыны, каторых Ён аздаравіў ад злых духаў і хвароб, — Марыя, называная Магдаліна, з якое выйшлі се́м чартоў,

 

i niekatoryja žančyny, što byli azdaroŭleny ad złych duchaŭ i niemačaŭ: Maryja, jakaja zawiecca Mahdalena, z jakoj wyjšła siem djabłaŭ,

і Іоанна, жана́ Хузы, наглядчыка Ірадавага, і Сусанна, і многія другія, што служылі Яму з мае́масьці сваёй.

 

i Joanna, žonka Chuzy, Heradawaha ekanoma, i Zuzanna, i mnoha druhich, jakija słužyli jamu z swajej majemaści.

Калі-ж сабралося множства народу, і з усіх гарадоў жы́хары зыходзіліся да Яго, Ён пача́ў гаварыць прыпо́весьцю:

 

Kali-ž zychodziłasia wialikaja hramada i z miestaŭ śpiašyli da jaho, skazaŭ praz padabienstwa:

 

Wyjšaŭ što sieje, siejać swajo nasieńnie. I kali siejaŭ, adno ŭpała pry darozie, i było pataptana, i ptuški niabiesnyja padziaŭbli jaho.

 

A druhoje ŭpała na skału i ŭzyjšoŭšy zsochła, bo nia mieła wilhaci.

 

A inšaje ŭpała pamiž cierniaŭ, i razam uzyjšoŭšy, cierni zahłušyli jaho.

а іншае ўпала на добрую зямлю і, узыйшоўшы, прынясло плод стакро́тны. Сказаўшы гэтае, клікнуў: хто ма́е вушы слухаць, няхай слухае.

 

A inšaje ŭpała na dobruju ziamlu, i ŭzyjšoŭšy, pryniasło płod u-sto-raz. Kažučy hetaje zaklikaŭ: Chto maje wušy, kab słuchać, niachaj słuchaje!

Вучні-ж Яго спыталіся ў Яго: што-б значыла прыповесьць гэтая?

 

I pytalisia ŭ jaho wučni jahony, što znača hetaja prypowieść.

Ён сказаў: вам да́дзена знаць тайны Царства Божага, а для рэшты яны ў прыпо́весьцях, так што яны, бачучы ня бачуць і чуючы, не разуме́юць.

 

Jon skazaŭ im: Wam dadziena znać tajnicu karaleŭstwa Božaha, ale druhim u prypowieściach, kab hledziačy nia bačyli, i słuchajučy, nie razumieli.

 

A prypowieść znača hetaje: Nasieńnie — heta słowa Božaje.

 

A što pry darozie — heta tyja, katoryja słuchajuć, potym prychodzić djabał i zabiraje słowa z ichnaha serca, kab uwieryŭšy nia zbawilisia.

 

Bo što na skale — heta tyja, katoryja jak pačujuć, z radaściaj pryjmajuć słowa, ale jany nia majuć kareńniaŭ; jany wierać da času, a ŭ čas spakušeńnia adstupajuć.

 

A što ŭapała ŭ cierni — heta tyja, katoryja słuchali i, adyjšoŭšy, bywajuć zahłušany kłapotami, bahaćciem i ŭciechami žyćcia i nia prynosiać płodu.

 

A što na dobruju ziamlu — heta tyja, katoryja pačuŭšy słowa ŭ dobrym i ščyrym sercy zatrymoŭwajuć i prynosiać płod u ciarpliwaści.

 

Nichto-ž, zapaliŭšy świečku, nie prykrywaje jaje pasudzinaj abo stawić pad łožak, ale stawić na lichtar, kab uwachodziačyja bačyli światło.

 

Bo niama tajnaha, što-b nia wyjawiłasia, ani skrytaha, što-b nia stałasia wiedamym i nia wyjšła nawierch.

 

Dyk hladziecie, jak majecie słuchać. Bo chto maje, tamu budzie dadziena, a chto-kolečy nia maje, u taho budzie adniata i toje, što, jak jamu zdajecca, jon maje.

І прыйшлі да Яго маці і браты Яго і не маглі падыйсьці да Яго з прычыны народу.

 

I pryjšli da jaho maci i braty jahony, i nie mahli padyjści da jaho dziela hramady.

І далі знаць Яму: маці і браты Тваі стаяць вонках, хо́чучы бачыць Цябе́.

