Лукаша 1 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Анатоля Клышкi → Рeraklad V. Hadleuski
Як ўжо многія прыклалі руку скласці аповесць пра падзеі, што адбыліся ў нас,
Bo jak mnohija bralisia ŭłažyć raskaz ab padziejach, jakija ŭ nas adbylisia,
як перадалі нам тыя, што ад пачатку былі відавочцамі і служкамі Слова,
tak jak pieradali nam tyja, katoryja ad pačatku sami bačyli i byli słuhami słowa,
вырашыў і я, дакладна даследаваўшы ўсё ад пачатку, напісаць па парадку пра іх табе, найшаноўнейшы Тэофіле,
to pryjšło na dumku i mnie, pilna ad pačatku ŭsiaho dajšoŭšy, apisać paparadku tabie, dastojny Teafilu,
каб ты пераканаўся ў непарушнасці тых слоў, у якіх ты быў настаўлены.
kab ty paznaŭ praŭdu tych słoŭ, jakich ciabie nawučyli.I ČAŚĆ. UKRYTAJE ŽYĆCIO JEZUSA CHRYSTA Prychod na świet Jana Chryściciela
Быў у дні Ірада, іудзейскага цара, адзін святар імем Захарыя з Авіявай чарады, а жонка ў яго была з дачок Ааронавых. І імя ёй — Елісавета.
Byŭ u dni Herada, karala Judei, adzin światar sa źmieny Abija, na imia Zachar, i žonka jaho z dačok Aaronawych i imia jaje Alžbieta.
Былі ж яны абое праведныя перад Богам, ходзячы беззаганна паводле ўсіх запаведзяў і правілаў Гасподніх.
Byli-ž jany aboje sprawiadliwyja pierad Boham, pastupajučy biez zahanaŭ wa ŭsich prykazańniach i zakonach Pana,
І не мелі дзіцяці, бо Елісавета была бясплодная, і абое яны былі на схіле сваіх гадоў.
i nia było ŭ ich syna, tamu što Alžbieta była niapłodnaja, i byli jany aboje pažyłyja ŭ dniach swaich.
І сталася: калі ў парадку свае чарады ён служыў перад Богам,
Stałasia-ž, kali jon u paradku swajej źmieny adbywaŭ światarskuju słužbu pierad Boham,
паводле звычаю святарства выпаў яму жэраб кадзіць, увайшоўшы ў храм Гасподні,
pawodle zwyčaju światarskaj słužby wypała losam, kab uwajšoŭšy ŭ światyniu Pana, achwiarawaŭ kadziła;
а ўсё мноства народу малілася з надворку ў гадзіну каджэння.
a ŭsio mnostwa narodu było na dware, molačysia ŭ časie kadžeńnia.
І паказаўся яму Анёл Гасподні, стоячы праваруч кадзільнага ахвярніка.
I źjawiŭsia jamu anieł Panski, stojačy pa prawaj staranie kadzilnaha aŭtara.
І Захарыя, убачыўшы, уразіўся і страх напаў на яго.
I ŭhledzieŭšy Zachar strywožyŭsia i napaŭ na jaho strach.
Але Анёл сказаў яму: Не бойся, Захарыя, бо твая просьба пачута. І твая жонка Елісавета народзіць табе сына, і назавеш яго імем Іаан.
Anieł-ža skazaŭ da jaho: Nia bojsia Zachar, bo wysłuchana prośba twaja i žonka twaja Alžbieta rodzić tabie syna i nazawieš imia jaho Jan.
І будзе табе радасць і весялосць, і многія нараджэнню яго ўсцешацца.
I budzie tabie radaść i ŭciecha i mnohija buduć radawacca z naradžeńnia jaho.
Бо ён будзе вялікі перад Госпадам, і не будзе піць ні віна, ні сікера і Святым Духам напоўніцца яшчэ ва ўлонні сваёй маці
Bo jon budzie wialiki pierad Panam, nia budzie pić wina i sicery i budzie napoŭnieny Ducham światym jašče ŭ łonie matki swajej.
