Лукаша 8 разьдзел

 

 

І сталася пасьля, праходзіў Ён праз гарады і мястэчкі, абвяшчаючы і дабравесьцячы Валадарства Божае, і з Ім Дванаццаць,

 

і некаторыя жанчыны, якія былі аздароўленыя ад злых духаў і нядужасьцяў: Марыя, называная Магдалена, з якое выйшлі сем дэманаў,

 

і Ёанна, жонка Хузы, наглядчыка Ірадавага, і Сусанна, і многія іншыя, якія служылі Яму з маёмасьці сваёй.

 

А калі сабралася мноства народу, і з гарадоў зыходзіліся да Яго, Ён пачаў гаварыць прыповесьць:

 

«Выйшаў сейбіт сеяць насеньне сваё; і, калі ён сеяў, адно ўпала пры дарозе і было патаптана, і птушкі нябесныя падзяўблі яго;

 

Выйшаў сейбіт сеяць сваё зерне. І калі Ён сеяў, іншае ўпала пры дарозе, і было патаптана і нябесныя птушкі склявалі яго;

а іншае ўпала на камень і, узыйшоўшы, засохла, бо ня мела вільгаці;

 

а іншае ўпала на камень, і ўзыйшоўшы засохла, бо ня мела вільгаці;

а іншае ўпала між цярнінаю, і вырасла цярніна, і заглушыла яго;

 

а іншае ўпала між цярнінаю, і вырасла цярніна і заглушыла яго;

а іншае ўпала на добрую зямлю і, узыйшоўшы, прынесла плод стакротны». Сказаўшы гэтае, Ён усклікнуў: «Хто мае вушы слухаць, няхай слухае».

 

а іншае ўпала на добрую зямлю, і ўзыйшоўшы прынясло плод стакротны. Сказаўшы гэтае, клікнуў: хто мае вушы, каб слухаць, хай чуе.

А вучні Ягоныя пыталіся ў Яго, кажучы: «Што значыць прыповесьць гэтая?»

 

Ягоныя-ж вучні пыталіся ў Яго: што-б значыла гэтая прыповесьць?

Ён жа сказаў: «Вам дадзена ведаць таямніцы Валадарства Божага, а для рэшты яны ў прыповесьцях, так што яны, бачачы, ня бачаць і, чуючы, не разумеюць.

 

Ён-жа сказаў: вам дана знаць тайны Божага Валадарства, а для іншых яны ў прыповесьцях, так што яны гледзячы ня бачаць, а чуючы не разумеюць.

Вось жа прыповесьць гэтая: насеньне ёсьць слова Божае.

 

Вось што значаць гэтая прыповесьць: зерне ёсьць слова Божае.

А што пры дарозе — гэта тыя, якія слухаюць, а пасьля прыходзіць д’ябал, і забірае слова з сэрца іхняга, каб не паверылі і не былі збаўленыя.

 

А што ля дарогі, гэта тыя, што слухаюць, ды пасьля прыходзіць нячысты і забірае слова з іхняга сэрца, каб не паверылі і не спасьліся.

А што на камяні — гэта тыя, якія, калі пачуюць, з радасьцю прыймаюць слова, ды ня маюць кораня і часова вераць, а ў час спакусы адпадаюць.

 

А на камені, гэта тыя, што калі пачуюць слова, дык з радасьцю прыймаюць, але ня маючы кораня, часова вераць, а ў час спакусы адпадаюць.

А што ўпала ў цярніну — гэта тыя, якія слухаюць, але, адыходзячы, заглушаюцца клопатамі, багацьцем і асалодамі жыцьцёвымі, і не даюць плоду.

 

А што ўпала ў цярніну, гэта тыя, што слухаюць слова, але адыходзячы, заглушаюцца клопатамі, багацьцем і жыцьцёвымі ўцехамі і не даюць плоду.

А што ўпала на добрую зямлю — гэта тыя, што, пачуўшы слова, захоўваюць у добрым і чыстым сэрцы, і даюць плод у цярплівасьці.

