Лукаша 7 разьдзел

 

 

Калі Ён скончыў усе Свае словы да народу, што слухаў Яго, Ён увайшоў у Капернаум.

 

Kali-ž skončyŭ usie swaje słowy da wušej narodu, uwajšoŭ u Kaparnaum.

А ў аднаго сотніка быў хворы, пры смерці, слуга, якім ён даражыў.

 

Adnaho-ž sotnika słuha, katory dla jaho byŭ darahi, drenna majučysia, byŭ pry śmierci.

Пачуўшы ж пра Ісуса, ён паслаў да Яго іудзейскіх старэйшын, просячы Яго, каб прыйшоў і выратаваў яго слугу.

 

I kali pačuŭ ab Jezusie, pasłaŭ da jaho staršych žydoŭskich, prosiačy jaho, kab pryjšoŭ i azdarawiŭ jaho słuhu.

І яны, прыйшоўшы да Ісуса, горача прасілі, кажучы: Ён варты, каб Ты яму зрабіў для яго гэта;

 

Jany-ž, pryjšoŭšy da Jezusa, prasili jaho mocna, kažučy jamu: Što jon wart, kab ty jamu hetaje zrabiŭ,

бо ён любіць наш народ, і сам пабудаваў нам сінагогу.

 

bo jon lubić naša narod i jon zbudawaŭ dla nas bažnicu.

І Ісус пайшоў з імі. І калі Ён быў ужо недалёка ад дома, сотнік паслаў сяброў, каб сказаць Яму: Госпадзе, не турбуйся, бо я не варты, каб Ты ўвайшоў пад мой дах;

 

Jezus-ža pajšoŭ z imi. I kali ŭžo byŭ niedaloka ad domu, sotnik prysłaŭ da jaho pryjacielaŭ, kažučy: Panie, nie trudzisia, bo ja nia wart, kab ty ŭwajšoŭ pad dach moj.

таму я і сябе самога не палічыў годным прыйсці да Цябе; але скажы слова і будзе здаровы мой слуга.

 

Dziela hetaha i siabie samoha ja ŭwažaŭ, što nia wart, kab pryjści da ciabie. Ale skažy słowam i azdarawieje słuha moj.

Бо і я чалавек падуладны, маю пад сабою воінаў і кажу аднаму: «Пайдзі» і ідзе; і другому: «Прыйдзі» і прыходзіць, і свайму слугу: «Зрабі гэта» і ён робіць.

 

Bo i ja čaławiek pastaŭleny pad uładaj, majučy pad saboju žaŭnieraŭ; i kažu hetamu: "Idzi" — i jon idzie, a druhomu: "Pryjdzi" — i jon prychodzić, a słuzie majmu: "Rabi hetaje" — i jon robić.

Пачуўшы э гэта, Ісус здзівіўся яму і сказаў, павярнуўшыся да натоўпу, што ішоў за Ім: Кажу вам, нават у Ізраіле не знайшоў Я такой вялікай веры.

 

Pačuŭšy hetaje, Jezus ździwiŭsia i, abiarnuŭšysia, skazaŭ da idučych za im hramadaŭ: Sapraŭdy kažu wam, i ŭ Izrailu ja nie znajšoŭ takoj wialikaj wiery.

І, пасланцы, вярнуўшыся дадому, знайшлі слугу здаровым.

 

I wiarnuŭšysia damoŭ tyja, katoryja byli pasłany, znajšli słuhu, katory chwareŭ, zdarowym.

І сталася: неўзабаве пасля гэтага выправіўся Ён у горад, які называўся Наін, і ішлі з Ім Яго вучні і вялікі натоўп.

 

I stałasia potym, jon išoŭ u miesta, jakoje zawiecca Naim, i išli z im wučni jahony i wialikaja hramada.

Калі ж Ён наблізіўся да гарадской брамы, то вось, выносілі памерлага, адзінага сына ў яго маці, а была яна ўдава, і даволі вялікі натоўп з горада быў з ёю.

 

Kali-ž prybližaŭsia da bramy miesta, woś wynosili niaboščyka, adzinaha syna jahonaj matki, a hetaja była ŭdawoju; i z jeju wialikaja hramada z miesta.

І, убачыўшы яе, Госпад злітаваўся над ёю і сказаў ёй: Не плач.

 

Kali ŭbačyŭ jaje Pan, źmiłasierdziŭšysia nad jeju, skazaŭ jej: Nia płač.

І, падышоўшы, дакрануўся да мараў, насільшчыкі ж спыніліся, і сказаў Ён: Юнача, табе кажу: устань!

 

I padyjšoŭ, i dakranuŭšysia da maraŭ, a tyja, što niaśli, stali. I skazaŭ: Chłopča, tabie kažu, ustań.

І мёртвы сеў і пачаў гаварыць, і Ён аддаў яго маці яго.

 

I sieŭ, katory byŭ pamioršy, i pačaŭ hawaryć. I addaŭ jaho matcy jahonaj.

І ўсіх ахапіў страх, і яны славілі Бога, кажучы: Вялікі прарок паўстаў між нас, і Бог наведаў Свой народ.