і многіх з Ізраілевых сыноў далучыць да Госпада, іхняга Бога.
I nawiernie mnohich synoŭ Izraila da Pana Boha ich,
І ён будзе ісці перад Ім у духу і сіле Іліі, каб сэрцы бацькоў павярнуць да дзяцей, і непакорных да розуму праведных, каб падрыхтаваць Госпаду народ дасканалы.
i sam jon pojdzie pierad im u duchu i sile Haljaša, kab źwiarnuć sercy baćkoŭ da dziaciej i niawierujučych da razwažnaści sprawiadliwych, kab pryhatowić Panu narod daskanalny.
І Захарыя сказаў Анёлу: Па чым я пазнаю гэта? Бо я стары і мая жонка на схіле сваіх дзён.
I skazaŭ Zachar da anieła: Adkul ja paznaju hetaje? Bo ja stary i žonka maja pažyłaja ŭ dniach swaich.
І ў адказ яму Анёл сказаў: Я Гаўрыіл, што перад Богам стаю, і пасланы гаварыць з табою і дабравесціць табе гэта;
I adkazwajučy anieł skazaŭ jamu: Ja jość Habryjel, što pierad Boham staŭ i pasłany jość hawaryć da ciabie i abwiaścić tabie hetuju dobruju wiestku.
і вось, ты будзеш маўчаць і не змажаш гаварыць да дня, калі збудзецца гэта, за тое, што ты не паверыў маім словам, якія спраўдзяцца ў свой час.
I woś budzieš maŭčać i nia budzieš mahčy hawaryć až da dnia, u katorym hetaje staniecca, za toje što nie pawieryŭ sławam maim, jakija zbuducca ŭ swaim časie.
І народ чакаў Захарыю і дзівіўся, што ён марудзіў у храме.
A narod čakaŭ na Zachara, i dziwilisia, što jon marudziŭ u światyni.
А, выйшаўшы, той не мог гаварыць з імі, і яны зрамзумелі, што ён бачыў з’явенне ў храме; а ён падаваў ім знакі і заставаўся нямы.
Kali-ž wyjšaŭ, nia moh da ich hawaryć; i paznali, što bačyŭ źjawu ŭ światyni; a jon kiwaŭ im i astaŭsia niamy.
І сталася: калі скончыліся дні яго службы, ён пайшоў у свой дом.
I stałasia, kali skončylisia dni jahonaj słužby, adyjšoŭ u swoj dom.
Пасля ж гэтых дзён зачала яго жонка Елісавета і таілася пяць месяцаў, кажучы:
Paśla-ž hetych dzion začała Alžbieta, žonka jaho, i taiłasia praz piać miesiacaŭ, kažučy:
Так мне зрабіў Госпад ў дні, калі ласкава паглядзеў на мяне, каб зняць з мяне ганьбу сярод людзей.
Što hetak učyniŭ mnie Pan u dniach, u katorych uzhlanuŭ, kab źniać hańbu maju pamiž ludziej.
А ў шосты месяц быў пасланы ад Бога Анёл Гаўрыіл у Галілейскі горад пад назваю Назарэт,
A ŭ šosty miesiac pasłany byŭ anieł Habryjel ad Boha ŭ Halilejskaje miesta, katoramu imia Nazaret,
да Дзевы, заручанай з чалавекам імем Іосіф, з дому Давідавага; а імя Дзевы — Марыям.
da dziewy, pašlubawanaj z mužam, katoramu było imia Jazep, z domu Dawida, a imia dziewy Maryja.
І [Анёл], увайшоўшы да Яе, сказаў: Радуйся, ласкаю адораная! Госпад з Табою! [Дабраславёная Ты між жанчын!]
I ŭwajšoŭšy da jaje anieł, skazaŭ: Prywitana budź, poŭnaja łaski, Pan z taboju, bahasłaŭlena ty miž žančynaŭ.
