Лукаша 8 разьдзел

 

 

Пасьля гэтага Ён праходзіў па гарадах і селішчах, прапаведуючы і зьвястуючы Царства Божае, і зь Ім дванаццаць,

 

I stałasia potym, i chadziŭ jon pa miestach i siołach, nawučajučy i abwiaščajučy karaleŭstwa Božaje, i dwanaccacioch z im.

і некаторыя жанчыны, якіх Ён ацаліў ад злых духаў і хваробаў: Марыя, называная Магдалінаю, зь якое выйшлі сем дэманаў,

 

i niekatoryja žančyny, što byli azdaroŭleny ad złych duchaŭ i niemačaŭ: Maryja, jakaja zawiecca Mahdalena, z jakoj wyjšła siem djabłaŭ,

і Яна, жонка Хузы, домаўпраўцы Ірадавага, і Сусана, і многія іншыя, якія служылі Яму маёмасьцю сваёю.

 

i Joanna, žonka Chuzy, Heradawaha ekanoma, i Zuzanna, i mnoha druhich, jakija słužyli jamu z swajej majemaści.

А як сабралася многа людзей, і з усіх гарадоў жыхары сыходзіліся да Яго, Ён пачаў гаварыць прытчаю:

 

Kali-ž zychodziłasia wialikaja hramada i z miestaŭ śpiašyli da jaho, skazaŭ praz padabienstwa:

Выйшаў сейбіт сеяць насеньне сваё; і калі ён сеяў, іншае ўпала пры дарозе і было патаптана, і птушкі нябесныя падзяўблі яго;

 

Wyjšaŭ što sieje, siejać swajo nasieńnie. I kali siejaŭ, adno ŭpała pry darozie, i było pataptana, i ptuški niabiesnyja padziaŭbli jaho.

а іншае ўпала на камень і, узыйшоўшы, засохла, бо ня мела вільгаці;

 

A druhoje ŭpała na skału i ŭzyjšoŭšy zsochła, bo nia mieła wilhaci.

а іншае ўпала паміж цернямі, і вырасла церне і заглушыла яго;

 

A inšaje ŭpała pamiž cierniaŭ, i razam uzyjšoŭšy, cierni zahłušyli jaho.

а іншае ўпала на добрую зямлю і, узышоўшы, урадзіла плод стакротны. Сказаўшы гэта, абвясьціў: хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе!

 

A inšaje ŭpała na dobruju ziamlu, i ŭzyjšoŭšy, pryniasło płod u-sto-raz. Kažučy hetaje zaklikaŭ: Chto maje wušy, kab słuchać, niachaj słuchaje!

А вучні Ягоныя спыталіся ў Яго: што азначала прытча гэтая?

 

I pytalisia ŭ jaho wučni jahony, što znača hetaja prypowieść.

Ён сказаў: вам дадзена ведаць таямніцы Божага Царства, а астатнім у прытчах, так што яны бачачы — ня бачаць і чуючы — не разумеюць.

 

Jon skazaŭ im: Wam dadziena znać tajnicu karaleŭstwa Božaha, ale druhim u prypowieściach, kab hledziačy nia bačyli, i słuchajučy, nie razumieli.

Вось што азначае прытча гэтая: насеньне ёсьць слова Божае;

 

A prypowieść znača hetaje: Nasieńnie — heta słowa Božaje.

а што ўпала пры дарозе, гэта ёсьць слухачы, да якіх пасьля прыходзіць д’ябал і забірае слова з сэрца іхняга, каб яны ня ўверавалі і не ўратаваліся,

 

A što pry darozie — heta tyja, katoryja słuchajuć, potym prychodzić djabał i zabiraje słowa z ichnaha serca, kab uwieryŭšy nia zbawilisia.

а што ўпала на камень, гэта тыя, якія, пачуўшы слова, прымаюць з радасьцю, але якія ня маюць кораня і часова веруюць, а ў час спакушэньня адпадаюцца;

 

Bo što na skale — heta tyja, katoryja jak pačujuć, z radaściaj pryjmajuć słowa, ale jany nia majuć kareńniaŭ; jany wierać da času, a ŭ čas spakušeńnia adstupajuć.

а што ўпала ў церне, гэта тыя, якія слухаюць слова, але, адыходзячы, турботамі, багацьцем і асалодамі жыцьцёвымі заглушаюцца і плоду ня родзяць:

 

A što ŭapała ŭ cierni — heta tyja, katoryja słuchali i, adyjšoŭšy, bywajuć zahłušany kłapotami, bahaćciem i ŭciechami žyćcia i nia prynosiać płodu.

а што ўпала на добрую зямлю, гэта тыя, якія, пачуўшы слова, асяляюць яго ў добрым і чыстым сэрцы і родзяць плод у цярплівасьці. Сказаўшы гэта, Ён абвясьціў: хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе!

