Лукаша 9 разьдзел

 

 

Склікаўшы ж дванаццаць, Ён даў ім сілу і ўладу над усімі дэманамі і вылечваць хваробы

 

Sklikaŭšy-ž dwanaccacioch apostałaŭ, daŭ im moc i ŭładu nad usimi djabłami i kab azdaraŭlać chwaroby.

і паслаў іх абвяшчаць Царства Божае і вылечваць [нямоглых],

 

I pasłaŭ ich abwiaščać karaleŭstwa Božaje i azdaraŭlać chworych.

і сказаў ім: Нічога не бярыце ў дарогу: ні посаха, ні торбы, ні хлеба, ні срэбра, і не майце па два хітоны.

 

I skazaŭ da ich: Ničoha nie biarecie ŭ darohu, nikija, ni torby, ni chleba, ni hrašej, i nia miejcie pa dźwie wopratki.

І ў які дом увойдзеце, там заставайцеся і адтуль выходзьце ў дарогу.

 

I jaki-kolečy dom uwojdziecie, tam astawajciesia i adtul nia wychodźcie.

А калі дзе не прымуць вас, выходзячы з таго горада, абтрасіце пыл з вашых ног у сведчанне на іх.

 

A katoryja-b nie pryniali was, wychodziačy z henaha horadu, abtrasiecie nawat pył z wašych noh na paświedčańnie prociŭ ich.

І, выйшаўшы, яны праходўзілі па сёлах, дабравесцячы і вылечваючы ўсюду.

 

Jany-ž wyjšaŭšy, abchodzili pa miastečkach, abwiaščajučy ewaneliju i azdaraŭlajučy ŭsiudy.

Пачуў жа пра ўсе выдарэнні Ірад чацвёраўладнік і не ведаў, што і думаць, бо некаторыя казалі, што Іаан быў уваскрэшаны з мёртвых,

 

Pačuŭ-ža Herad tetrarcha ab usim, što dziejałasia praz jaho i sumniewaŭsia, tamu što niekatoryja hawaryli, što Jan ustaŭ z umierłych,

а некаторыя, што Ілія з’явіўся, а іншыя, што ўваскрэс адзін са старажытных прарокаў.

 

a niekatoryja, što Haljaš źjawiŭsia, inšyja-ž, što prarok adzin z staradaŭnych ustaŭ.

І сказаў Ірад: Іаана я абезгаловіў. Хто ж Гэты, пра Каго я чую такое? — І дамагаўся ўбачыць Яго.

 

I skazaŭ Herad: Jana ja ściaŭ, chto-ž jość hety, ab katorym ja takoje čuju? I staraŭsia pabačyć jaho.

А апосталы, вярнуўшыся, расказалі Яму, што зрабілі. І, узяўшы іх з Сабою, Ён падаўся асобна ў горад, званы15 Віфсаіда.

 

I wiarnuŭšysia apostały raskazali jamu, što-kolečy jany zrabili. I ŭziaŭšy ich, adyjšoŭ asobna na pustynnaje miesca, katoraje jość kala Betsajdy.

Але натоўпы, даведаўшыся, пайшлі ўслед за Ім; і Ён, прыняўшы іх, казаў ім пра Царства Божае і тых, што мелі патрэбу ў лячэнні, вылечыў.

 

Kali ab hetym dawiedalisia hramady, pajšli za im. I pryniaŭ ich, i hawaryŭ im ab karaleŭstwie Božym, a tych, katoryja patrabawali lačeńnia, azdaraŭlaŭ.

А дзень пачаў хіліцца да вечара; і, падышоўшы, дванаццаць сказалі Яму: Адпусці натоўп, каб, пайшоўшы ў навакольныя сёлы і вёскі, спыніліся і знайшлі ежу, бо мы тут у пустэльнай мясціне.

 

Dzień-ža pačaŭ zachodzić. I prystupiŭšy, dwanaccacioch, skazali jamu: Adpraŭ hramady, kab jany pajšoŭšy ŭ miastečki i sialiby, katoryja jość nawakoł, zakwaterawalisia i znajšli ježu, bo my tut u miescy pustynnym.

