Лукаша 15 разьдзел

 

 

Падыходзілі да Яго ўсе́ мытнікі і грэшнікі слухаць Яго.

 

I prybližalisia da jaho mytniki i hrešniki, kab słuchać jaho.

І нарака́лі фарысэі і кніжнікі, кажучы: Ён прыймае грэшнікаў і е́сьць разам з імі.

 

A faryzei i knižniki narakali, kažučy: Što jon pryjmaje hrešnikaŭ i jeść z imi.

Але Ён сказаў ім вось гэткую прыповесьць:

 

I skazaŭ da ich hetakuju prypowieść, kažučy:

 

Katory z was čaławiek, majučy sto awiečak, i zhubiŭšy adnu z ich, ci nie pakidaje dziewiać dziesiać u pustyni i nia idzie za zhublenymi, až pakul nia znojdzie jaje?

 

A znajšoŭšy jaje, kładzie na plečy swaje, radujučysia;

 

i pryjšoŭšy damoŭ, sklikaje pryjacielaŭ i susiedziaŭ, kažučy im: Ciešciesia sa mnoju, bo ja znajšoŭ awiečku maju, katoraja była zhinuŭšy.

 

Kažu wam, što tak budzie radaść u niebie z adnaho hrešnika, čyniačaha pakutu, čym z dziewiaćdziesiat dziewiacioch sprawiadliwych, jakija nie patrabujuć pakuty.

 

Abo jakaja žančyna, majučaja dziesiać drachmaŭ, kali-b zhubiła adnu drachmu, ci nie zapalwaje świetača i wymietaje dom i šukaje pilna, pakul nia znojdzie?

 

A znajšoŭšy, sklikaje pryjacielak i susiedak, kažučy: Ciešciesia sa mnoju, bo ja znajšła drachmu, jakuju była zhubiŭšy.

 

Tak, kažu wam, budzie radaść u aniołaŭ Božych z adnaho hrešnika, čyniačaha pakutu.

Яшчэ сказаў: у аднаго чалаве́ка былі два сыны;

 

I skazaŭ: Niejki čaławiek mieŭ dwuch synoŭ.

 

I skazaŭ małodšy z ich baćku: Ojča, daj mnie čaść majemaści, jakaja na mianie prypadaje. I padzialiŭ im majemaść.

 

I paśla niamnohich dzion, sabraŭšy ŭsio, małodšy syn adjechaŭ u daloki kraj i tam, raspusna žywučy, puściŭ swaju majemaść.

 

Kali-ž pražyŭ usio, nastaŭ wialiki hoład u tym krai, i jon pačaŭ harawać.

 

I pajšoŭ i prystaŭ da adnaho z hramadzian taho kraju. I pasłaŭ jaho ŭ swaju sialibu paświć świniej.

 

I rad-by byŭ napoŭnić swoj žywot struččom, jakoje jeli świńni, ale nichto jamu nie dawaŭ.

 

I ŭwajšoŭšy ŭ siabie, skazaŭ: Skolki najmitaŭ u domie baćki majho majuć udowal chleba, a ja tut z hoładu hinu!

 

Ustanu i pajdu da baćki majho, i skažu jamu: Ojča, sahrašyŭ ja prociŭ nieba i pierad taboju;

 

užo ja nia wart nazywacca synam twaim; zrabi mianie, jak adnaho z najmitaŭ twaich.

 

I ŭstaŭšy pajšoŭ da baćki swajho. Kali-ž byŭ jašče daloka, uhledzieŭ jaho baćka jahony i źlitawaŭsia, i prybiehšy, kinuŭsia jamu na šyju i pacaławaŭ jaho.

 

I skazaŭ jamu syn: Ojča, sahrašyŭ ja prociŭ nieba i pierad taboju, užo ja nia wart nazywacca synam twaim.

 

I skazaŭ baćka da swaich słuhaŭ: Skora pryniasiecie pieršuju adziežu i adzieńcie jaho; i dajcie pierścień na ruku jahonu i abutak na nohi jahony.

 

I prywiadziecie kormnaje cialo i zabiecie, i budziem jeści i wiesialicca,

 

bo hety syn moj byŭ pamior i ažyŭ, byŭ zhinuŭ i znajšoŭsia. I pačali wiesialicca.

 

A staršy syn jahony byŭ u poli. I kali idučy prybližaŭsia da domu, pačuŭ muzyku i skoki,

 

i paklikaŭ adnaho sa słuh i spytaŭsia, što-b heta było?

 

Toj-ža skazaŭ jamu: Brat twoj pryjšoŭ; i zabiŭ baćka twoj kormnaje cialo, što zdarowym jaho dastaŭ.

 

I zahniewaŭsia, i nie chacieŭ uwajści. Dyk baćka jahony, wyjšaŭšy, pačaŭ prasić jaho.

 

Ale jon adkazwajučy skazaŭ swajmu baćku: Woś ja tolki hadoŭ słužu tabie i nikoli nie pierstupiŭ twajho prykazańnia, a ty nikoli nie daŭ mnie kaźlaci, kab ja pawiesialiŭsia z pryjacielami maimi.

 

Ale kali pryjšoŭ hety syn twoj, katory prajeŭ swaju majemaść z błudnicami, ty zabiŭ dla jaho kormnaje cialo.

 

A jon skazaŭ jamu: Synie, ty zaŭsiody sa mnoju, i ŭsio majo twajo jość.

 

A wiesialicca i radawacca treba było, što hety brat twoj byŭ pamior i ažyŭ, byŭ zhinuŭ i znajšoŭsia.