Яна ж, [убачыўшы яго], збянтэжылася ад гэтага слова і разважала, што б гэта было за прывітанне.
Jana, jak pačuła, strywožyłasia ad mowy jahonaj i dumała, jakoje-b heta było prywitańnie.
І сказаў Ёй Анёл: Не бойся, Марыям, бо знайшла Ты ласку ў Бога.
I skazaŭ joj anieł: Nia bojsia, Maryja, bo ty znajšła łasku ŭ Boha;
І вось, Ты зачнеш ва ўлонні і народзіш Сына і назавеш Яго імем Ісус.
woś začnieš u łonie i rodziš syna i nazawieš imia jaho Jezus.
Ён будзе вялікі, і Сынам Усявышняга будзе названы, і дасць Яму Госпад Бог трон Давіда, Яго бацькі,
Jon budzie wialiki i budzie nazwany Synam Najwyšejšaha; i daść jamu Pan Boh pasad Dawida, baćki jaho; i budzie waładaryć u domie Jakuba nawieki
і будзе цараваць Ён над домам Іякава навекі, і Яго Царству не будзе канца.
i waładarstwa jaho nia budzie kanca.
А Марыям сказала Анёлу: Як будзе гэта, калі мужа не знаю?
A Maryja skazała da anieła: Jak-ža heta staniecca, kali ja muža nia znaju?
І ў адказ Анёл сказаў Ёй: Святы Дух зыдзе на Цябе, і сіла Усявышняга ахіне цябе; таму і Святое, што народзіцца, будзе названа Сынам Божым.
I adkazwajučy anieł skazaŭ jej: Duch światy najdzie na ciabie i siła Najwyšejšaja acianić ciabie, zatym i što narodzicca z ciabie Światoje, budzie nazwanaje Synam Božym.
І вось, Елісавета, Твая сваяка, — і яна зачала сына ў сваёй старасці, і гэта шосты месяц у яе, якую называюць бясплоднай,
I woś Alžbieta, swajačka twaja, i jana začała syna ŭ staraści swajej i hety šosty miesiac u taje, katoruju zawuć niapłodnaj.
бо ў Бога няма ніводнага немажлівага слова.
Bo ŭ Boha nia budzie niemahčymym niwodnaje słowa.
І Марыям сказала: Вось, я — раба Гасподняя; няхай будзе Мне паводле твайго слова. — І Анёл адышоў ад Яе.
I skazała Maryja: Woś słuha Pana, niachaj mnie staniecca pawodle twajho słowa I adyjšoŭ ad jaje anieł.
І, устаўшы, Марыям у тыя дні пайшла з паспешлівасцю ў горную мясцовасць, у горад Іуды,
A ŭstaŭšy Maryja ŭ henyja dni, pajšła z paśpiecham u hory, u judejskaje miesta,
і ўвайшла ў Захарыеў дом і прывітала Елісавету.
i ŭwajšła ŭ dom Zachara i prywitała Alžbietu.
І сталася: калі пачула Елісавета Марыіна прывітанне, падскочыла дзіцятка ў яе ўлонні, і Елісавета напоўнілася Святым Духам,
I stałasia, jak pačuła Alžbieta prywitańnie Maryi, uskočyła dzicia ŭ jaje łonie i była napoŭniena Ducham światym Alžbieta,
і ўсклікнула моцным голасам і сказала: Дабраславёная Ты між жанчын і дабраславёны плод Твайго ўлоння!
i ŭskryknuła wialikim hołasam i skazała: Bahasłaŭlena ty miž žančynaŭ i bahasłaŭleny płod ułońnia twajho.
І адкуль мне гэта, каб Маці майго Госпада прыйшла да мяне?
I skul-žaž mnie heta, što matka Pana majho prychodzić da mianie?
Бо вось, калі дайшоў голас Твайго прывітання да маіх вушэй, падскочыла ад радасці дзіцятка ў маім ўлонні,
Bo woś, jak hołas prywitańnia twajho dajšoŭ da wušej maich, uskočyła z radaści dzicia ŭ łonie maim.
