Лукаша 8 разьдзел

 

 

Пасьля гэтага Ён праходзіў па гарадах і селішчах, прапаведуючы і зьвястуючы Царства Божае, і зь Ім дванаццаць,

 

Было-ж пасьля таго, — прайходзіў Ён праз месты й селы, прапаведваючы й дабравесьцячы Ўладарства Божае, і з Ім дванаццацёх.

і некаторыя жанчыны, якіх Ён ацаліў ад злых духаў і хваробаў: Марыя, называная Магдалінаю, зь якое выйшлі сем дэманаў,

 

І некаторыя жанчыны, якіх Ён ацаліў ад злыдухаў і нядугаў: Марыя, званая Магдаленай, вызваленая ад сямі нячыстых;

і Яна, жонка Хузы, домаўпраўцы Ірадавага, і Сусана, і многія іншыя, якія служылі Яму маёмасьцю сваёю.

 

І Йанна, жана Хузы, домаправіцеля Ірадавага, і Сузанна й шмат іншых, якія прыслугоўвалі Яму сваімі пажыткамі.

А як сабралася многа людзей, і з усіх гарадоў жыхары сыходзіліся да Яго, Ён пачаў гаварыць прытчаю:

 

Калі-ж сабралася вялікая грамада народу, і людзі з усёх местаў зыйходзіліся да Яго, Ён пачаў гаварыць прыпавесьцяй.

Выйшаў сейбіт сеяць насеньне сваё; і калі ён сеяў, іншае ўпала пры дарозе і было патаптана, і птушкі нябесныя падзяўблі яго;

 

Выйшаў сяўбіт сеяць насеньне сваё; і калі ён сеяў, некаторае ўпала скрай дарогі й патаптана было, і птушкі нябесныя падзяўблі яго.

а іншае ўпала на камень і, узыйшоўшы, засохла, бо ня мела вільгаці;

 

Іншае трапіла на камяністы грунт і, узыйшоўшы, засохла, бо не ставала вільгаці.

а іншае ўпала паміж цернямі, і вырасла церне і заглушыла яго;

 

Іншае-ж упала між цярніны, і вырасла цярніна й заглушыла яго.

а іншае ўпала на добрую зямлю і, узышоўшы, урадзіла плод стакротны. Сказаўшы гэта, абвясьціў: хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе!

 

Каторае-ж упала ў добрую зямлю, узыйшоўшы, урадзіла ў стокроць; і сказаўшы гэтае, усклікнуў: — хто мае вушы слухаць, няхай пачуе!

А вучні Ягоныя спыталіся ў Яго: што азначала прытча гэтая?

 

Вучні-ж Ягоныя пыталіся ў Яго, кажучы: — што азначае прыпавесьць гэтая?

Ён сказаў: вам дадзена ведаць таямніцы Божага Царства, а астатнім у прытчах, так што яны бачачы — ня бачаць і чуючы — не разумеюць.

 

І Ён сказаў ім: — вам дадзена пазнаць тайніцы Ўладарства Божага, а іншым у прыпавесьцях, якія, глядзячы, ня бачаць, і слухаючы не разумеюць.

Вось што азначае прытча гэтая: насеньне ёсьць слова Божае;

 

Вось што азначае прыпавесць гэтая: насеньне — гэта Слова Божае.

а што ўпала пры дарозе, гэта ёсьць слухачы, да якіх пасьля прыходзіць д’ябал і забірае слова з сэрца іхняга, каб яны ня ўверавалі і не ўратаваліся,

 

І каторае пры дарозе, — гэта тыя, якія слухаюць, але потым прыйходзіць д'ябал і выносіць слова з іхняга сэрца, каб не паверыўшы, ня былі збавёныя.

а што ўпала на камень, гэта тыя, якія, пачуўшы слова, прымаюць з радасьцю, але якія ня маюць кораня і часова веруюць, а ў час спакушэньня адпадаюцца;

 

А што на камені, гэта тыя, якія, пачуўшы слова, прыймаюць яго з радасьцяй, але ня маюць грунту пад сабою, і вераць часова, а ў час спакусы адпадаюць.

а што ўпала ў церне, гэта тыя, якія слухаюць слова, але, адыходзячы, турботамі, багацьцем і асалодамі жыцьцёвымі заглушаюцца і плоду ня родзяць:

 

А што ўпала ў цярніну, гэта тыя, якія слухаюць, але адыйшоўшы, заглушаюцца жыцьцёвымі турботамі, багацьцем і ўцехамі, і ня прыносяць плёну.