 

A što na dobruju ziamlu — heta tyja, katoryja pačuŭšy słowa ŭ dobrym i ščyrym sercy zatrymoŭwajuć i prynosiać płod u ciarpliwaści.

Ніхто, запаліўшы сьвечку, не накрывае яе пасудзінаю, альбо ня ставіць пад ложак, а ставіць на сьвечнік, каб уваходзячы, бачылі сьвятло.

 

Nichto-ž, zapaliŭšy świečku, nie prykrywaje jaje pasudzinaj abo stawić pad łožak, ale stawić na lichtar, kab uwachodziačyja bačyli światło.

Бо няма нічога таемнага, што ня выйшла б на яву, ні схаванага, што не зрабілася б вядомым і ня выкрылася б.

 

Bo niama tajnaha, što-b nia wyjawiłasia, ani skrytaha, što-b nia stałasia wiedamym i nia wyjšła nawierch.

Дык вось, уважайце, як вы слухаеце: бо хто мае, таму дадзена будзе; а хто ня мае, у таго адымецца і тое, што ён думае мець.

 

Dyk hladziecie, jak majecie słuchać. Bo chto maje, tamu budzie dadziena, a chto-kolečy nia maje, u taho budzie adniata i toje, što, jak jamu zdajecca, jon maje.

І прыйшлі да Яго Маці і браты Ягоныя, і не маглі падысьці да Яго з прычыны люднасьці.

 

I pryjšli da jaho maci i braty jahony, i nie mahli padyjści da jaho dziela hramady.

І далі знак Яму: Маці і браты Твае стаяць звонку, хочучы бачыць Цябе.

 

I dali jamu znać: Maci twaja i braty twaje stajać na dware, chočučy ciabie bačyć.

Ён сказаў ім у адказ: маці Мая і браты Мае — гэта слухачы слова Божага і выканаўцы яго.

 

Jon, adkazwajučy, skazaŭ da ich: Maci maja i braty maje — heta tyja, katoryja słuchajuć słowa Božaha i wypaŭniajuć.

Аднаго дня Ён увайшоў з вучнямі Сваімі ў лодку і сказаў ім: пераправімся на той бок возера. І выправіліся.

 

I stałasia adnaho dnia, i jon uwajšoŭ u łodku i wučni jahony, i skazaŭ da ich: Pierapływiem na toj bok woziera. I papłyli.

У час плаваньня іхняга Ён заснуў. На возеры падняўся бурны вецер, і залівала іх хвалямі, і яны былі ў небясьпецы.

 

I kali jany płyli, jon zasnuŭ. I nadyjšoŭ na woziera burny wiecier, i zaliwalisia, i byli ŭ niebiaśpiecy.

І падышоўшы, разбудзілі Яго і сказалі: Настаўнік! Настаўнік! гінем. Але Ён, устаўшы, загразіў ветру і хваляваньню вады: і перасталі, і зрабілася цішыня.

 

Prystupiŭšy-ž, zbudzili jaho, kažučy: Wučyciel, hiniem! A jon ustaŭšy, pryhraziŭ wietru i ŭzbureńniu wady, i pierastała, i zrabiłasia ciša.

Тады Ён сказаў ім: дзе вера ваша? А яны ў страху і зьдзіўленьні казалі адзін аднаму: хто ж гэта, што і вятрам загадвае і вадзе, і слухаюцца Яго?

 

I skazaŭ im: Dzie-ž wiera wašaja? Jany, spałochaŭšysia, dziwilisia, adzin da druhoha kažučy: Chto, dumaješ, jon jość, što zahadywaje i wiatrom i moru, i słuchajuć jaho?

І прыплылі ў краіну Гадарынскую, якая насупраць Галілеі.

 

I prypłyli da krainy Herazenaŭ, što jość naŭproć Halilei.

Калі ж выйшаў Ён на бераг, сустрэў Яго адзін чалавек з горада, апанаваны дэманамі з даўняга часу, і ў вопратку не апранаўся, і жыў ня ў доме, а ў магілах.

 

I kali wyjšaŭ na ziamlu, pieraniaŭ jaho adzin čaławiek, katory mieŭ djabelstwa ŭžo z daŭnych časoŭ; i nie nakładaŭ jon adzieńnia, i nia žyŭ u domie, ale ŭ hraboch.

Ён, убачыўшы Ісуса, закрычаў, упаў перад Ім і моцным голасам сказаў: што Табе да мяне, Ісусе, Сыне Бога Ўсявышняга? прашу Цябе, ня муч мяне.