і шчаслівая Тая, якая паверыла, што спраўдзіцца сказанае ёй ад Госпада!
I bahasłaŭlena ty, katoraja pawieryła, bo spoŭnicca toje, što było tabie skazana ad Boha.
І Марыям сказала: Мая душа ўзвялічвае Госпада,
I skazała Maryja:Wialičaje duša maja Pana
і ўзрадаваўся Мой дух у Богу, Майму Збаўцу,
i ŭzradawaŭsia duch moj u Bohu, Zbaŭcy maim,
таму што глянуў Ён на паніжэнне Свае Рабы. Бо вось з гэтага часу будуць дабраслаўляць мяне ў се пакаленні;
što ŭzhlanuŭ na nizkaść słužki swajej.Bo woś adhetul bahasłaŭlenaj buduć nazywać mianie usie narody:
бо Магутны стварыў Мне вялікае. І святое Яго імя;
bo ŭčyniŭ mnie wialikija rečy,katory mahutny jość, i światoje imia jaho;
і Яго міласэрнасць — на пакаленні і пакаленні тых, што Яго баяцца.
i miłaserdzie jahona z pakaleńnia ŭ pakaleńnidla tych, što bajacca jaho.
Ён стварыў сілу Сваёю рукою; рассеяў ганарлівых думкамі сэрца іх;
Učyniŭ mahutnaść rukoju swajeju,razsiejaŭ hordych dumkaj serca ichnaha
скінуў уладароў з тронаў і ўзвысіў пакорлівых,
Skinuŭ mahutnych z pasadu,a ŭzwysiŭ nizkich.
галодных насыціў дабром, а багатых адаслаў ні з чым.
Hałodnych zdawoliŭ dabrom,a bahatych z ničym adprawiŭ.
Ён прыйшоў на дапамогу Ізраілю, Свайму слузе, памятаючы пра міласэрнасць, —
Pryniaŭ Izraila, słuhu swajho,uspomniŭšy ab miłaserdzi swaim.
як сказаў Ён нашым бацькам, — Аўрааму і яго патомкам.
Jak hawaryŭ da ajcoŭ našych,da Abrahama i patomstwa jaho na wieki.
Заставалася ж Марыям з ёю месяцаў са тры і вярнулася ў Свой дом.
I prawiała Maryja z jeju kala troch miesiacaŭ i wiarnułasia ŭ swoj dom.
А Елісавеце надышоў час радзіць, і яна нарадзіла сына.
Alžbiecie-ž nastaŭ čas radzić i radziła syna.
І яе суседзі і сваякі пачулі, што ўзвялічыў Госпад Сваю міласэрнасць да яе, і цешыліся з ёю.
I pačuli susiedzi i swajaki jaje, što ŭzwialičyŭ Pan miłaserdzie swajo nad joju — i ciešylisia z joju.
І сталася: у восьмы дзень прыйшлі абразаць дзіцятка, і хацелі яго назваць імем яго бацькі, Захарыем.
I stałasia ŭ wośmy dzień, pryjšli abrezać dzicia i nazywali jaho imieniem baćki jaho Zachar.
Але яго маці сказала ў адказ: Не, а будзе названы ён Іаанам.
I adkazwajučy maci jahona skazała: Nia tak, ale budzie nazywacca Jan.
І сказалі ёй: Нікога няма ў тваёй радні, хто называўся б гэтым імем.
I skazali da jaje: Što niama nikoha ŭ twajej radni, chto-b nazywaŭsia hetym imieniem.
І пыталіся знакамі ў яго бацькі, як ён хацеў бы, каб назвалі яго.
I dawali znaki baćku jaho, jak-by chacieŭ nazwać jaho.
І ён, папрасіўшы дошчачку, напісаў, паведамляючы: «Яго імя — Іаана». І ўсе здзівіліся..
I zažadaŭšy tabličku, napisaŭ kažučy: Jan jość imia jahonaje. I dziwilisia ŭsie.
