Лукаша 15 разьдзел

 

 

Падыходзілі ж да Яго ўсе мытнікі і грэшнікі слухаць Яго.

 

Збліжаліся да Яго ўсе мытнікі і грэшнікі слухаць Яго.

І наракалі фарысэі і кніжнікі, кажучы: «Ён прыймае грэшнікаў і есьць разам з імі».

 

І наракалі фарысэі і кніжнікі, кажучы: "Ён прыймае грэшнікаў і есьць разам з імі".

Ён жа сказаў ім гэткую прыповесьць, кажучы:

 

А Ён сказаў ім вось гэткую прыповесць кажучы:

«Які чалавек з вас, маючы сто авечак і згубіўшы адну з іх, не пакідае дзевяноста дзевяць у пустыні і не ідзе па згубленую, пакуль ня знойдзе яе?

 

"Хто з вас, маючы сто авец і згубіўшы адну з іх, ці не пакіне дзевацьдзесят дзевяць у пустыні і ня пойдзе за прапаўшай, пакуль ня знойдзе яе?

І, знайшоўшы, бярэ яе на плечы свае з радасьцю.

 

А знайшоўшы, возьме яе з радасьцю на свое плечы

І, прыйшоўшы дадому, склікае сяброў і суседзяў, кажучы ім: “Цешцеся са мною, бо я знайшоў маю згубленую авечку”.

 

і, прыйшоўшы дамоў, скліча сяброў і суседзяў ды скажа ім: "Цешцеся са мною, я знайшоў маю прапаўцую авечку".

Кажу вам, што большая радасьць будзе ў небе з аднаго грэшніка, які навяртаецца, чым з дзевяноста дзевяці праведнікаў, якія ня маюць патрэбы ў навяртаньні.

 

Кажу-ж вам, што так і ў небе болей будзе радасьці з аднаго пакутуючага грэшніка, чым з дзевяцьдзесяцёх дзёвяцёх праведнінаў, што ня маюць патрэбу ў пакаяньні.

Або якая жанчына, што мае дзесяць драхмаў, калі згубіць адну драхму, не запальвае сьвечкі і не пачынае месьці дом, і не шукае пільна, пакуль ня знойдзе?

 

Або якая жанчына, што мае дзесяць драхмаў, калі згубіць адну драхму, ці-ж не запаліць сьветача і не пачне мясьці пакою і пільна шукаць, пакуль ня знойдзе?

А, знайшоўшы, склікае сябровак і суседак, кажучы: “Цешцеся са мною, бо я знайшла драхму, якую была згубіла”.

 

А знайшоўшы, скліча сябровак і суседак да скажа: "Цешцеся да мною, бо я знайшла згубленую драхму".

Такая, кажу вам, стаецца радасьць у анёлаў Божых з аднаго грэшніка, які навяртаецца».

 

Так, кажу вам, бывае радасьць у Божых ангелаў з аднаго грэшніка, які каецца".

Яшчэ сказаў: «У аднаго чалавека былі два сыны.

 

Яшчэ сказаў: Якісьці чалавек меў двох сыноў.

І сказаў малодшы з іх бацьку: “Бацька, дай мне належную частку маёмасьці”. І падзяліў ім маёмасьць.

 

І сказаў малодшы з іх бацьку: Бацька, дай мне належную частку маемесьці. І бацька падзяліў ім маемасьць!

І праз некалькі дзён малодшы сын, сабраўшы ўсё, выправіўся ў далёкі край, і там змарнаваў маёмасьць сваю, жывучы распусна.

 

І праз нейкі час малодшы сын, сабраўшы ўсё, пайшоў у далёкую краіну і там змарнаваў сваю маемасьць, жывучы распусна.

Калі ж выдаткаваў усё, стаўся вялікі голад у тым краі, і ён пачаў мець нястачу.

 

Калі-ж ён пражыў усё, настаў вялікі голад у гэнай краіне і ён пачаў галадаваць.

І, пайшоўшы, прыстаў да аднаго з грамадзянаў таго краю, і той паслаў яго на поле сваё даглядаць сьвіньняў.

 

І пайшоў прыстаў да аднаго жыхара тае краіны, а той паслаў яго на сваё поле пасьвіць сьвіней.

І ён жадаў напоўніць жывот свой шалупіньнем, якое елі сьвіньні, і ніхто не даваў яму.

 

І ён рад быў напоўніць жывот струкамі, што елі сьвіньні, але ніхто не даваў яму.

Апамятаўшыся, ён сказаў: “Колькі парабкаў у бацькі майго маюць лішак хлеба, а я паміраю з голаду!

