Лукаша 18 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Рeraklad V. Hadleuski
Сказаў такжа ім прыповесьць аб тым, што трэба заўсёды маліцца і не апускаць рук,
Skazaŭ da ich i prypowieść, što treba zaŭsiody malicca i nie pierastawać,
кажучы, што ў адным ме́сьце быў судзьдзя, які Бога не баяўся і людзе́й не сароміўся.
kažučy: U wadnym horadzie byŭ niejki sudździa, katory Boha nie bajaŭsia i čaławieka nia stydaŭsia.
У тым жа ме́сьце была адна ўдава, і яна, прыходзячы да яго, казала: абарані мяне́ ад ворага майго.
A ŭ tym horadzie była adna ŭdawa, i chadziła da jaho, kažučy: Abarani mianie ad praciŭnika majho.
Але ён доўгі час не хаце́ў. А пасьля сказаў сам сабе́: хоць я і Бога не баюся, і людзе́й не саромлюся,
I nie chacieŭ praz doŭhi čas. Paśla-ž skazaŭ sam u sabie: Choć ja Boha nie bajusia i čaławieka nia ŭstydajusia,
але, як гэтая ўдава́ не дае́ мне́ спакою, абараню яе́, каб яна ня прыходзіла бале́й дакучаць мне́.
adnak-ža, tamu što hetaja ŭdawa mnie dakučaje, abaraniu jaje, kab urešcie pryjšoŭšy nie źniawažyła mianie.
І сказаў Госпад: чуеце, што кажа судзьдзя няпра́ведны?
I skazaŭ Pan: Čujecie, što kaža niesprawiadliwy sudździa?
Ці-ж Бог не абароніць вы́браных Сваіх, што клічуць яго дзе́нь і ноч, і доўга цярпе́ць будзе іх?
Ci-ž Boh nie abaronić wybranych swaich, hałosiačych da jaho dzień i noč i ci-ž budzie ciarpliwym adnosna ich?
Кажу вам, што хутка ўчыніць ім справядлівасьць. Але Сын Чалаве́чы, прыйшоўшы, ці знойдзе ве́ру на зямлі?
Kažu wam, što skora abaronić ich. Adnak-ža Syn čaławiečy, pryjšoŭšy, dumaješ, znojdzie wieru na ziamli?
Сказаў такжа гэткую прыповесьць да некато́рых, што пэўныя былі сябе́, што яны пра́ведныя, і паніжалі другіх:
Kazaŭ-ža i da niekatorych, što ŭ sabie peŭnyja byli, byccam sprawiadliwyja i pahardžali inšymi, hetu prypowieść:
двое людзе́й увайшлі ў царкву памаліцца: адзін фарысэй, а другі мытнік.
Dwa čaławieki ŭwajšli ŭ światyniu, kab pamalicca, adzin faryzej, a druhi mytnik.
Фарысэй, стоючы, гэтак маліўся ў сабе́: Божа, дзякую табе́, што я не такі, як другія людзі: зьдзірцы, крыўдзіцелі, чужаложцы, або як гэты мытнік:
Faryzej stojačy, hetak sam u sabie maliŭsia: Boža, dziakuju tabie, što ja nie taki, jak inšyja ludzi, ździercy, niesprawiadliŭcy, čužałožniki, jak i hety mytnik.
пашчу́ два разы ў тыдзень, даю дзесяціну з усяго, што прыдбаю.
Pašču dwa razy ŭ tydzień, daju dziesiatuju čaść z usiaho, što maju.
А мытнік, стануўшы здалёк, не адважа́ўся навет падняць вачэй на не́ба; але, б’ючы сябе́ ў грудзі, гаварыў: Божа! будзь міласьцівы нада мною грэшным.
A mytnik, stojačy zdalok, nie chacieŭ i wačej padniać u nieba, ale biŭsia ŭ hrudzi swaje, kažučy: Boža, budź miłaściwy mnie hrešnamu.
Кажу-ж вам, што гэты пайшоў апра́ўданы бале́й, чымся той: бо ўсякі, хто сам сябе́ вывышшае, паніжоны будзе, а паніжаючы сябе ўзвысіцца.
