Лукаша 5 разьдзел

 

 

Сталася-ж, як народ ціснуўся да Яго, каб чуць Слова Божае, а Ён стаяў ля возера Генісарэцкага,

 

I stałasia, kali hramady napirali na jaho, kab pasłuchać słowa Božaha, a jon stajaŭ kala woziera Henezaret.

убачыў Ён два чаўны на возеры, а рыбаловы, выйшаўшы з іх, мылі се́ці.

 

I ŭbačyŭ dźwie łodki, stajačyja na woziery, a rybaki byli wyjšaŭšy i pałaskali sieci.

Увайшоўшы ў адзін човен, што быў Сымонаў, Ён прасіў яго адплыць крыху ад бе́рагу і, се́ўшы, вучыў народ з чаўна.

 

I ŭwajšoŭšy ŭ wadnu łodku, što była Symonawa, prasiŭ jaho adjechać trochi ad ziamli. I sieŭšy, wučyŭ hramady z łodki.

Калі-ж перастаў вучыць, сказаў Сымону: адплыві на глыбіню і закінь се́ці твае́ дзеля лову.

 

Kali-ž pierastaŭ hawaryć, skazaŭ da Symona: Jedź na hłybiniu i zakińcie sieci wašyja na łoŭ.

Сымон сказаў Яму ў адказ: Настаўнік! Мы працавалі ўсю ноч і нічога не злавілі; але па слову Твайму закіну се́ці.

 

I adkazwajučy Symon skazaŭ jamu: Wučyciel, praz usiu noč pracujučy, my ničoha nie zławili, ale na słowa twajo zakinu sieć.

Зрабіўшы гэтае, яны злавілі вялікае множства рыбы, і навет се́тка ў іх прарывалася.

 

I kali heta zrabili, zaharnuli wialikaje mnostwa ryb, i rwałasia ich sieć.

І далі знак сябрам, што былі на другім чаўне́, каб прыйшлі памагчы ім: і прыйшлі і напоўнілі абодва чаўны, так што яны пачалі залівацца.

 

I dali znak tawaryšam, katoryja byli ŭ druhoj łodcy, kab prybyli i pamahli im. I prybyli, i napoŭnili abiedźwie łodki, tak što ledź nie tanuli.

Угле́дзіўшы гэтае, Сымон Пётр прыпаў да кале́н Ісусавых і сказаў: выйдзі ад мяне́, Госпадзе! бо я чалаве́к грэшны.

 

Bačačy hetaje, Symon Piotr upaŭ da kalen Jezusa, kažučy: Wyjdzi ad mianie, Panie, bo ja čaławiek hrešny.

Бо вялікі страх апанаваў яго і ўсіх быўшых з ім дзе́ля гэтага ўлову рыб, імі злоўленых;

 

Bo aharnuła jaho wialikaje ździŭleńnie i ŭsich, što z im byli, z ŭłowu ryb, jaki zławili;

таксама і Якава і Іоана, сыноў Завядзе́явых, быўшых сябрамі Сымона. І сказаў Сымону Ісус: ня бойся, ад сяньня будзеш лаўцом чалаве́каў.

 

a tak-ža Jakuba i Jana, synoŭ Zebedejawych, katoryja byli tawaryšami Symona. I skazaŭ Jezus da Symona: Nia bojsia, adhetul užo ludziej ławić budzieš.

І, выцягнуўшы абодва чаўны на бе́раг, пакінулі ўсё і пайшлі за Ім.

 

I wyciahnuŭšy łodki na ziamlu, pakinuŭšy ŭsio, pajšli za im.

І сталася, як Ісус быў у адным ме́сьце, прыйшоў чалаве́к увесь у праказе і, угле́дзіўшы Ісуса, унаў тва́рам уніз, молячы Яго і кажучы: Госпадзе! калі хочаш, можаш мяне́ ачысьціць.

 

I stałasia, kali byŭ u wadnym mieście, i woś čaławiek poŭny prakazy; i ŭbačyŭšy Jezusa i ŭpaŭšy na twar, prasiŭ jaho, kažučy: Panie kali chočaš možaš mianie ačyścić.