а што ўпала на добрую зямлю, гэта тыя, якія, пачуўшы слова, асяляюць яго ў добрым і чыстым сэрцы і родзяць плод у цярплівасьці. Сказаўшы гэта, Ён абвясьціў: хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе!

 

Каторае-ж упала на добры грунт, гэта тыя, якія, пачуўшы слова, захоўваюць яго ў добрым і чыстым сэрцы, і прыносяць плён у цярплівасьці; сказаўшы гэтае, усклікнуў: — хто мае вушы слухаць, няхай пачуе.

Ніхто, запаліўшы сьвечку, не накрывае яе пасудзінаю, альбо ня ставіць пад ложак, а ставіць на сьвечнік, каб уваходзячы, бачылі сьвятло.

 

Ніхто-ж, запаліўшы сьвечку, не прыкрывае яе пасудзінаю, ці ня ставіць яе пад ложак, але ставіць на падсьвечнік, каб уваходзячы бачылі сьвятло.

Бо няма нічога таемнага, што ня выйшла б на яву, ні схаванага, што не зрабілася б вядомым і ня выкрылася б.

 

Бо няма нічога тайнага, каб ня выявілася, ані сукрытага, каб ня выкрылася й ня стала ведамым.

Дык вось, уважайце, як вы слухаеце: бо хто мае, таму дадзена будзе; а хто ня мае, у таго адымецца і тое, што ён думае мець.

 

Дзеля таго, уважайце, як слухаеце: бо хто мае, таму дададзена будзе, а хто ня мае, у таго адыймецца й тое, што думае мець.

І прыйшлі да Яго Маці і браты Ягоныя, і не маглі падысьці да Яго з прычыны люднасьці.

 

І прышлі да Яго Маці й браты Яго, але не маглі падыйсьці да Яго з-за народу.

І далі знак Яму: Маці і браты Твае стаяць звонку, хочучы бачыць Цябе.

 

Тады паведамілі Яго, кажучы: — Маці Твая й браты Твае стаяць на дварэ — хочуць бачыць Цябе.

Ён сказаў ім у адказ: маці Мая і браты Мае — гэта слухачы слова Божага і выканаўцы яго.

 

Але Ён у адказ сказаў ім: — Маці Мая й браты Мае — гэта тыя, якія слухаюць Слова Божае й выпаўняюць яго.

Аднаго дня Ён увайшоў з вучнямі Сваімі ў лодку і сказаў ім: пераправімся на той бок возера. І выправіліся.

 

І сталася аднаго дня: увайшоў Ён у лодку з вучнямі Сваімі, і сказаў ім: пераплывём на той бок возера; і паплылі.

У час плаваньня іхняга Ён заснуў. На возеры падняўся бурны вецер, і залівала іх хвалямі, і яны былі ў небясьпецы.

 

І калі яны плылі, Ён заснуў, а на возеры ўсхадзілася бура, іх залівала хвалямі, і яны былі ў небясьпецы.

І падышоўшы, разбудзілі Яго і сказалі: Настаўнік! Настаўнік! гінем. Але Ён, устаўшы, загразіў ветру і хваляваньню вады: і перасталі, і зрабілася цішыня.

 

Тады, падыйшоўшы, пабудзілі Яго, кажучы: Вучыцелю, Вучыцелю! загібаем; Ён-жа, устаўшы, забараніў ветру й хвалям водным — і ўсё ўляглося, і стала ціша.

Тады Ён сказаў ім: дзе вера ваша? А яны ў страху і зьдзіўленьні казалі адзін аднаму: хто ж гэта, што і вятрам загадвае і вадзе, і слухаюцца Яго?

 

Тады сказаў ім: — дзе вера вашая? яны-ж у страху й падзіўленьні гаварылі адзін аднаму: — Хто ж Ён, калі й ветрам і вадзе загадвае.

І прыплылі ў краіну Гадарынскую, якая насупраць Галілеі.

 

І прыплылі ў краіну Гадарынскую, што насупраць Галілеі.

Калі ж выйшаў Ён на бераг, сустрэў Яго адзін чалавек з горада, апанаваны дэманамі з даўняга часу, і ў вопратку не апранаўся, і жыў ня ў доме, а ў магілах.

 

Калі Ён выйшаў з лодкі на бераг, спаткаў Яго адзін чалавек з места, які праз доўгі час апанаваны быў злыдухам, і хадзіў не адзеўшыся, і жыў ня ў доме, але ў грабоўцах.

Ён, убачыўшы Ісуса, закрычаў, упаў перад Ім і моцным голасам сказаў: што Табе да мяне, Ісусе, Сыне Бога Ўсявышняга? прашу Цябе, ня муч мяне.