 

I źniaŭ usich strach, i sławili Boha, kažučy: Što prarok wialiki paŭstaŭ pamiž nas, i što Boh adwiedaŭ narod swoj.

І гэтае слова пра Яго разышлося па ўсёй Іудзеі і па ўсім наваколлі.

 

I razyjšłasia hetaja mowa ab im pa ŭsiej Judei i kruhom pa ŭsiej wakolicy.

І паведамілі Іаану яго вучні пра ўсё гэта. І, паклікаўшы двух са сваіх вучняў, Іаан

 

I dali znać Janu wučni jahony ab usim hetym.

паслаў іх да Госпада [Ісуса]: «Ці Ты Той, што павінен прыйсці, ці чакаць нам іншага?»

 

I Jan paklikaŭ dwuch z swaich wučniaŭ i pasłaŭ da Jezusa, kažučy: Ci ty toj, katory maješ pryjści, ci čakać nam druhoha?

І, прыйшоўшы да Яго, мужчыны сказалі: Іаан Хрысціцель паслаў нас да Цябе спытацца: Ці Ты Той, што павінен прыйсці, ці чакаць іншага?

 

Kali-ž pryjšli da jaho mužy, skazali: Jan Chryściciel pasłaŭ nas da ciabie, kažučy: "Ci ty toj, katory maješ pryjści, ci čakać nam druhoha?"

У той11 час Ён вылечыў многіх ад хвароб, немачаў і ліхіх духаў і многім сляпым падараваў зрок.

 

A ŭ tuju časinu jon mnohich azdarawiŭ ad chwarobaŭ i ciarpieńniaŭ i złych duchaŭ, i mnohich ślapych abdaryŭ zrokam.

І ў адказ Ён сказаў ім: Пайдзіце, паведаміце Іаану тое, што бачылі і чулі: сляпыя робяцца відушчымі, кульгавыя ходзяць, пракажоныя ачышчаюцца, глухія чуюць, мёртвыя ўваскрасаюць, убогім абвяшчаецца Дабравесце,

 

I adkazwajučy skazaŭ im: Pajšoŭšy pierakažecie Janu, što wy čuli i bačyli: Što "ślapyja widziać, kulhawyja chodziać, prakažanyja robiacca čystymi, hłuchija čujuć, umierłyja ŭskrasajuć, ubohim abwiaščajecca ewanelija".

і шчаслівы той, хто не ўсумніцца ўва Мне.

 

I bahasłaŭleny, chto nia zhoršycca z mianie.

А калі адышлі Іаанавы пасланцы, Ён пачаў казаць натоўпам пра Іаана: Што выйшлі вы ў пустэльню паглядзець? Ці трыснёг, што гайдаецца ад ветру?

 

Kali-ž adyjšli pasły Janawy, pačaŭ hawaryć da hramadaŭ ab Janie: Što wy wyjšli ŭ pustyniu pabačyć? Tryścinu, što chistajecca ad wietru?

Што ж выйшлі вы ўбачыць? Чалавека, увабранага ў мяккія шаты? Дык жа тыя, што ў паглядных уборах і ў раскошы жывуць, знаходзяцца у царскіх палацах.

 

Ale što wy wyjšli pabačyć? Čaławieka adzietaha ŭ miakkuju adziežu? Woś tyja, što ŭ darahim adzieńni i ŭ roskašach, jość u karaleŭskich damoch.

Што ж выйшлі вы ўбачыць? Прарока? Так, кажу вам, і большага, чым прарок.

 

Ale što wy wyjšli pabačyć? Praroka? Sapraŭdy kažu wam, i bolš čym praroka.

Гэта той, пра каго напісана: «Вось Я пасылаю перад Тваім абліччам Майго пасланца, які падрыхтуе Тваю дарогу перад Табою».

 

Heta toj, ab katorym napisana (Małach. 3, 1): "Woś ja pasłaŭ anieła majho pierad woblikam twaim, jaki pryhatuje šlach twoj pierad taboju".

Кажу вам: Між народжаных ад жанчын няма ніводнага [прарока] большага, чым Іаан [Хрысціцель]; але меншы ў Царстве Божым большы за яго.

 

Bo ja wam kažu: Spamiž rodžanych žančynami niwodzien prarok nia jość bolšy za Jana Chryściciela. Ale toj, katory jość mienšy ŭ karaleŭstwie Božym, jość bolšy za jaho.

І ўвесь народ, што слухаў, і зборшчыкі падаткаў прызналі слушнасць Бога, ахрысціўшыся Іаанавым хрышчэннем;

 

I čujučy ŭwieś narod i mytniki, pryznali Božuju sprawiadliwaść, achryściŭšysia chrostam Jana;

фарысеі ж і законнікі адкінулі Божую волю аб сабе, не хрысціўшыся ад яго.

 

ale faryzei i zakonaznaŭcy adkinuli namier Božy adnosna ich, nie achryściŭšysia ŭ jaho.

[І Госпад сказаў:] Дык з кім параўнаю людзей гэтага пакалення і да каго яны падобныя?