 

А што на добрай зямлі, гэта тыя, што пачуўшы слова, захоўваюць яго ў добрым і чыстым сэрцы і даюць плён у цярплівасьці.

Ніхто, запаліўшы сьвечку, не прыкрывае яе пасудзінаю, або ня ставіць пад ложак, але ставіць на сьвечнік, каб тыя, якія ўваходзяць, бачылі сьвятло.

 

Бо няма нічога таемнага, што б ня выявілася, ані схаванага, што ня сталася б вядомым і ня выйшла на сьвятло.

 

Дык глядзіце, як вы слухаеце; бо хто мае, таму дадзена будзе, а хто ня мае, у таго будзе забрана і тое, што ён думае мець».

 

І прыйшлі да Яго маці і браты Ягоныя, і не маглі падыйсьці да Яго з прычыны натоўпу.

 

І паведамілі Яму, кажучы: «Маці Твая і браты Твае стаяць вонкі, хочучы бачыць Цябе».

 

Ён жа, адказваючы, сказаў ім: «Маці Мая і браты Мае — гэта тыя, якія слухаюць слова Божае і выконваюць яго».

 

І сталася аднаго дня, Ён увайшоў з вучнямі Сваімі ў човен і сказаў ім: «Пераплывем на той бок возера». І паплылі.

 

Калі ж яны плылі, Ён заснуў. І падняўся на возеры бурны вецер, і іх залівала хвалямі, і яны былі ў небясьпецы.

 

І, падыйшоўшы, яны пабудзілі Яго, кажучы: «Настаўнік! Настаўнік! Мы гінем». А Ён, устаўшы, забараніў ветру і хваляваньню вады; і яны спыніліся, і сталася ціша.

 

Ён жа сказаў ім: «Дзе вера вашая?» А яны, спалохаўшыся, у зьдзіўленьні гаварылі адзін аднаму: «Хто Ён ёсьць, што вятрам загадвае і вадзе, і яны падпарадкоўваюцца Яму?»

 

І прыплылі ў краіну Гадарэнскую, якая насупраць Галілеі.

 

І прыплылі ў Гадарынскую краіну, што насупраць Галілеі.

Калі ж выйшаў Ён на бераг, пераняў Яго нейкі чалавек з гораду, які меў дэманаў з даўніх часоў, і не апранаў адзеньня, і жыў ня ў доме, але ў магілах.

 

Калі Ён выйшаў на бераг, спаткаў Яго адзін чалавек з места, які меў чартоў з даўных часоў; не адзяваўся ў вопратку і ня жыў у доме, але ў магілах.

Ён, убачыўшы Ісуса, упаў перад Ім, закрычаўшы, і моцным голасам сказаў: «Што мне і Табе, Ісус, Сын Бога Найвышэйшага? Малю Цябе, ня мучай мяне».

 

Ён, угледзеўшы Ісуса і закрычаўшы, паваліўся перад Ім і моцным голасам сказаў: што Табе да мяне Ісусе, Сыне Бога Усявышняга? Малю Цябе, ня муч мяне!

Бо Ён загадаў духу нячыстаму выйсьці з гэтага чалавека; бо ён доўгі час мучыў яго, так што яго вязалі ланцугамі і сьцераглі яго, але ён разрываў ланцугі, і дэман гнаў яго ў пустыні.

 

Бо Ісус загадаў нячыстаму духу выйсьці з гэтага чалавека, бо ён доўгі час мучыў яго, так што яго вязалі ланцугамі і сьцераглі яго, але ён разрываў ланцугі і нячысты гнаў яго ў пустыню.

А Ісус спытаўся ў яго, кажучы: «Якое тваё імя?» Ён жа сказаў: «Легіён», бо шмат дэманаў увайшло ў яго.

 

Ісус спытаў яго: як тваё імя? Ён сказаў: легіён, бо шмат нячысьцікаў увайшло ў яго.

І прасілі Яго, каб не казаў ім ісьці ў бездань.