І Ён працягнуў руку, дакрануўся да яго і сказаў: хачу, ачысьціся. І тады-ж праказа зыйшла з яго.

 

I praciahnuŭšy ruku, dakranuŭsia da jaho, kažučy: Chaču, budź ačyščany. I zaraz-ža prakaza adyjšła ad jaho.

І Ён прыказаў яму нікому не гаварыць, а пайсьці паказацца сьвяшчэньніку і прыне́сьці ахвяру за ачышчэньне сваё, як павяле́ў Майсе́й на сьве́дчаньне ім.

 

A jon zahadaŭ jamu, kab nikomu nie kazaŭ, ale: Idzi, pakažysia świataru i achwiaruj za ačyščeńnie twajo, jak zahadaŭ Majsiej, na paświedčańnie im.

Але тым бале́й разыйшлася чутка аб Ім, і вялікае множства народу сьцякалася да Яго — слухаць і аздаравіцца ў Яго ад хворасьцяў сваіх.

 

I bolej razychodziłasia hutarka ab im; i zychodzilisia wialikija hramady, kab pasłuchać i być azdaroŭlenymi ad swaich niemačaŭ.

Але Ён адыходзіў у пустынныя ме́сцы і маліўся.

 

Jon-ža adychodziŭ na pustyniu i maliŭsia.

І сталася, раз, як Ён навучаў, і сядзе́лі тут фарысэі й законавучыцелі, прыйшоўшы з усіх мястэчак Галіле́і і Юдэі і Ерузаліму, і сіла Госпадава была дзеля аздараўле́ньня іх,

 

I stałasia adnaho dnia, i jon siadzieŭ nawučajučy, i siadzieli faryzei i wučyciali zakonu, jakija byli pryjšoŭšy z usich miastečak Halilei i Judei i z Jeruzalimu. A moc Pana była da azdaraŭleńnia ich.

вось, нясуць людзі на пасьце́лі чалаве́ка, што быў спараліжаваны, і хаце́лі ўнясьці яго ў дом і палажыць перад Ісусам;

 

I woś ludzi, što niaśli na paścieli čaławieka, jaki byŭ sparalizawany, i staralisia ŭniaści jaho i pałažyć pierad im.

і, не знайшоўшы, дзе́ пране́сьці яго праз народ, уле́зьлі на ве́рх дому і праз страху́ спусьцілі яго з пасьце́льлю на сярэдзіну перад Ісусам;

 

I dziela narodu, nie znajšoŭšy, kudoju-b jaho ŭniaści, uzyjšli na dach i praz staławańnie spuścili jaho z paściełlu ŭ siaredzinu, pierad Jezusam.

і Ён, ба́чачы ве́ру іх, сказаў чалаве́ку гэнаму: адпускаюцца табе́ грахі тваі.

 

Jon, bačačy ich wieru, skazaŭ: Čaławieča, adpuščajucca tabie hrachi twaje.

Кніжнікі й фарысэі зачалі разважаць, кажучы: Хто ён такі, што блюзьніць? Хто можа адпускаць грахі апрача аднаго Бога?

 

I pačali dumać knižniki i faryzei, kažučy: Chto jon taki, što haworyć bluźnierstwy? Chto moža adpuščać hrachi, aproč adnaho Boha?

Ісус, пазнаўшы думкі іх, сказаў ім у адказ: што вы думаеце ў сэрцах вашых?

 

A Jezus, paznaŭšy dumki ich, adkazwajučy skazaŭ im: Što wy dumajecie ŭ sercach wašych?

 

Što lahčej: skazać "Adpuščajucca tabie hrachi", ci skazać "Ustań i chadzi"?

Але, каб вы ве́далі, што Сын Чалаве́чы ма́е ўладу на зямлі адпускаць грахі, — сказаў Ён спараліжаванаму: кажу табе́: устань, вазьмі пасьце́ль тваю і йдзі ў дом твой.