Ён жа сказаў ім: Вы дайце ім есці. — Яны ж сказалі: Няма ў нас больш як пяць хлябоў ды дзве рыбы, хіба што мы пойдзем і купім яды для ўсяго гэтага народу.

 

Jon-ža skazaŭ da ich: Wy dajcie im jeści. A jany skazali: U nas niama bolej jak piać chlaboŭ i dźwie ryby; chiba nam pajści i kupić ježy na ŭsiu hetuju hramadu.

Бо было каля пяці тысяч мужчын. Але Ён сказаў Сваім вучням: Рассадзіце іх групамі [прыблізна] па пяцьдзесят.

 

Było-ž mužčyn kala piacioch tysiač. I skazaŭ da swaich wučniaŭ: Razsadziecie ich radami pa piaćdziesiat.

І яны зрабілі так і рассадзілі ўсіх.

 

I zrabili tak, i razsadzili ŭsich.

Ён жа, узяўшы пяць хлябоў і дзве рыбы, глянуўшы на неба, добраславіў іх і разламаў, і даваў вучням, каб разносілі натоўпу.

 

Uziaŭšy-ž piać chlaboŭ i dźwie ryby, uzhlanuŭ u nieba, i bahasławiŭ ich, i łamaŭ, i razdawaŭ wučniam swaim, kab kłali pierad hramadami.

І елі і наеліся ўсе, і назбіралі пазасталых у іх кавалкаў дванаццаць кошыкаў.

 

I jeli ŭsie, i najelisia. I nabrali, što astałosia paśla ich, dwanaccać kašoŭ kawałkaŭ.

І сталася: калі Ён маліўся на адзіноце, з Ім былі вучні, і Ён спытаўся ў іх, кажучы: Кім Мяне лічаць натоўпы?

 

I stałasia, kali jon byŭ adzin molačysia, byli z im i wučni. I spytaŭsia ŭ ich, kažučy: Za kaho mianie majuć hramady?

Яны ж у адказ сказалі: Іаанам Хрысціцелем, некаторыя ж Іліёю, а іншыя, што ўваскрэс адзін са старажытных прарокаў.

 

A jany adkazali i skazali: Za Jana Chryściciela, inšyja-ž za Haljaša, a inšyja, što prarok adzin z pieršych ustaŭ.

І сказаў ім: А вы кім Мяне лічыце? — Пётр жа у адказ сказаў: Хрыстом Божым.

 

Jon-ža skazaŭ im: A wy za kaho mianie majecie? Adkazwajučy Symon Piotr skazaŭ: Za Chrystusa Božaha.

Ён жа, забараніўшы ім, загадаў нікому гэтага не казаць,

 

A jon pahraziŭšy im, zahadaŭ, kab nikomu nie hawaryli hetaha,

сказаўшы: Сыну Чалавечаму належыць шмат выцерпець, і быць адрынутым старэйшынамі, першасвятарамі, і кніжнікамі, і быць забітым, а на трэці дзень быць ўваскрэшаным.

 

kažučy: Što treba Synu čaławiečamu mnoha ciarpieć, i być uzhardžanym staršymi, i archiświatarami i knižnikami, i być zabitym, i treciaha dnia uskresnuć.

І да ўсіх казаў: Калі хто хоча ісці за Мною, няхай адрачэцца ад самога сябе, і штодня бярэ свой крыж, і ідзе ўслед за Мною.

 

I hawaryŭ da ŭsich: Kali chto chočy iści za mnoju, niachaj adračecca ad samoha siabie, i woźmie kryž swoj na štodzień, i niachaj idzie za mnoju.

Бо хто хоча сваё жыццё16 ўратаваць, той загубіць яго17; а хто загубіць сваё жыццё дзеля Мяне, той уратуе яго.

 

Bo chto-b chacieŭ zachawać žyćcio swajo, zahubić jaho, a chto-b zahubiŭ žyćcio swajo dziela mianie, zachawaje jaho.