І зараз жа раскрыліся яго вусны і ажыў язык яго, і ён загаварыў, дабраславячы Бога.
I adčynilisia zaraz-ža wusny jaho i jazyk jahony, i hawaryŭ, bahasławiačy Boha.
І ахапіў страх усіх, што жылі навокал іх, і па ўсёй горнай Іудзеі расказвалі пра ўсё гэта.
I źniaŭ strach usich susiedziaŭ ichnych i razychodzilisia ŭsie hetyja słowy pa ŭsich horach Judei;
І ўсе, што чулі, бралі сабе да сэрца, кажучы: Кім жа будзе гэтае дзіцятка? — Бо і рука Гасподняя была з ім.
a ŭsie, što čuli, brali da serca swajho, kažučy: Što, dumaješ, budzie z hetaha dziciaci? Bo ruka Pana była z im.
І яго бацька Захарыя напоўніўся Святым Духам і прарочыў, кажучы:
A Zachar, baćka jaho, napoŭnieny byŭ Ducham światym, i praročyŭ, kažučy:
Дабраславёны Госпад, Бог Ізраілеў, што наведаў Свой народ і даў яму вызваленне,
Bahasłaŭleny Pan, Boh Izrailaŭ,što adwiedaŭ i ŭčyniŭ adkupleńnie narodu swajho;
і падняў нам рог выратавання ў доме Давіда, Свайго слугі, —
i padniaŭ dla nas roh zbaŭleńniau domie Dawida, słuhi swajho.
як сказаў ад веку вуснамі Сваіх святых прарокаў, —
Jak hawaryŭ praz wusny światych,katoryja ad wieku jość, prarokaŭ swaich:
што ўратуе нас ад нашых ворагаў і ад рукі ўсіх ненавіснікаў нашых,
Wybaŭleńnie ad worahaŭ našychi z ruki ŭsich, što nas nienawidziać,
створыць міласэрнасць нашым бацькам і ўспомніць Свой святы запавет,
kab učynić miłaserdzie z ajcami našymii ŭspomnić swoj światy testament,
клятву, якой пакляўся нашаму бацьку Аўрааму, што дасць нам,
što prysiahu, jakuju prysiahaŭ Abrahamu,ajcu našamu, daść nam,
бясстрашна, выбавіўшы з рукі ворагаў, служыць Яму
kab wybaŭlenyja z ruki worahaŭ našychmy biaz strachu słužyli jamu
ў святасці і праведнасці перад Ім ва ўсе нашы дні1.
u świataści i sprawiadliwaści pierad impraz usie dni našyja.
І ты, дзіцятка, будзеш звацца прарокам Ўсявышняга, бо ты пойдзеш перад [абліччам] Госпада, каб падрыхтаваць Яму дарогі,
A ty, dzicia, budzieš nazwanaje prarokamNajwyšejšaha,bo pojdzieš pierad woblikam Pana prawićdarohi jahony.
каб даць Яго народу пазнаць выратаванее ў адпушчэнні іх грахоў,
kab dać narodu jaho paznańnie zbaŭleńniana adpuščeńnie hrachoŭ ich.
праз сардэчную міласэрнасць нашага Бога, у якой наведае2 нас Усход з вышыні,
dziela nutranoha miłaserdzia Boha našaha,praz jakoje adwiedaŭ nas uschod z wyšyni,
каб даць святло тым, што сядзяць у цемры і смяротным цені, і скіраваць нашы ногі на дарогу міру.
kab świacić tym, katoryja siadziać u ciemryi ŭ cieniu śmierci,kab pakirawać nohi našyja na darohu supakoju.
Хлопчык жа рос і ўмацоўвася духам, і быў ён у пустэльнях да дня свайго з’яўлення перад Ізраілем.
A dzicia rasło i ŭmacoŭwałasia ducham i było ŭ pustyniach až da dnia swajho źjaŭleńnia pierad Izrailam.