 

Jon, jak ubačyŭ Jezusa, upaŭ pierad im, i zakryčaŭšy wialikim hołasam, skazaŭ: Što tabie da mianie, Jezusie, Synie Boha Najwyšejšaha? Malu ciabie, nia muč mianie!

Бо Ісус загадаў нячыстаму духу выйсьці з гэтага чалавека; бо ён доўгі час мучыў яго, так што яго вязалі ланцугамі і путамі, аберагаючы яго: але ён разрываў путы, і быў гнаны дэманам у пустыні.

 

Bo zahadywaŭ duchu niačystamu, kab wyjšaŭ z čaławieka. Bo z daŭnych časoŭ chwataŭ jaho, i byŭ źwiazwany łancuhami i ścieražony ŭ kajdanach, i parwaŭšy wiazi, byŭ hnany djabłam u pustyniu.

Ісус спытаўся ў яго: як тваё імя? Той сказаў: «легіён», бо шмат дэманаў увайшло ў яго.

 

Pytaŭsia-ž u jaho Jezus, kažučy: Jakoje ŭ ciabie imia? A jon skazaŭ "Lehijon", bo mnoha djabłaŭ było ŭwajšoŭšy ŭ jaho.

І яны прасілі Ісуса, каб не загадаў ім ісьці ў бездань.

 

I prasili jaho, kab nie zahadywaŭ im iści ŭ biazdońnie.

А тут на гары пасьвіўся вялікі гурт сьвіней: і дэманы прасілі ў Яго, каб дазволіў ім увайсьці ў іх. Ён дазволіў ім.

 

Była-ž tam wialikaja stada świniej, pasučysia na hare. I prasili jaho, kab pazwoliŭ im uwajści ŭ ich. I pazwoliŭ im.

Дэманы, выйшаўшы з чалавека, увайшлі ў сьвіней: і кінуўся гурт з урвішча ў возера, і патануў.

 

Dyk wyjšli djabły z čaławieka i ŭwajšli ŭ świńni. I z razhonam kinułasia stada z krucizny ŭ woziera i patanuła.

Пастухі, убачыўшы, што сталася, пабеглі і расказалі ў горадзе і ў селішчах.

 

Jak ubačyli, što stałasia, tyja što paświli, uciakli i dali znać u horad i ŭ sioły.

І выйшлі пабачыць, што сталася; і прыйшоўшы да Ісуса, знайшлі чалавека, зь якога выйшлі дэманы; ён сядзеў каля ног Ісуса, апрануты і ў здаровым розуме: і жахнуліся.

 

I wyjšli pahladzieć, što stałasia; i pryjšli da Jezusa, i znajšli čaławieka, siadziačaha kala noh jahonych, adzietaha i pryzdarowym rozumie, i spałochalisia.

А тыя, што бачылі, расказалі ім, як выздаравеў шаленец.

 

A raskazali im tyja, što bačyli, jak jon staŭ zdarowym ad "Lehijonu".

І прасіў у Яго ўвесь люд Гадарынскага навакольля сысьці ад іх, бо яны агорнутыя былі вялікім страхам. Ён увайшоў у лодку і вярнуўся.

 

I prasiła jaho ŭsio mnostwa krainy Herazenaŭ, kab adyjšoŭ ad ich, bo źniaŭ ich wialiki strach. Jon-ža ŭwajšoŭšy ŭ łodku, wiarnuŭsia.

А чалавек, зь якога выйшлі дэманы, прасіўся ў Яго, каб быць зь Ім. Але Ісус адпусьціў яго, сказаўшы:

 

I prasiŭ u jaho čaławiek, z katoraha byli wyjšaŭšy djabły, kab być pry im. Ale Jezus adprawiŭ jaho, kažučy:

вярніся ў дом твой і раскажы, што ўтварыў табе Бог. Ён пайшоў і абвяшчаў па ўсім горадзе, што ўтварыў яму Ісус.

 

Wiarnisia ŭ dom twoj i raskažy, jakija wialikija rečy tabie ŭčyniŭ Boh. I pajšoŭ jon, pa ŭsim horadzie raskazwajučy, jakija wialikija rečy ŭčyniŭ jamu Jezus.

А калі вярнуўся Ісус, люд прыняў Яго, бо ўсе чакалі Яго.

 

I stałasia, kali wiarnuŭsia Jezus, spatkała jaho hramada, bo ŭsie čakali jaho.

І вось, прыйшоў чалавек, якога звалі Яір, які быў начальнікам сынагогі: і ўпаўшы да ног Ісуса, прасіў Яго ўвайсьці да яго ў дом,

 

I woś pryjšoŭ čaławiek, na imia Jair, a jon byŭ staršym nad bažnicaju; i ŭpaŭ da noh Jezusa, prosiačy jaho, kab uwajšoŭ u dom jahony,

бо ў яго была адна дачка, гадоў дванаццаці, і тая была пры сьмерці. А калі Ён ішоў, люд націскаў на Яго.