 

Ale kab wy wiedali, što Syn čaławiečy maje ŭładu na ziamli adpuščać hrachi — skazaŭ sparalizawanamu: Tabie kažu, ustań, waźmi twaju paściel i idzi ŭ dom twoj.

І той ураз жа ўстаў перад імі, узяў, на чым ляжаў, і пайшоў у дом свой, славячы Бога.

 

I jon, zaraz-ža ŭstaŭšy pierad imi, uziaŭ paściel, na katoraj lažaŭ, i pajšoŭ u swoj dom, sławiačy Boha.

І жах апанаваў усіх, і славілі Бога; і, абнятыя страхам, гаварылі: дзіўныя дзе́і відзелі мы цяпе́р.

 

I aharnuła ŭsich wialikaje ździŭleńnie, i sławili Boha, i napoŭnieny byli stracham, kažučy: Što my widzieli siańnia dziŭnyja rečy.

Пасьля гэтага Ісус выйшаў і ўбачыў мытніка, на імя Ле́вія, се́дзячы на мытніцы, і кажа яму: ідзі за Мною.

 

I paśla hetaha wyjšaŭ i ŭbačyŭ mytnika, na imia Lewija, siadziačaha pry mytnicy, i skazaŭ jamu: Idzi za mnoju.

І той, пакінуўшы ўсё, устаў і пайшоў за Ім.

 

I jon pakinuŭšy ŭsio, ustaŭšy, pajšoŭ za im.

І прырыхтаваў для Яго Ле́вій у доме сваім вялікі пачастунак, і была там грамада мытнікаў і другіх, што частаваліся з імі.

 

I zrabiŭ jamu Lewij wialiki pačastunak u swaim domie; i była wialikaja hramada mytnikaŭ i inšych, jakija z imi siadzieli.

Кніжнікі-ж і фарысэі наракалі й гаварылі вучням Яго: на што вы ясьцё і п’яцё з мытнікамі ды грэшнікамі?

 

I narakali faryzei i knižniki ich, kažučy da wučniaŭ jahonych: Čamu wy z mytnikami jaścio i pjacio?

Ісус жа сказаў ім у адказ: не́ здаровыя маюць патрэбу ў ле́кару, але хворыя.

 

I adkazwajučy Jezus skazaŭ da ich: Nie patrabujuć lekara zdarowyja, ale tyja, što drenna majucca.

 

Nia pryjšoŭ ja klikać sprawiadliwych, ale hrešnych da pakuty.

Яны-ж сказалі Яму: чаму вучні Іоанавы посьцяць часта і моляцца, таксама і фарысэйскія, а Тваі ядуць і п’юць?

 

A jany skazali jamu: Čamu wučni Janawy časta pościać i adpraŭlajuć malitwy, taksama i faryzejawy, a twaje jaduć i pjuć?

Ён сказаў ім: ці можаце прымусіць сыноў вясе́льных пасьціць, калі з імі жаніх?

 

Jon skazaŭ im: Ci možacie zrabić, kab hości maładoha paścili, pakul z imi jość małady?

 

Ale pryjduć dni, kali zabiaruć ad ich maładoha, tady buduć paścić u tyja dni.

Пры гэтым сказаў ім прыповесьць: ніхто не прышывае ла́ткі да старое адзе́жыны, ададраўшы ад новае адзе́жыны, бо йна́чай і новую разьдзярэ, і да старое не падо́йдзе латка ад новага.

 

A kazaŭ da ich i padabienstwa: Što nichto nie kładzie łaty ad nowaje wopratki da staroje wopratki, bo inakš i nowaje rwie, i da staroha nie padchodzić łata z nowaha.

 

I nichto nia lje nowaha wina ŭ staryja miachi, bo inakš nowaje wino razarwie miachi, i wino razaljecca, i miachi prapaduć.

 

Ale nowaje wino treba lić u nowyja miachi, i adno i druhoje astajucca cełymi:

 

i nichto, pjučy staroje, nie adrazu choča nowaha, bo kaža: Staroje lepšaje.