Бо што за карысць чалавеку, калі ён здабудзе ўвесь свет, а самога сябе загубіць ці пашкодзіць сабе?

 

Bo jakuju karyść maje čaławiek, kali-b jon uwieś świet zdabyŭ, a siabie samoha zahubiŭ, i sabie škodu zrabiŭ?

Бо хто пасаромеецца Мяне і Маіх слоў, таго Сын Чалавечы пасаромеецца, калі прыйдзе ў славе Сваёй, і Бацькавай, і святых Анёлаў.

 

Bo chto paŭstydajecca mianie i maich słoŭ, taho paŭstydajecca Syn čaławiečy, kali pryjdzie ŭ sławie swajej i Ajca i światych aniołaŭ.

Кажу ж вам па праўдзе: Некаторыя з тых, што стаяць тут, не спазнаюць смерці, як ужо ўбачаць Царства Божае.

 

Kažu-ž wam sapraŭdy: Jość niekatoryja z stajačych tut, jakija nie spaznajuć śmierci, pakul nia ŭbačać karaleŭstwa Božaha.

І сталася: пасля гэтых слоў дзён праз восем Ён, узяўшы Пятра, Іаана і Іякава, узышоў на гару памаліцца.

 

Stałasia-ž paśla hetych słoŭ kala waśmi dzion, i ŭziaŭ Piatra i Jakuba i Jana, i ŭzyjšoŭ na haru, kab pamalicca.

І калі Ён маліўся, выгляд Яго аблічча зрабіўся іншым, Яго ўбранне — белым, бліскучым.

 

I kali jon maliŭsia, wyhlad twaru jahonaha staŭsia inšym, i adzieńnie jahona biełaje i bliskučaje.

І вось два мужы размаўлялі з Ім, гэта былі Маісей і Ілія,

 

I woś dwa mužy hawaryli z im; a byli Majsiej i Haljaš,

што, з’явіўшыся ў славе, казалі пра Яго адыход, які належала Яму здейсніць у Іерусаліме.

 

źjawiŭšysia ŭ sławie; i hawaryli ab adychodzie jahonym, jakoha jon mieŭ dakanać u Jeruzalimie.

Пятра ж і тых, хто быў з Ім, змарыў сон; а прачнуўшыся, яны ўбачылі Яго славу і двух мужоў, што стаялі з Ім.

 

Piotr-ža i tyja, što byli z im, byli abciažany snom. I pračnuŭšysia, jany ŭbačyli sławu jaho i dwuch mužoŭ, jakija stajali z im.

І сталася: калі тыя адыходзілі ад Яго, Пётр сказаў Ісусу: Настаўніку, добра нам тут быць, і давайце зробім тры палаткі, адну Табе, адну Маісею і адну Іліі, — не ведаючы, што кажа.

 

I stałasia, kali adychodzili ad jaho, skazaŭ Piotr da Jezusa: Wučyciel, dobra nam tut być; i zrabiem try pałatki, adnu tabie, i adnu Majsieju, i adnu Haljašu, — nia wiedajučy, što hawaryŭ.

І калі ён казаў гэта, паўстала воблака і ахінула іх; яны ж спалохаліся, калі ўвайшлі ў воблака.

 

Kali-ž jon hetaje hawaryŭ, staŭsia wobłak i achinuŭ ich, i zbajalisia, kali tyja ŭwachodzili ŭ wobłak.

І голас пачуўся з воблака, кажучы: Гэта Мой Сын, Абраны18; Яго слухайце!

 

I staŭsia hołas z wobłaku, kažučy: Heta Syn moj miły, jaho słuchajcie.

І калі голас прагучаў, Ісус апынуўся адзін. І яны маўчалі і нікому не расказвалі ў тыя дні нічога з таго, што бачылі.

 

A kali staŭsia hołas, znojdzieny byŭ Jezus adzin. A jany maŭčali, i nikomu ničoha nie hawaryli ŭ henyja dni ab tym, što bačyli.

І сталася: на другі дзень, калі яны зышлі з гары, сустрэў Яго вялікі натоўп.

 

Stałasia-ž u nastupny dzień, kali jany zychodzili z hary, pieraniała ich wialikaja hramada.