Kažu wam, adyjšoŭ hety apraŭdanym u dom swoj, a nia toj. Bo kožny, chto siabie pawyšaje, budzie panižany, a chto siabie panižaje, budzie pawyšany.
Прыносілі да Яго і дзяце́й, каб Ён дакрануўся да іх; вучні-ж, бачучы гэтае, забаранялі ім.
Prynosili-ž da jaho i dzietak, kab da ich dakranuŭsia. Kali hetaje ŭbačyli wučni, swarylisia na ich.
Але Ісус, паклікаўшы іх, сказаў: пусьце́це дзяцей прыходзіць да Мяне́ і не забараняйце ім, бо гэткіх ёсьць Царства Божае;
Jezus-ža kličučy ich, skazaŭ: Puściecie dzietak prychodzić da mianie i nie zabaraniajcie im, bo hetkich jość karaleŭstwa Božaje.
запраўды кажу вам: хто ня пры́йме Царства Божага, як дзіця, той ня ўвойдзе ў яго.
Sapraŭdy kažu wam: Chto-b nia pryniaŭ karaleŭstwa Božaha jak dzicia, toj nia ŭwojdzie ŭ jaho.
І спытаўся ў Яго не́хта з начальнікаў: Вучыцель добры! што мне́ рабіць, каб унасьле́даваць жыцьцё ве́чнае?
I spytaŭsia ŭ jaho adzin načalnik, kažučy: Wučyciel dobry, što robiačy ja zdabudu žyćcio wiečnaje?
Ісус сказаў яму: чаму кажаш Мне́ «добры»? Ніхто ня добры, адзін толькі Бог.
Skazaŭ-ža jamu Jezus: Čamu ty zawieš mianie dobrym? Nichto nia jość dobry, tolki adzin Boh.
Ве́даеш прыказа́ньні: не чужало́ж, не забівай, не крадзі, ня сьве́дчы крыва; паважай айца твайго і матку тваю (Выхад 20:12−16).
Wiedaješ prykazańni: "Nie zabiwaj, nie čužałož, nie kradzi, nia świedč falšywa, pawažaj baćku twajho i matku" (Wych. 20, 12-16).
Ён жа сказаў: усяго гэтага пільнаваўся я змалку ле́т маіх.
Jon skazaŭ: Hetaha ŭsiaho ja pilnawaŭsia ad mołdaści majej.
Пачуўшы гэтае, Ісус сказаў яму: яшчэ аднаго не хапае табе́: усё, што ма́еш, прадай і раздай убогім, і будзеш ме́ць скарб на не́бе; і прыходзь ідзі за Мною.
Pačuŭšy hetaje, Jezus skazaŭ jamu: Jašče adnaho tabie nie staje: pradaj usio, što maješ i daj ubohim, i budzieš mieć skarb u niebie, i prychodź, idzi za mnoju.
Ён жа, пачуўшы, засумаваў, бо быў надта багаты.
Pačuŭšy hetaje, jon zasmuciŭsia, bo byŭ wielmi bahaty.
Ісус, бачучы, што ён засумава́ў, сказаў: як трудна багатаму ўвайсьці ў Царства Божае.
Jezus-ža, bačačy, što jon zrabiŭsia smutnym, skazaŭ: Jak trudna budzie tym, što majuć hrošy, uwajści ŭ karaleŭstwa Božaje!
Бо лягчэй вярблюду прайсьці праз го́лчына вуха, чымся багатаму ўвайсьці ў Царства Божае.
Bo lahčej wiarbludu prajści praz dzirku ad ihołki, čymsia bahatamu ŭwajści ŭ karaleŭstwa Božaje.
Чуўшыя гэтае сказалі: хто-ж можа спасьціся?
I skazali tyja, što słuchali: I chto-ž moža być zbaŭleny?
Але Ён сказаў: немагчымае для людзе́й магчыма для Бога.
Skazaŭ im: Što niemahčymaje ŭ ludziej, toje mahčymaje ŭ Boha.
Пётр жа сказаў: вось мы кінулі ўсё і пайшлі за Табою.