 

І прасілі Яго, каб не загадаў ім ісьці ў бяздоньне.

А там на гары пасьвіўся вялікі гурт сьвіньняў; і прасілі Яго [дэманы], каб дазволіў ім увайсьці ў іх, і Ён дазволіў ім.

 

Тут-жа на гары пасьвілася вялікая чарада сьвіней і нячысьцікі прасілі Яго, каб дазволіў ім увайсьці ў іх. І дазволіў.

Дэманы, выйшаўшы з чалавека, увайшлі ў сьвіньняў, і рынуўся гурт са стромы ў возера, і згінуў.

 

Нячысьцікі, выйшаўшы з чалавека, увайшлі ў сьвіней.

А тыя, якія пасьвілі іх, убачыўшы, што сталася, уцяклі і, пайшоўшы, паведамілі ў горадзе і вёсках.

 

І кінулася чарада з кручы ў возера і патапілася. Пастухі-ж, бачучы, што сталася, пабеглі і расказалі ў месьце і па вёсках.

І выйшлі ўбачыць, што сталася; і прыйшлі да Ісуса, і знайшлі чалавека, з якога выйшлі дэманы, што сядзіць каля ног Ісуса, апрануты і пры розуме; і спалохаліся.

 

І прыйшлі паглядзець, што сталася. І прыйшоўшы да Ісуса, знайшлі чалавека, з якога вышлі нячысьцікі, як ён адзеты і пры розуме, сядзеў ля Ісусавых ног, і перапалохаліся.

А тыя, якія бачылі, распавялі ім, як збаўлены быў апанаваны дэманамі.

 

А тыя, што бачылі, расказалі ім, як быў спасёны апанваны нячысьцікамі.

І прасіла Яго ўсё мноства ваколіцы Гадарэнскае пайсьці ад іх, бо іх ахапіў вялікі страх. Ён жа, увайшоўшы ў човен, вярнуўся.

 

І прасіў Яго ўвесь народ Гадарынскае краіны, адыйсьці ад іх, бо іх зьняў вялікі страх. Ён увайшоў у човен і вярнуўся.

А чалавек, з якога выйшлі дэманы, прасіў Яго, каб быць з Ім, але Ісус адпусьціў яго, кажучы:

 

Маліў-жа Яго чалавек, з якога выйшлі нячысьцікі, каб быць з Ім, але Ісус адправіў яго, сказаўшы:

«Вярніся ў дом твой і раскажы, што ўчыніў табе Бог». І ён пайшоў, абвяшчаючы па ўсім горадзе, што ўчыніў яму Ісус.

 

вярніся ў твой дом і раскажы, што ўчыніў табе Бог. Ён-жа пайшоў і казаў па ўсім месьце, што ўчыніў яму Ісус.

І сталася, калі Ісус вярнуўся, натоўп прыняў Яго, бо ўсе чакалі Яго.

 

Калі-ж Ісус вярнуўся народ прыняў Яго, бо ўсе Яго чакалі.

І вось прыйшоў чалавек на імя Яір, а быў ён начальнік сынагогі; і, упаўшы да ног Ісуса, прасіў Яго ўвайсьці ў дом ягоны,

 

І вось прыйшоў чалавек, іменем Іаір, а быў ён начальнікам школы, і ўпаўшы да Ісусавых ног, прасіў Яго ўвайсьці ў ягоны дом,

бо ў яго была адзінародная дачка, гадоў дванаццаці, і яна памірала. А калі Ён ішоў, натоўпы ціснуліся да Яго.

 

бо ў яго была адзіная дачка гадоў дванаццацёх, і тая была пры сьмерці. Калі-ж Ён ішоў, народ ціснуўся да Яго.

І жанчына, якая мела крывацечу дванаццаць гадоў і аддала на лекараў усё ўтрыманьне сваё, і ніводзін ня здолеў вылечыць яе,

 

І адна жанчына, што мучылася ад крывацечы дванаццаць гадоў і аддала на лекараў усю сваю маемасьць, ды ніводзін ня мог палячыць яе,

падыйшоўшы ззаду, дакранулася да крыса шаты Ягонай; і адразу спынілася ў яе крывацеча.