 

bo ŭ jaho była adzinaja dačka kala dwanaccaci hadoŭ i taja ŭmirała. I zdaryłasia, kali jon išoŭ, hramady ściskali jaho.

І жанчына, якая пакутавала ад крывацечы дванаццаць гадоў, якая, патраціўшы на лекараў усю маёмасьць, ніводным не магла быць вылечана, —

 

I adna žančyna, katoraja ad dwanaccaci hadoŭ była ŭ krywaciečy, katoraja wydała na lekaraŭ ŭsiu swaju majemaść i ŭ niwodnaha nie mahła wylačycca;

падышоўшы ззаду, кранулася краю вопраткі Ягонай: і адразу цеча крыві ў яе перастала.

 

padyjšła zzadu i dakranułasia da kraju jahonaj adziežy, i zaraz-ža spyniłasia jaje krywacieča.

І сказаў Ісус: хто дакрануўся да Мяне? Калі ж усе адмовіліся, Пётр і ўсе, хто быў зь Ім, сказалі: Настаўнік! людзі атачаюць Цябе і націскаюць, — і Ты кажаш: «хто дакрануўся да Мяне»?

 

I skazaŭ Jezus: Chto heta dakranuŭsia da mianie? Kali-ž usie adpiralisia, skazaŭ Piotr i tyja, što z im byli: Wučyciel, hramady cisnuć ciabie i dušać, a ty kažaš: "Chto da mianie dakranuŭsia"?

Але Ісус сказаў: дакрануўся да Мяне нехта: бо Я адчуваў сілу, якая выйшла зь Мяне.

 

I skazaŭ Jezus: Dakranuŭsia da mianie niechta, bo ja paznaŭ, što siła wyjšła z mianie.

Жанчына, бачачы, што яна ня ўтоілася, з трымценьнем падыйшла і, упаўшы перад Ім, абвясьціла Яму перад усімі людзьмі, зь якой прычыны дакранулася да Яго, і як адразу ацалілася.

 

A žančyna, bačačy, što nie ŭtaiłasia, dryžučy padyjšła i ŭpała da noh jahonych; i abjawiła pierad usim narodam, dziela jakoje pryčyny dakranułasia da jaho i jak zaraz azdarawieła.

Ён сказаў ёй: дзей, дачка! вера твая ўратавала цябе; ідзі зь мірам.

 

A jon skazaŭ jej: Dačka, wiera twaja zrabiła ciabie zdarowaj, idzi ŭ supakoju.

Калі Ён яшчэ гаварыў гэта, прыходзіць нехта з дому начальніка сынагогі і кажа яму: дачка твая памерла: не дакучай Настаўніку.

 

Kali jon jašče hawaryŭ, pryjšoŭ niechta da staršaha nad bažnicaju, kažučy jamu: Što pamierła twaja dačka, nia turbuj jaho.

Але Ісус, пачуўшы гэта, сказаў яму: ня бойся, толькі веруй, і ўратаваная будзе.

 

A Jezus, pačuŭšy hetaje słowa, adkazaŭ baćku dziaŭčyny: Nia bojsia, wier tolki i budzie zdarowa.

А прыйшоўшы ў дом, не дазволіў увайсьці нікому, апрача Пятра, Яна і Якава, і бацькі дзяўчыны, і маці.

 

I kali pryjšoŭ u dom, nie pazwoliŭ uwajści z saboju nikomu, aprača Piatra, Jakuba, Jana i baćki i matki dziaŭčyny.

Усе плакалі і галасілі па ёй. Але Ён сказаў: ня плачце; яна не памерла, а сьпіць.

 

Usie-ž płakali i hałasili pa jej. Ale jon skazaŭ: Nia płačcie, dziaŭčyna nie ŭmiarła, ale śpić.

І сьмяяліся зь Яго, ведаючы, што яна памерла.

 

I śmiajalisia z jaho, wiedajučy, što jana pamiarła.

А Ён, выслаўшы ўсіх прэч і ўзяўшы яе за руку, усклікнуў: дзяўчына! устань!

 

Jon-ža, uziaŭšy jaje za ruku, uskryknuŭ, kažučy: Dziaŭčyna, ustań!

І вярнуўся дух ейны; яна адразу ўстала; і Ён загадаў даць ёй есьці.

 

I wiarnuŭsia duch jaje, i zaraz-ža ŭstała. I zahadaŭ dać jej jeści.

І зьдзівіліся бацькі ейныя. А Ён загадаў ім не расказваць нікому пра тое, што сталася.

 

I astaŭpianieli baćki jaje; jon im prykazaŭ, kab nikomu nie hawaryli, što było stałasia.