Piotr-ža skazaŭ: Woś my pakinuli ŭsio i pajšli za taboju.
А Ён сказаў ім: запраўды кажу вам: няма нікога, хто, кінуўшы дом, ці бацькоў, ці братоў, ці сёстраў, ці жонку, ці дзяце́й дзеля Царства Божага,
Jon skazaŭ im: Sapraŭdy kažu wam: niama nikoha, chto-b pakinuŭ dom, abo baćkoŭ, abo bratoŭ, abo žonku, abo dziaciej dziela karaleŭstwa Božaha
не атрымаў бы шмат бале́й у гэты час, а ў ве́к будучы — жыцьцё ве́чнае.
i nie atrymaŭ mnoha bolej u hetym časie, a ŭ pryšłym wieku žyćcio wiečnaje.
Адклікаўшы-ж дванаццацёх вучняў Сваіх, сказаў ім: вось уваходзім у Ерузалім, і зьдзе́йсьніцца ўсе напісанае праз прарокаў аб Сыне Чалаве́чым;
I ŭziaŭ Jezus dwanaccacioch i skazaŭ im: Woś idziom u Jeruzalim, i skončycca ŭsio, što napisana praz prarokaŭ ab Synie čaławiečym.
бо выдадуць Яго паганам і назьдзе́куюцца над Ім, і зьняважаць Яго, і аплююць Яго;
Bo budzie wydany pahanam, i budzie abśmiajany i ŭbičawany i aplawany,
і будуць біць і заб’юць Яго на сьме́рць; і на трэці дзе́нь уваскрэсьне.
a ŭbičawaŭšy, zabjuć jaho, i na treci dzień uwaskreśnie.
Але яны нічога з гэтага не зразумелі; словы гэтыя былі закрыты для іх, і яны не разуме́лі ска́занага.
A jany ničoha z hetaha nie zrazumieli, i było hetaje słowa zakrytaje ad ich, i nie razumieli, što hawaryłasia.
І ста́лася, як падыходзіў да Ерыхону, адзін сьляпы сядзе́ў ля дарогі, жабруючы;
Stałasia-ž, kali prybližaŭsia da Jerychonu, adzin ślapy siadzieŭ la darohi, žabrujučy.
і, пачуўшы, што міма яго праходзіць народ, спытаўся: што гэта такое?
I kali pačuŭ prachodziačuju mima hramadu, spytaŭsia, što heta takoje?
Яму сказалі, што Ісус Назарэй ідзе́.
I skazali jamu: Što Jezus Nazarenski prachodzić.
Тады ён закрычэў: Ісус, Сын Давідаў, зьмілуйся нада мною!
I zakryčaŭ, kažučy: Jezusie, Synie Dawida, zžalsia nada mnoju!
Пярэднія закрычэлі на яго, каб маўчаў; але ён яшчэ мацне́й крычэў: Сын Давідаў! зьмілуйся нада мною!
A katoryja išli napieradzie swarylisia na jaho, kab maŭčaŭ; ale jon tym bolej kryčaŭ: Synie Dawida, zžalsia nada mnoju!
Ісус, затрымаўшыся, сказаў прыве́сьці яго да Сябе́. І, калі той падыйшоў да Яго, спытаўся ў яго:
Jezus-ža staŭšy, zahadaŭ jaho prywieści da siabie. I kali prybližyŭsia, spytaŭ jaho,
чаго ты хочаш ад Мяне́? Той сказаў: Госпадзе, каб мне́ бачыць.
kažučy: Što chočaš, kab ja tabie zrabiŭ? A jon skazaŭ: Panie, kab mnie widzieć!
Ісус сказаў яму: Бач жа! ве́ра твая спасла́ цябе́.
I skazaŭ jamu Jezus: Prahlań, wiera twaja ciabie azdarawiła.
І ён той жа час пачаў бачыць і пайшоў за Ім, сла́вячы Бога. І ўве́сь народ, бачучы гэнае, аддаў хвалу Богу.
I zaraz-ža widzieŭ i išoŭ za im, sławiačy Boha. A ŭwieś narod ubačyŭšy, addaŭ chwału Bohu.