 

Убачыўшы Ісуса, ён закрычаў, упаў прад Ім, і гучным голасам сказаў: — што Табе да мяне, Ісусе, Сыне Бога Найвышэйшага? малю Цябе, ня муч мяне.

Бо Ісус загадаў нячыстаму духу выйсьці з гэтага чалавека; бо ён доўгі час мучыў яго, так што яго вязалі ланцугамі і путамі, аберагаючы яго: але ён разрываў путы, і быў гнаны дэманам у пустыні.

 

Бо Ісус загадаў злыдуху выйсьці з гэтага чалавека, таму што праздоўгі час мучыў яго; і яго вязалі ланцугамі й накладалі кайданы, але ён разрываў ланцугі, і нячысты гнаў яго ў пустыні.

Ісус спытаўся ў яго: як тваё імя? Той сказаў: «легіён», бо шмат дэманаў увайшло ў яго.

 

І папытаў у яго Ісус: — як тваё імя? ён-жа адказаў — Легіён, бо шмат злыдухаў увайшло ў яго.

І яны прасілі Ісуса, каб не загадаў ім ісьці ў бездань.

 

І прасілі Ісуса, каб не загадаў ім ісьці ў прадоньне.

А тут на гары пасьвіўся вялікі гурт сьвіней: і дэманы прасілі ў Яго, каб дазволіў ім увайсьці ў іх. Ён дазволіў ім.

 

Тут-жа на гары пасьвіўся вялікі гурт сьвіней, і злыдухі прасілі Яго, каб дазволіў ім увайсьці ў іх; і Ён дазволіў.

Дэманы, выйшаўшы з чалавека, увайшлі ў сьвіней: і кінуўся гурт з урвішча ў возера, і патануў.

 

Тады злыдухі выйшаўшы з чалавека, увайшлі ў сьвіньні, і рынуўся увесь гурт з кручы ў возера й затануў.

Пастухі, убачыўшы, што сталася, пабеглі і расказалі ў горадзе і ў селішчах.

 

Пастухі пабачыўшы, што сталася, разбегліся й расказалі ў месьце й сёлах.

І выйшлі пабачыць, што сталася; і прыйшоўшы да Ісуса, знайшлі чалавека, зь якога выйшлі дэманы; ён сядзеў каля ног Ісуса, апрануты і ў здаровым розуме: і жахнуліся.

 

І павыйходзілі людзі пабачыць, што здарылася; і прыйшоўшы да Ісуса, знайшлі чалавека, з якога выйшлі злыдухі; ён сядзеў ля ног Ісусавых, адзеты, і пры сваім розуме, — і яны жахнуліся.

А тыя, што бачылі, расказалі ім, як выздаравеў шаленец.

 

Тыя-ж, якія бачылі, расказалі ім, як быў ацалены апанаваны злыдухам.

І прасіў у Яго ўвесь люд Гадарынскага навакольля сысьці ад іх, бо яны агорнутыя былі вялікім страхам. Ён увайшоў у лодку і вярнуўся.

 

І прасіў Яго ўвесь народ тэй Гадарынскай ваколіцы адыйсьці ад іх, бо яны былі ахоплены вялікім страхам; Ён увайшоў у лодку й вярнуўся.

А чалавек, зь якога выйшлі дэманы, прасіўся ў Яго, каб быць зь Ім. Але Ісус адпусьціў яго, сказаўшы:

 

А чалавек, з якога выйшлі нячыстыя, прасіў Яго, каб астацца з Ім; але Ісус адпусьціў яго, кажучы:

вярніся ў дом твой і раскажы, што ўтварыў табе Бог. Ён пайшоў і абвяшчаў па ўсім горадзе, што ўтварыў яму Ісус.

 

— Вярніся ў дом твой і раскажы, што ўчыніў табе Бог; ён пайшоў і абвяшчаў па ўсім месьце, што стварыў яму Ісус.

А калі вярнуўся Ісус, люд прыняў Яго, бо ўсе чакалі Яго.

 

І сталася, калі вярнуўся Ісус, народ вітаў Яго, бо ўсе чакалі Яго.

І вось, прыйшоў чалавек, якога звалі Яір, які быў начальнікам сынагогі: і ўпаўшы да ног Ісуса, прасіў Яго ўвайсьці да яго ў дом,

 

І вось прыйшоў чалавек, на імя Іаір, — быў-жа ён начальнікам сынагогі — і ўпаўшы да ног Ісусавых, прасіў Яго ўвайсьці ў дом да яго.