 

I dali jamu znać: Maci twaja i braty twaje stajać na dware, chočučy ciabie bačyć.

Ён сказаў ім у адказ: маці мая́ і браты мае́ — гэта тыя, што слухаюць слова Божае і выпаўняюць яго.

 

Jon, adkazwajučy, skazaŭ da ich: Maci maja i braty maje — heta tyja, katoryja słuchajuć słowa Božaha i wypaŭniajuć.

І сталася, аднаго дня Ён увайшоў з вучнямі Сваімі ў човен і сказаў ім: пераплыве́м па той бок возера. І паплылі.

 

I stałasia adnaho dnia, i jon uwajšoŭ u łodku i wučni jahony, i skazaŭ da ich: Pierapływiem na toj bok woziera. I papłyli.

Калі-ж яны плылі, Ён заснуў. На возеры падняўся бурны ве́цер, і залівала іх хва́лямі, і яны былі ў небясьпе́цы.

 

I kali jany płyli, jon zasnuŭ. I nadyjšoŭ na woziera burny wiecier, i zaliwalisia, i byli ŭ niebiaśpiecy.

І, падыйшоўшы, збудзілі Яго ды сказалі: Настаўнік! Настаўнік! мы гінем. Але Ён, устаўшы, закрычэу ве́тру і хваляваньню вады; і спыніліся, і ста́лася ціша.

 

Prystupiŭšy-ž, zbudzili jaho, kažučy: Wučyciel, hiniem! A jon ustaŭšy, pryhraziŭ wietru i ŭzbureńniu wady, i pierastała, i zrabiłasia ciša.

Тады Ён сказаў ім: дзе́ ве́ра ваша? Яны-ж у страху і задзіўле́ньні гаварылі адзін аднаму: Хто ж гэта, што ве́трам загадвае і вадзе́, і слухаюцца Яго?

 

I skazaŭ im: Dzie-ž wiera wašaja? Jany, spałochaŭšysia, dziwilisia, adzin da druhoha kažučy: Chto, dumaješ, jon jość, što zahadywaje i wiatrom i moru, i słuchajuć jaho?

І прыплылі ў старану Гадарынскую, што насу́праць Галіле́і.

 

I prypłyli da krainy Herazenaŭ, što jość naŭproć Halilei.

Калі-ж выйшаў Ён на бе́раг, спаткаў Яго адзін чалаве́к з ме́ста, які ме́ў чарто́ў з даўных часоў і хадзіў не адзе́ўшыся, і жыў ня ў доме, але ў магілах.

 

I kali wyjšaŭ na ziamlu, pieraniaŭ jaho adzin čaławiek, katory mieŭ djabelstwa ŭžo z daŭnych časoŭ; i nie nakładaŭ jon adzieńnia, i nia žyŭ u domie, ale ŭ hraboch.

Ён, угле́дзіўшы Ісуса, закрычэўшы, паваліўся перад Ім і моцным голасам сказаў: што Табе́ да мяне́, Ісус, Сын Бога Усявышняга? Малю Цябе́, ня муч мяне́.

 

Jon, jak ubačyŭ Jezusa, upaŭ pierad im, i zakryčaŭšy wialikim hołasam, skazaŭ: Što tabie da mianie, Jezusie, Synie Boha Najwyšejšaha? Malu ciabie, nia muč mianie!

Бо Ісус сказаў нячыстаму духу выйсьці з гэтага чалаве́ка; бо ён доўгі час мучыў яго, так што яго вязалі ланцугамі й сьцераглі яго, але ён разрываў ланцугі, і нячысты гнаў яго ў пустыні.

 

Bo zahadywaŭ duchu niačystamu, kab wyjšaŭ z čaławieka. Bo z daŭnych časoŭ chwataŭ jaho, i byŭ źwiazwany łancuhami i ścieražony ŭ kajdanach, i parwaŭšy wiazi, byŭ hnany djabłam u pustyniu.

Ісус спытаўся ў яго: як тваё імя? Ён сказаў: легіён; бо многа чартоў увайшло ў яго.

 

Pytaŭsia-ž u jaho Jezus, kažučy: Jakoje ŭ ciabie imia? A jon skazaŭ "Lehijon", bo mnoha djabłaŭ było ŭwajšoŭšy ŭ jaho.