 

І вярнуўшыся сябе сказаў: колькі наймітаў у майго бацькі маюць лішку хлеба, а я ўміраю ад голаду.

Устаўшы, пайду да бацькі майго і скажу яму: 'Ойча! Я саграшыў супраць неба і перад табою,

 

Устану, пайду да бацькі майго і скажу яму: айцец, я зграшыў на неба і перад табою,

і ўжо ня варты называцца сынам тваім; зрабі мяне адным з парабкаў тваіх'.”

 

і ўжо ня варты называцца тваім сынам; прыймі мяне як аднаго з тваіх наймітаў.

І, устаўшы, прыйшоў да бацькі свайго. Калі ён быў яшчэ далёка, убачыў яго бацька ягоны і зьлітаваўся, і, пабегшы, кінуўся яму на шыю, і цалаваў яго.

 

І ўстаў ды пайшоў да свайго бацькі. І калі ён яшчэ быў далёка, яго ўгледзеў ягоны бацька і зьлітаваўся над ім ды пабегшы кінуўся яму на шыю і цалаваў яго.

Сын жа сказаў яму: “Ойча! Я саграшыў супраць неба і перад табою, і ўжо ня варты называцца сынам тваім”.

 

Сын-жа сказаў яму: айцец, я зграшыў на неба і перад табою і ўжо ня варты называцца тваім сынам.

А бацька сказаў слугам сваім: “Прынясіце найлепшыя шаты, і апраніце яго, і дайце пярсьцёнак на руку ягоную і сандалы на ногі.

 

А бацька сказаў сваім слугам: прынясеце найлепшую вопратку і адзеньце яго і дайце пярсьцёнак на ягоную руку і абутак на ягоныя ногі,

І прывядзіце кормнае цяля, і закалеце, і, паеўшы, будзем весяліцца.

 

і прывядзеце ўкормленае цяля і закалеце; і будзем есьці і весяліцца,

Бо гэты сын мой быў мёртвы і ажыў, прападаў і знайшоўся”. І пачалі весяліцца

 

бо гэты мой сын быў мёртвы і ажыў; быў прапаў і знайшоўся. І пачалі весяліцца.

А старэйшы сын ягоны быў у полі. І калі, варочаючыся, падыйшоў да дому, пачуў сьпевы і скокі.

 

Старэйшы-ж ягоны сын быў на полі, і вяртаючыся, як падыйшоў да дому, пачуў сьпевы і скокі;

І, паклікаўшы аднаго са слугаў сваіх, спытаўся: “Што гэта адбываецца?”

 

і паклікаўшы аднаго з слугаў, спутаўся: што гэта такое?

Той жа сказаў яму: “Брат твой прыйшоў, і бацька твой закалоў кормнае цяля, бо атрымаў яго здаровым”.

 

Той-жа сказаў яму, брат твой прыйшоў і твой бацька закалоў кормнае цяля, бо прыняў яго здаровым.

Загневаўся ён і не хацеў увайсьці. Тады бацька ягоны, выйшаўшы, клікаў яго.

 

Ён-жа ўзлаваўся і не хацеў увайсьці. А ягоны бацька выйшаўшы прасіў яго.

А ён, адказваючы, сказаў бацьку: “Вось, я столькі гадоў служу табе і ніколі не адступіў ад прыказаньня твайго, і ты ніколі ня даў мне і казьляняці, каб мне павесяліцца з сябрамі маімі.

 

Ён-жа сказаў у адказ бацьку: вось ужо колькі гадоў служу табе і ніколі не пярэчыў тваім прыказаньням, але ты ніколі ня даў мне і казьляняці, каб мне павесяліцца з маімі сябрамі.

А калі гэты сын твой, пажоршы маёмасьць тваю з распусьніцамі, прыйшоў, ты закалоў для яго кормнае цяля”.

 

Калі-ж гэты твой сын, марна страціўшы тваю маемасьць з распусьніцамі, прыйшоў, ты закалоў яму кормнае цяля.

Ён жа сказаў яму: “Дзіця! Ты заўсёды са мною, і ўсё маё — тваё.

 

Ён-жа сказаў яму: сыне мой! ты заўсёды са мною, і ўсё маё — ёсьць тваім,

А з таго трэба цешыцца і радавацца, што брат твой гэты быў мёртвы і ажыў, прападаў і знайшоўся”».

 

а з таго трэба было цешыцца і весяліцца, што гэты твой брат быў мёртвы і ажыў; быў загінуў і знайшоўся.