бо ў яго была адна дачка, гадоў дванаццаці, і тая была пры сьмерці. А калі Ён ішоў, люд націскаў на Яго.

 

Бо ў яго была адзіная дачка, дванаццацілетняя, і была яна пры сьмерці; калі-ж Ён ішоў, народ ціснуўся да Яго.

І жанчына, якая пакутавала ад крывацечы дванаццаць гадоў, якая, патраціўшы на лекараў усю маёмасьць, ніводным не магла быць вылечана, —

 

І вось жанчына, якая з дванаццацёх гадоў цярпела ад крывяцечы й аддала на лекараў усю маёмасьць сваю, і ад ніводнага не дастала вылячэньня,

падышоўшы ззаду, кранулася краю вопраткі Ягонай: і адразу цеча крыві ў яе перастала.

 

Падышоўшы ззаду, дакранулася да краю адзеньня Ягонага, і зараз-жа цеча крывяцеча ў яе спынілася.

І сказаў Ісус: хто дакрануўся да Мяне? Калі ж усе адмовіліся, Пётр і ўсе, хто быў зь Ім, сказалі: Настаўнік! людзі атачаюць Цябе і націскаюць, — і Ты кажаш: «хто дакрануўся да Мяне»?

 

І сказаў Ісус: — хто дакрануўся да Мяне? калі-ж усе адмаўляліся, сказаў Пётра ды іншыя з ім: Вучыцель! народ акружае й націскае на Цябе, — і Ты гаварыш, хто дакрануўся да Мяне?

Але Ісус сказаў: дакрануўся да Мяне нехта: бо Я адчуваў сілу, якая выйшла зь Мяне.

 

Але Ісус сказаў: — нехта дакрануўся да Мяне, бо Я адчуў, як зыйшла ад Мяне сіла.

Жанчына, бачачы, што яна ня ўтоілася, з трымценьнем падыйшла і, упаўшы перад Ім, абвясьціла Яму перад усімі людзьмі, зь якой прычыны дакранулася да Яго, і як адразу ацалілася.

 

І жанчына, абачыўшы, што яна ня ўтоіцца, у трывозе падыйшла, і ўпаўшы прад Ім, абвесьціла прад усімі народам, з якой прычыны дакранулася да Яго і як ураз-жа аздаравела.

Ён сказаў ёй: дзей, дачка! вера твая ўратавала цябе; ідзі зь мірам.

 

Ён-жа сказаў ёй: — бадзёрся, дачка! вера твая выбавіла цябе.

Калі Ён яшчэ гаварыў гэта, прыходзіць нехта з дому начальніка сынагогі і кажа яму: дачка твая памерла: не дакучай Настаўніку.

 

І калі Ён яшчэ гаварыў гэтае, прыйходзіць хтось з дому начальніка сынагогі й кажа яму: — дачка твая памерла, ня турбуй Вучыцеля.

Але Ісус, пачуўшы гэта, сказаў яму: ня бойся, толькі веруй, і ўратаваная будзе.

 

Але Ісус, пачуўшы гэта, сказаў яму: — ня бойся, толькі вер, і збавёная будзе.

А прыйшоўшы ў дом, не дазволіў увайсьці нікому, апрача Пятра, Яна і Якава, і бацькі дзяўчыны, і маці.

 

Прыйшоўшы-ж у дом, не дазволіў увайсьці нікому, апрача Пятра, Яна й Якуба, і бацькі й маці юначкі.

Усе плакалі і галасілі па ёй. Але Ён сказаў: ня плачце; яна не памерла, а сьпіць.

 

Усе плакалі й галасілі па ёй; але Ён сказаў: — ня плачце, яна не памерла, але сьпіць.

І сьмяяліся зь Яго, ведаючы, што яна памерла.

 

І сьмяяліся з Яго ў зьнявазе, бо ведалі, што памерла.

А Ён, выслаўшы ўсіх прэч і ўзяўшы яе за руку, усклікнуў: дзяўчына! устань!

 

Ён-жа, выслаўшы ўсіх вонкі, узяў яе за руку і ўсклікнуў, прамоўвіўшы: дзяўчынка, ўстань.

І вярнуўся дух ейны; яна адразу ўстала; і Ён загадаў даць ёй есьці.

 

І вярнуўся дух яе і ўраз-жа ўстала, і Ён вялеў даць ёй есьці.

І зьдзівіліся бацькі ейныя. А Ён загадаў ім не расказваць нікому пра тое, што сталася.

 

І ў вялікім подзіве былі бацькі яе; Ён-жа сказаў ім не гаварыць, што сталася.