І прасілі Яго, каб не вяле́ў ім ісьці ў бяздоньне.

 

I prasili jaho, kab nie zahadywaŭ im iści ŭ biazdońnie.

Тут жа на гарэ пасьвіўся вялікі гурт сьвіне́й; і чарты́ прасілі Яго, каб дазволіў ім увайсьці ў іх. Ён дазволіў ім.

 

Była-ž tam wialikaja stada świniej, pasučysia na hare. I prasili jaho, kab pazwoliŭ im uwajści ŭ ich. I pazwoliŭ im.

Чарты́, выйшаўшы з чалаве́ка, увайшлі ў сьвіне́й.

 

Dyk wyjšli djabły z čaławieka i ŭwajšli ŭ świńni. I z razhonam kinułasia stada z krucizny ŭ woziera i patanuła.

І кінуўся гурт з кру́чы ў мора, і ўтануў. Пастухі, бачучы, што́ ста́лася, пабе́глі ды расказалі ў ме́сьце і сёлах.

 

Jak ubačyli, što stałasia, tyja što paświli, uciakli i dali znać u horad i ŭ sioły.

І выйшлі бачыць стаўшаеся; і, прыйшоўшы да Ісуса, знайшлі чалаве́ка, з каторага выйшлі чарты́, се́дзячы ля ног Ісусавых, адзе́тага і пры розуме; і перепалохаліся.

 

I wyjšli pahladzieć, što stałasia; i pryjšli da Jezusa, i znajšli čaławieka, siadziačaha kala noh jahonych, adzietaha i pryzdarowym rozumie, i spałochalisia.

А бачыўшыя расказалі ім, як спасён быў апанаваны чарта́мі.

 

A raskazali im tyja, što bačyli, jak jon staŭ zdarowym ad "Lehijonu".

І прасіў Яго ўве́сь народ Гадарынскае краіны пайсьці ад іх, бо іх зьняў вялікі страх. Ён увайшоў у човен і вярнуўся.

 

I prasiła jaho ŭsio mnostwa krainy Herazenaŭ, kab adyjšoŭ ad ich, bo źniaŭ ich wialiki strach. Jon-ža ŭwajšoŭšy ŭ łodku, wiarnuŭsia.

А чалаве́к, з якога выйшлі чарты́, прасіў Яго, каб быць з Ім. Але Ісус адправіў яго, сказаўшы:

 

I prasiŭ u jaho čaławiek, z katoraha byli wyjšaŭšy djabły, kab być pry im. Ale Jezus adprawiŭ jaho, kažučy:

вярніся ў дом твой і раскажы, што ўчыніў табе́ Бог. Ён пайшоў і наказваў па ўсім ме́сьце, што ўчыніў яму Ісус.

 

Wiarnisia ŭ dom twoj i raskažy, jakija wialikija rečy tabie ŭčyniŭ Boh. I pajšoŭ jon, pa ŭsim horadzie raskazwajučy, jakija wialikija rečy ŭčyniŭ jamu Jezus.

Калі-ж вярнуўся Ісус, народ прыняў Яго, бо ўсе́ чакалі Яго.

 

I stałasia, kali wiarnuŭsia Jezus, spatkała jaho hramada, bo ŭsie čakali jaho.

І вось прыйшоў чалаве́к, імем Яір (а быў ён начальнікам школы); і, упаўшы да ног Ісусавых, прасіў Яго ўвайсьці ў дом яго,

 

I woś pryjšoŭ čaławiek, na imia Jair, a jon byŭ staršym nad bažnicaju; i ŭpaŭ da noh Jezusa, prosiačy jaho, kab uwajšoŭ u dom jahony,

бо ў яго была адзіная дачка́, гадоў дванаццацёх, і тая была пры сьме́рці. Калі-ж Ён ішоў, народ ціснуўся да Яго.

 

bo ŭ jaho była adzinaja dačka kala dwanaccaci hadoŭ i taja ŭmirała. I zdaryłasia, kali jon išoŭ, hramady ściskali jaho.

