Лукаша 8 разьдзел

 

 

І сталася пасьля, праходзіў Ён па ме́стах і сёлах, прапаве́дываючы і абвяшчаючы добрую ве́стку аб Царстве Божым, і з Ім дванаццацёра,

 

і некаторыя жанчыны, каторых Ён аздаравіў ад злых духаў і хвароб, — Марыя, называная Магдаліна, з якое выйшлі се́м чартоў,

 

і Іоанна, жана́ Хузы, наглядчыка Ірадавага, і Сусанна, і многія другія, што служылі Яму з мае́масьці сваёй.

 

Калі-ж сабралося множства народу, і з усіх гарадоў жы́хары зыходзіліся да Яго, Ён пача́ў гаварыць прыпо́весьцю:

 

 

Выйшаў сейбіт сеяць сваё зерне. І калі Ён сеяў, іншае ўпала пры дарозе, і было патаптана і нябесныя птушкі склявалі яго;

 

а іншае ўпала на камень, і ўзыйшоўшы засохла, бо ня мела вільгаці;

 

а іншае ўпала між цярнінаю, і вырасла цярніна і заглушыла яго;

а іншае ўпала на добрую зямлю і, узыйшоўшы, прынясло плод стакро́тны. Сказаўшы гэтае, клікнуў: хто ма́е вушы слухаць, няхай слухае.

 

а іншае ўпала на добрую зямлю, і ўзыйшоўшы прынясло плод стакротны. Сказаўшы гэтае, клікнуў: хто мае вушы, каб слухаць, хай чуе.

Вучні-ж Яго спыталіся ў Яго: што-б значыла прыповесьць гэтая?

 

Ягоныя-ж вучні пыталіся ў Яго: што-б значыла гэтая прыповесьць?

Ён сказаў: вам да́дзена знаць тайны Царства Божага, а для рэшты яны ў прыпо́весьцях, так што яны, бачучы ня бачуць і чуючы, не разуме́юць.

 

Ён-жа сказаў: вам дана знаць тайны Божага Валадарства, а для іншых яны ў прыповесьцях, так што яны гледзячы ня бачаць, а чуючы не разумеюць.

 

Вось што значаць гэтая прыповесьць: зерне ёсьць слова Божае.

 

А што ля дарогі, гэта тыя, што слухаюць, ды пасьля прыходзіць нячысты і забірае слова з іхняга сэрца, каб не паверылі і не спасьліся.

 

А на камені, гэта тыя, што калі пачуюць слова, дык з радасьцю прыймаюць, але ня маючы кораня, часова вераць, а ў час спакусы адпадаюць.

 

А што ўпала ў цярніну, гэта тыя, што слухаюць слова, але адыходзячы, заглушаюцца клопатамі, багацьцем і жыцьцёвымі ўцехамі і не даюць плоду.

 

А што на добрай зямлі, гэта тыя, што пачуўшы слова, захоўваюць яго ў добрым і чыстым сэрцы і даюць плён у цярплівасьці.

 

 

 

І прыйшлі да Яго маці і браты Яго і не маглі падыйсьці да Яго з прычыны народу.

 

І далі знаць Яму: маці і браты Тваі стаяць вонках, хо́чучы бачыць Цябе́.

 

Ён сказаў ім у адказ: маці мая́ і браты мае́ — гэта тыя, што слухаюць слова Божае і выпаўняюць яго.

 

І сталася, аднаго дня Ён увайшоў з вучнямі Сваімі ў човен і сказаў ім: пераплыве́м па той бок возера. І паплылі.

 

Калі-ж яны плылі, Ён заснуў. На возеры падняўся бурны ве́цер, і залівала іх хва́лямі, і яны былі ў небясьпе́цы.

 

І, падыйшоўшы, збудзілі Яго ды сказалі: Настаўнік! Настаўнік! мы гінем. Але Ён, устаўшы, закрычэу ве́тру і хваляваньню вады; і спыніліся, і ста́лася ціша.

 

Тады Ён сказаў ім: дзе́ ве́ра ваша? Яны-ж у страху і задзіўле́ньні гаварылі адзін аднаму: Хто ж гэта, што ве́трам загадвае і вадзе́, і слухаюцца Яго?

 

І прыплылі ў старану Гадарынскую, што насу́праць Галіле́і.

 

І прыплылі ў Гадарынскую краіну, што насупраць Галілеі.

Калі-ж выйшаў Ён на бе́раг, спаткаў Яго адзін чалаве́к з ме́ста, які ме́ў чарто́ў з даўных часоў і хадзіў не адзе́ўшыся, і жыў ня ў доме, але ў магілах.

 

Калі Ён выйшаў на бераг, спаткаў Яго адзін чалавек з места, які меў чартоў з даўных часоў; не адзяваўся ў вопратку і ня жыў у доме, але ў магілах.