 

падыйшоўшы з-заду, дакранулася да крою Ягонае вопраткі і ў той-жа час спынілася ў яе крывацеча.

І сказаў Ісус: «Хто дакрануўся да Мяне?» А як усе адмаўляліся, сказаў Пётар і тыя, што з Ім былі: «Настаўнік! Натоўпы акружаюць Цябе і ціснуць, і Ты кажаш: “Хто дакрануўся да Мяне?”»

 

І сказаў Ісус: хто дакрануўся да Мяне? Калі-ж усе адмаўляліся, Пятро і быўшыя з ім сказалі: Настаўнік! народ акружае Цябе і сьціскае і Ты кажаш: хто дакрануўся да Мяне?

Але Ісус сказаў: «Нехта дакрануўся да Мяне, бо Я адчуў сілу, якая выйшла з Мяне».

 

Але Ісус сказаў: нехта дакрануўся да Мяне, бо Я чуў сілу, што выйшла з Мяне.

А жанчына, бачачы, што яна ня ўтоілася, дрыжучы, падыйшла і, упаўшы перад Ім, расказала Яму перад усім народам, з якое прычыны яна дакранулася да Яго, і як адразу была аздароўлена.

 

Жанчына-ж пабачыўшы, што ня ўтоіцца, падышла дрыжучы, і ўпаўшы перад Ім, аб’явіла Яму перад усім народам, з якое прычыны дакранулася да Яго і як тады-ж аздаравела.

Ён жа сказаў ёй: «Будзь пэўная, дачка! Вера твая збавіла цябе; ідзі ў супакоі».

 

Ён сказаў ёй: бадрыся дачка, вера твая выратавала цябе, ідзі з мірам!

Калі Ён яшчэ гаварыў гэтае, прыходзіць нехта ад начальніка сынагогі, кажучы яму: «Дачка твая памерла; не турбуй Настаўніка».

 

Калі-ж Ён яшчэ гаварыў гэтае, прыходзіць нехта з дому начальніка школы і кажа яму: твая дачка памерла, ня турбуй настаўніка.

А Ісус, пачуўшы, адказаў яму, кажучы: «Ня бойся, толькі вер, і будзе збаўлена».

 

Але Ісус, пачуўшы гэтае, сказаў яму: ня бойся, толькі вер і будзе спасёная.

Прыйшоўшы ж у дом, не дазволіў увайсьці нікому апрача Пятра, Яна і Якуба, і бацькі дзяўчынкі, і маці.

 

Прыйшоўшы-ж у дом, не дазволіў увайсьці нікому, акрамя Пятра, Івана і Якава і бацькі ды маткі дзяўчыны.

А ўсе плакалі і галасілі па ёй. Ён жа сказаў: «Ня плачце; яна не памерла, але сьпіць».

 

Усе плакалі і галасілі па ёй. Але Ён сказаў: ня плачце, яна не памерла, але сьпіць.

І сьмяяліся з Яго, ведаючы, што яна памерла.

 

І сьмеяліся з Яго, ведаючы, што яна памерла.

Ён жа, выслаўшы ўсіх вонкі і ўзяўшы яе за руку, усклікнуў, кажучы: «Дзяўчынка, устань!»

 

Ён-жа выслаўшы ўсіх вон і ўзяўшы яе за руку, клікнуў, кажучы: дзяўчына ўстань!

І вярнуўся дух ейны, і яна адразу ўстала, і Ён загадаў даць ёй есьці.

 

І вярнулася душа яе і адразу ўваскросла, і загадаў даць ёй есьці. І зьдзівіліся бацькі яе.

І зьдзівіліся бацькі ейныя, а Ён загадаў ім не гаварыць нікому пра тое, што сталася.

 

Ён-жа загадаў ім не гаварыць нікому аб тым, што сталася.