І вось, чалавек з натоўпу закрычаў, кажучы: Настаўніку, малю Цябе паглядзець на майго сына, бо Ён адзіны ў мяне.

 

I woś čaławiek z hramady zakryčaŭ, kažučy: Wučyciel, malu ciabie, uzhlań na syna majho, bo jon adzin u mianie.

і вось, дух хапае яго, і ён раптам крычыць, і курчыць яго, аж той пену пускае, і ледзь адступае ад яго, змучыўшы яго;

 

I woś duch chwataje jaho, i raptam kryčyć, i kidaje i torhaje jaho, i ledź adychodzić, zmučaŭšy jaho.

і я прасіў Тваіх вучняў, каб выгналі яго, ды яны не змаглі.

 

I prasiŭ ja wučniaŭ twaich, kab wyhnali jaho, i nie mahli.

У адказ жа Ісус сказаў: О пакаленне бязвернае і разбэшчанае, дакуль буду з вамі і буду цярпець вас? Прывядзі сюды свайго сына!

 

Adkazwajučy-ž Jezus skazaŭ: O rodzie niawierny i sapsuty, dakul ža ja budu ŭ was i budu ciarpieć was? Prywiadzi siudy syna twajho.

І калі яшчэ той падыходзіў, дэман кінуў яго і скурчыў; але Ісус забараніў нячыстаму духу, і вылечыў хлопца, і аддаў яго бацьку.

 

A kali padychodziŭ, djabał kinuŭ jaho i zatorhaŭ.

І ўсе ўразіліся велічы Божай. Калі ўсе дзівіліся ўсяму таму, што рабіў Ісус, Ён сказаў Сваім вучням:

 

I pryhraziŭ Jezus duchu niačystamu i azdarawiŭ chłopca, i addaŭ jaho baćku jahonamu.

Укладзіце сабе ў вушы гэтыя словы: Сын Чалавечы будзе выданы ў людскія рукі.

 

I astaŭpianieli ŭsie dziela wialikaści Božaj. Jezus pradkazwaje druhi raz swaju muku i nawučaje apostałaŭ pakory Kali-ž usie dziwilisia z usiaho, što čyniŭ, skazaŭ swaim wučniam: Kładziecie wy ŭ sarcoch wašych hetyja słowy: bo pryjdzie čas, što Syn čaławiečy budzie wydany ŭ ruki ludziej.

Яны ж не разумелі гэтага слова. І яно было закрыта ад іх, так што яны не спазналі яго, і яны баяліся спытацца ў Яго аб гэтым слове.

 

Ale jany nie zrazumieli hetaha słowa, i było zakrytaje prad imi, tak što nie paniali jaho; i bajalisia pytacca ŭ jaho ab hetym słowie.

І прыйшло ім на думку, хто з іх большы.

 

I ŭwajšła ŭ ich dumka, chto z ich bolšy.

Ісус жа, ведаючы думку іх сэрца, узяў дзіцятка і паставіў яго каля Сябе

 

A Jezus, bačačy dumki serca ich, uziaŭ dzicia i pastawiŭ jaho kala siabie

і сказаў ім: Хто прыме гэтае дзіцятка ў Маё імя, Мяне прымае; і хто Мяне прыме, прымае Таго, Хто паслаў Мяне; бо хто меншы між усіх вас, той вялікі.

 

i skazaŭ im: Chto-b pryniaŭ hetaje dzicia ŭ imia majo, mianie pryjmaje, a chto-b mianie pryniaŭ, pryjmaje taho, chto pasłaŭ mianie. Bo chto jość mienšy spamiž was usich, toj bolšy jość.

У адказ жа Іаан сказаў: Настаўніку, мы бачылі аднаго, што Тваім імем выганяў дэманаў, і мы забаранілі яму, бо ён не ходзіць з намі.

 

Adkazwajučy-ž Jan skazaŭ: Wučyciel, my bačyli niejkaha ŭ imia twajo wyhaniajučaha djabłaŭ i zabaranili jamu, bo jon nia chodzić z nami.