Ён, угле́дзіўшы Ісуса, закрычэўшы, паваліўся перад Ім і моцным голасам сказаў: што Табе́ да мяне́, Ісус, Сын Бога Усявышняга? Малю Цябе́, ня муч мяне́.

 

Ён, угледзеўшы Ісуса і закрычаўшы, паваліўся перад Ім і моцным голасам сказаў: што Табе да мяне Ісусе, Сыне Бога Усявышняга? Малю Цябе, ня муч мяне!

Бо Ісус сказаў нячыстаму духу выйсьці з гэтага чалаве́ка; бо ён доўгі час мучыў яго, так што яго вязалі ланцугамі й сьцераглі яго, але ён разрываў ланцугі, і нячысты гнаў яго ў пустыні.

 

Бо Ісус загадаў нячыстаму духу выйсьці з гэтага чалавека, бо ён доўгі час мучыў яго, так што яго вязалі ланцугамі і сьцераглі яго, але ён разрываў ланцугі і нячысты гнаў яго ў пустыню.

Ісус спытаўся ў яго: як тваё імя? Ён сказаў: легіён; бо многа чартоў увайшло ў яго.

 

Ісус спытаў яго: як тваё імя? Ён сказаў: легіён, бо шмат нячысьцікаў увайшло ў яго.

І прасілі Яго, каб не вяле́ў ім ісьці ў бяздоньне.

 

І прасілі Яго, каб не загадаў ім ісьці ў бяздоньне.

Тут жа на гарэ пасьвіўся вялікі гурт сьвіне́й; і чарты́ прасілі Яго, каб дазволіў ім увайсьці ў іх. Ён дазволіў ім.

 

Тут-жа на гары пасьвілася вялікая чарада сьвіней і нячысьцікі прасілі Яго, каб дазволіў ім увайсьці ў іх. І дазволіў.

Чарты́, выйшаўшы з чалаве́ка, увайшлі ў сьвіне́й.

 

Нячысьцікі, выйшаўшы з чалавека, увайшлі ў сьвіней.

І кінуўся гурт з кру́чы ў мора, і ўтануў. Пастухі, бачучы, што́ ста́лася, пабе́глі ды расказалі ў ме́сьце і сёлах.

 

І кінулася чарада з кручы ў возера і патапілася. Пастухі-ж, бачучы, што сталася, пабеглі і расказалі ў месьце і па вёсках.

І выйшлі бачыць стаўшаеся; і, прыйшоўшы да Ісуса, знайшлі чалаве́ка, з каторага выйшлі чарты́, се́дзячы ля ног Ісусавых, адзе́тага і пры розуме; і перепалохаліся.

 

І прыйшлі паглядзець, што сталася. І прыйшоўшы да Ісуса, знайшлі чалавека, з якога вышлі нячысьцікі, як ён адзеты і пры розуме, сядзеў ля Ісусавых ног, і перапалохаліся.

А бачыўшыя расказалі ім, як спасён быў апанаваны чарта́мі.

 

А тыя, што бачылі, расказалі ім, як быў спасёны апанваны нячысьцікамі.

І прасіў Яго ўве́сь народ Гадарынскае краіны пайсьці ад іх, бо іх зьняў вялікі страх. Ён увайшоў у човен і вярнуўся.

 

І прасіў Яго ўвесь народ Гадарынскае краіны, адыйсьці ад іх, бо іх зьняў вялікі страх. Ён увайшоў у човен і вярнуўся.

А чалаве́к, з якога выйшлі чарты́, прасіў Яго, каб быць з Ім. Але Ісус адправіў яго, сказаўшы:

 

Маліў-жа Яго чалавек, з якога выйшлі нячысьцікі, каб быць з Ім, але Ісус адправіў яго, сказаўшы:

вярніся ў дом твой і раскажы, што ўчыніў табе́ Бог. Ён пайшоў і наказваў па ўсім ме́сьце, што ўчыніў яму Ісус.

 

вярніся ў твой дом і раскажы, што ўчыніў табе Бог. Ён-жа пайшоў і казаў па ўсім месьце, што ўчыніў яму Ісус.

Калі-ж вярнуўся Ісус, народ прыняў Яго, бо ўсе́ чакалі Яго.

 

Калі-ж Ісус вярнуўся народ прыняў Яго, бо ўсе Яго чакалі.

І вось прыйшоў чалаве́к, імем Яір (а быў ён начальнікам школы); і, упаўшы да ног Ісусавых, прасіў Яго ўвайсьці ў дом яго,

 

І вось прыйшоў чалавек, іменем Іаір, а быў ён начальнікам школы, і ўпаўшы да Ісусавых ног, прасіў Яго ўвайсьці ў ягоны дом,

бо ў яго была адзіная дачка́, гадоў дванаццацёх, і тая была пры сьме́рці. Калі-ж Ён ішоў, народ ціснуўся да Яго.