І адна жанчына, што мучылася ад крываце́чы дванаццаць гадоў і аддала на ле́караў усю мае́масьць сваю, ды ніводзін ня мог вылячыць яе́,

 

I adna žančyna, katoraja ad dwanaccaci hadoŭ była ŭ krywaciečy, katoraja wydała na lekaraŭ ŭsiu swaju majemaść i ŭ niwodnaha nie mahła wylačycca;

падыйшоўшы ззаду, дакрану́лася да краю вопраткі Яго; і той час крываце́ча ў яе́ спынілася.

 

padyjšła zzadu i dakranułasia da kraju jahonaj adziežy, i zaraz-ža spyniłasia jaje krywacieča.

І сказаў Ісус: хто дакрануўся да Мяне́? Калі-ж усе́ адпіраліся, Пётр і быўшыя з Ім сказалі: Настаўнік! народ акружае Цябе́ ды націскае, і Ты кажаш: хто дакрануўся да Мяне́?

 

I skazaŭ Jezus: Chto heta dakranuŭsia da mianie? Kali-ž usie adpiralisia, skazaŭ Piotr i tyja, što z im byli: Wučyciel, hramady cisnuć ciabie i dušać, a ty kažaš: "Chto da mianie dakranuŭsia"?

Але Ісус сказаў: не́хта дакрануўся да Мяне́, бо Я адчуваю сілу, што выйшла з Мяне́.

 

I skazaŭ Jezus: Dakranuŭsia da mianie niechta, bo ja paznaŭ, što siła wyjšła z mianie.

Жанчына-ж, бачучы, што яна ня ўто́іцца, дрыжучы, падыйшла і, упаўшы перад Ім, аб’явіла Яму перад усім народам, з якое прычыны дакрану́лася да Яго, і як тады-ж паздараве́ла.

 

A žančyna, bačačy, što nie ŭtaiłasia, dryžučy padyjšła i ŭpała da noh jahonych; i abjawiła pierad usim narodam, dziela jakoje pryčyny dakranułasia da jaho i jak zaraz azdarawieła.

Ён сказаў ёй: бадрыся, дачка́! ве́ра твая спасла́ цябе́; ідзі з мірам.

 

A jon skazaŭ jej: Dačka, wiera twaja zrabiła ciabie zdarowaj, idzi ŭ supakoju.

Калі Ён яшчэ гаварыў гэтае, прыходзіць не́хта з дому начальніка школы і кажа ім: дачка́ твая паме́рла; ня турбуй Вучыцеля.

 

Kali jon jašče hawaryŭ, pryjšoŭ niechta da staršaha nad bažnicaju, kažučy jamu: Što pamierła twaja dačka, nia turbuj jaho.

Але Ісус, пачуўшы гэтае, сказаў яму: ня бойся, толькі ве́р, і спасёна будзе.

 

A Jezus, pačuŭšy hetaje słowa, adkazaŭ baćku dziaŭčyny: Nia bojsia, wier tolki i budzie zdarowa.

Прыйшоўшы-ж у дом, не дазволіў увайсьці нікому апрача Пятра, Іоана і Якава, і бацькі ды маткі дзяўчыны.

 

I kali pryjšoŭ u dom, nie pazwoliŭ uwajści z saboju nikomu, aprača Piatra, Jakuba, Jana i baćki i matki dziaŭčyny.

Усе́ плакалі і галасілі па ёй. Але Ён сказаў: ня плачце; яна не паме́рла, але сьпіць.

 

Usie-ž płakali i hałasili pa jej. Ale jon skazaŭ: Nia płačcie, dziaŭčyna nie ŭmiarła, ale śpić.

І сьмяяліся з Яго, ве́даючы, што яна паме́рла.

 

I śmiajalisia z jaho, wiedajučy, što jana pamiarła.

Ён жа, выслаўшы ўсіх вон і ўзяўшы яе́ за руку, клікнуў, кажучы: дзяўчына, устань!

 

Jon-ža, uziaŭšy jaje za ruku, uskryknuŭ, kažučy: Dziaŭčyna, ustań!

І вярнуўся дух яе́; і ўраз жа ўстала; і Ён вяле́ў даць ёй е́сьці.

 

I wiarnuŭsia duch jaje, i zaraz-ža ŭstała. I zahadaŭ dać jej jeści.

І зьдзівіліся бацькí яе́. Ён жа вяле́ў ім не гаварыць нікому аб тым, што́ сталася.

 

I astaŭpianieli baćki jaje; jon im prykazaŭ, kab nikomu nie hawaryli, što było stałasia.