А Ісус сказаў яму: Не забараняйце; бо хто не супроць вас, той за вас.

 

I skazaŭ da jaho Jezus: Nie zabaraniajcie, bo chto nia jość prociŭ was, za was jość.

І сталася: калі спаўняліся дні Яго ўзяцця ў неба, Ён цвёрда скіраваў Сваё аблічча да Іерусаліма.

 

I stałasia, kali wypaŭnialisia dni ŭziaćcia jaho, i jon ućwiardziŭ swoj twar, kab iści ŭ Jeruzalim.

І выслаў перад Сабою пасланцоў. І, выправіўшыся, тыя ўвайшлі ў самарыцянскае сяло, каб падрыхтаваць усё для Яго.

 

I pasłaŭ pasłancoŭ prad woblikam swaim; i idučy jany ŭwajšli ŭ horad samaranaŭ, kab jamu pryhatowić.

Ды не прынялі Яго, бо Яго аблічча выдавала, што Ён ідзе ў Іерусалім.

 

I nie pryniali jaho, bo twar jahony byŭ idučaha ŭ Jeruzalim.

Убачыўшы ж гэта, [Яго] вучні Іякаў і Іаан сказалі: Госпадзе, хочаш, мы скажам, каб агонь зышоў з неба і знішчыў іх, [як і Ілія зрабіў].

 

Kali-ž uwidzieli wučni jahony, Jakub i Jan, skazali: Panie, chočaš, my skažam, kab ahoń zyjšoŭ z nieba i spaliŭ ich?

Але Ён, павярнуўшыся, забараніў ім, [і сказаў: Не ведаеце, якога вы духа:

 

A jon źwiarnuŭšysia, naswaryŭsia na ich, kažučy: Wy nia wiedajecie, čyjho wy ducha.

бо Сын Чалавечы не прыйшоў душы людзей загубіць, але ўратаваць.] І яны пайшлі ў другое сяло.

 

Syn čaławiečy nia pryjšoŭ hubić dušaŭ, ale zbaŭlać. I adyjšli ŭ inšaje miastečka.

І [сталася:] калі яны ішлі, хтосьці ў дарозе сказаў Яму: Я пайду ўслед з Табою, куды б Ты, [Госпадзе], ні ішоў.

 

Stałasia-ž, kali jany išli, u darozie skazaŭ niejki da jaho: Pajdu za taboju, dzie tolki pojdzieš.

І сказаў яму Ісус: Лісы маюць норы, і нябесныя птушкі — гнёзды, а Сыну Чалавечаму няма дзе галаву прыхіліць.

 

Skazaŭ jamu Jezus: Lisicy majuć nory, i ptuški niabiesnyja hniozdy, a Syn čaławiečy nia maje dzie haławy skłanić.

І сказаў другому: Ідзі ўслед за Мною. — Ён жа сказаў: Госпадзе, дазволь Мне пайсці спярша пахаваць майго бацьку.

 

I skazaŭ da druhoha: Idzi za mnoju. A toj skazaŭ: Panie, pazwol mnie pierš apjści i pachawać baćku majho.

Але Ён сказаў яму: Пакінь мёртвым хаваць сваіх мёртвых. Ты ж ідзі і абвяшчай Царства Божае.

 

I skazaŭ jamu Jezus: Pakiń, niachaj umierłyja chawajuć swaich umierłych, a ty idzi i abwiaščaj karaleŭstwa Božaje.

Сказаў жа і другі: Я пайду ўслед за Табою, Госпадзе; але спярша дазволь мне развітацца з маімі дамашнімі.

 

I skazaŭ druhi: Pajdu za taboju, Panie, ale pazwol mnie pierš razstacca z tymi, chto doma jość.

Ісус сказаў [яму]: Ніводны чалавек, хто паклаў [сваю] руку на плуг і азіраецца назад, не прыдатны для Царства Божага.

 

Skazaŭ da jaho Jezus: Niwodzien, chto kładzie ruku swaju na płuh i ahladajecca nazad, nia prydatny da karaleŭstwa Božaha.