 

бо ў яго была адзіная дачка гадоў дванаццацёх, і тая была пры сьмерці. Калі-ж Ён ішоў, народ ціснуўся да Яго.

І адна жанчына, што мучылася ад крываце́чы дванаццаць гадоў і аддала на ле́караў усю мае́масьць сваю, ды ніводзін ня мог вылячыць яе́,

 

І адна жанчына, што мучылася ад крывацечы дванаццаць гадоў і аддала на лекараў усю сваю маемасьць, ды ніводзін ня мог палячыць яе,

падыйшоўшы ззаду, дакрану́лася да краю вопраткі Яго; і той час крываце́ча ў яе́ спынілася.

 

падыйшоўшы з-заду, дакранулася да крою Ягонае вопраткі і ў той-жа час спынілася ў яе крывацеча.

І сказаў Ісус: хто дакрануўся да Мяне́? Калі-ж усе́ адпіраліся, Пётр і быўшыя з Ім сказалі: Настаўнік! народ акружае Цябе́ ды націскае, і Ты кажаш: хто дакрануўся да Мяне́?

 

І сказаў Ісус: хто дакрануўся да Мяне? Калі-ж усе адмаўляліся, Пятро і быўшыя з ім сказалі: Настаўнік! народ акружае Цябе і сьціскае і Ты кажаш: хто дакрануўся да Мяне?

Але Ісус сказаў: не́хта дакрануўся да Мяне́, бо Я адчуваю сілу, што выйшла з Мяне́.

 

Але Ісус сказаў: нехта дакрануўся да Мяне, бо Я чуў сілу, што выйшла з Мяне.

Жанчына-ж, бачучы, што яна ня ўто́іцца, дрыжучы, падыйшла і, упаўшы перад Ім, аб’явіла Яму перад усім народам, з якое прычыны дакрану́лася да Яго, і як тады-ж паздараве́ла.

 

Жанчына-ж пабачыўшы, што ня ўтоіцца, падышла дрыжучы, і ўпаўшы перад Ім, аб’явіла Яму перад усім народам, з якое прычыны дакранулася да Яго і як тады-ж аздаравела.

Ён сказаў ёй: бадрыся, дачка́! ве́ра твая спасла́ цябе́; ідзі з мірам.

 

Ён сказаў ёй: бадрыся дачка, вера твая выратавала цябе, ідзі з мірам!

Калі Ён яшчэ гаварыў гэтае, прыходзіць не́хта з дому начальніка школы і кажа ім: дачка́ твая паме́рла; ня турбуй Вучыцеля.

 

Калі-ж Ён яшчэ гаварыў гэтае, прыходзіць нехта з дому начальніка школы і кажа яму: твая дачка памерла, ня турбуй настаўніка.

Але Ісус, пачуўшы гэтае, сказаў яму: ня бойся, толькі ве́р, і спасёна будзе.

 

Але Ісус, пачуўшы гэтае, сказаў яму: ня бойся, толькі вер і будзе спасёная.

Прыйшоўшы-ж у дом, не дазволіў увайсьці нікому апрача Пятра, Іоана і Якава, і бацькі ды маткі дзяўчыны.

 

Прыйшоўшы-ж у дом, не дазволіў увайсьці нікому, акрамя Пятра, Івана і Якава і бацькі ды маткі дзяўчыны.

Усе́ плакалі і галасілі па ёй. Але Ён сказаў: ня плачце; яна не паме́рла, але сьпіць.

 

Усе плакалі і галасілі па ёй. Але Ён сказаў: ня плачце, яна не памерла, але сьпіць.

І сьмяяліся з Яго, ве́даючы, што яна паме́рла.

 

І сьмеяліся з Яго, ведаючы, што яна памерла.

Ён жа, выслаўшы ўсіх вон і ўзяўшы яе́ за руку, клікнуў, кажучы: дзяўчына, устань!

 

Ён-жа выслаўшы ўсіх вон і ўзяўшы яе за руку, клікнуў, кажучы: дзяўчына ўстань!

І вярнуўся дух яе́; і ўраз жа ўстала; і Ён вяле́ў даць ёй е́сьці.

 

І вярнулася душа яе і адразу ўваскросла, і загадаў даць ёй есьці. І зьдзівіліся бацькі яе.

І зьдзівіліся бацькí яе́. Ён жа вяле́ў ім не гаварыць нікому аб тым, што́ сталася.

 

Ён-жа загадаў ім не гаварыць нікому аб тым, што сталася.