 

I skazaŭ Pan: Dyk da kaho padobnymi nazwaŭ ja ludziej hetaha rodu? I da kaho jany padobny?

Яны падобныя да дзяцей, што сядзяць на рыначнай плошчы і звяртаюцца адно да аднаго, кажучы: «Мы ігралі вам на флейце, а вы не скакалі, мы спявалі [вам] пахавальныя песні, а вы не плакалі».

 

Jany padobny da chłopčykaŭ, siadziačych na rynku i haworačych adzin da druhoha i kažučych: "My ihrali wam na dudkach, a wy nie skakali; my hałasili, a wy nia płakali".

Бо прыйшоў Іаан Хрысціцель — хлеба не есць і віна не п’е, і вы кажаце: «У ім дэман».

 

Bo pryjšoŭ Jan Chryściciel, katory nia jeŭ chleba i nia piŭ wina, a wy kažacie: Djabelstwa maje.

Прыйшоў Сын Чалавечы — есць і п’е, вы кажаце: «Вось абжорлівы чалавек і віналюб, сябар зборшчыкаў падаткаў і грэшнікаў».

 

Pryjšoŭ Syn čaławiečy, katory jeść i pje, a wy kažacie: Woś čaławiek, katory lubić jeści i pić wino, druh mytnikaŭ i hrešnikaŭ.

Ды апраўдана мудрасць усімі яе дзецьмі.

 

I apraŭdana mudraść usimi synami jaje.

А адзін з фарысеяў прасіў Яго, каб падсілкаваўся з ім; і, Ён увайшоўшы ў фарысееў дом, узлёг пры ядзе.

 

Prasiŭ-ža jaho adzin z faryzejaŭ, kab jeŭ z im. I ŭwajšoŭšy ŭ dom faryzeja, sieŭ za stoł.

І вось жанчына з таго горада, якая была грэшніцаю, даведаўшыся, што Ён узлягае ў фарысеевым доме, прынесла алебастравы флаконік міра.

 

I woś žančyna, jakaja była hrešnica ŭ mieście, jak dawiedałasia, što siadzieŭ za stałom u domie faryzeja, pryniasła alabastar alejku,

І, стаўшы ззаду каля Яго ног, пачала, абліваць слязьмі Яму ногі, і валасамі свае галавы выцірала, і цалавала Яго ногі, і мазала мірам.

 

i staŭšy zzadu kala noh jahonych, pačała slaźmi abliwać nohi jaho, i mazała alejkam.

А, убачыўшы гэта, фарысей, што запрасіў Яго, мовіў сам сабе, кажучы: Гэты чалавек, калі б Ён быў прарокам, ведаў бы, хто і якая гэта жанчына дакранаецца да Яго, што яна грэшніца.

 

A bačačy faryzej, katory byŭ jaho paklikaŭ, skazaŭ u sabie, kažučy: Kali-b jon byŭ prarokam, to peŭnie wiedaŭ by, chto i jakaja heta žančyna, što dakranajecca da jaho, bo jana hrešnica.

І ў адказ Ісус сказаў яму: Сімане, Я маю нешта сказаць табе, — А ён кажа: Скажы, Натсаўніку.

 

I adkazwajučy Jezus skazaŭ da jaho: Symon, maju tabie niešta skazać. Jon-ža skazaŭ: Wučyciel, skažy.

У аднаго ліхвяра было два даўжнікі: адзін быў вінаваты пяцьсот дынарыяў, а другі — пяцьдзесят.

 

U wadnaho kredytara było dwuch daŭžnikoŭ: adzin byŭ winien piaćsot dynaraŭ, a druhi piaćdziesiat.

Але, як яны не мелі чым заплаціць, ён дараваў абодвум. Дык хто з іх, [скажы,] будзе больш любіць яго?

 

Kali jany nia mieli skul addać, darawaŭ abodwym. Dyk katory jaho bolej lubić?

У адказ Сіман сказаў: Думаю, той, каму больш дараваў. — І Ён сказаў яму: Ты правільна разважыў.

 

Adkazwajučy Symon skazaŭ: Dumaju, što toj, katoramu bolš darawaŭ. Jon-ža skazaŭ jamu: Sprawiadliwa ty razsudziŭ.

І, павярнуўшыся да жанчыны, сказаў Сіману: Ці бачыш гэтую жанчыну? Я ўвайшоў да цябе ў дом, ты вады Мне на ногі не даў; яна ж слязьмі абліла Мае ногі і сваімі валасамі12 выцерла.

 

I źwiarnuŭšysia da žančyny, skazaŭ Symonu: Bačyš hetuju žančynu? Ja ŭwajšoŭ u twoj dom, ty nia daŭ wady na nohi maje, a jana slaźmi abliła nohi maje i wałasami swaimi wycierła.

Пацалунку ты Мне не даў; яна ж з таго часу, як Я ўвайшоў, не пераставала цалаваць Мае ногі.

 

Ty nie daŭ mnie całunku, a jana jak tolki ŭwajšła, nie pierastała caławać noh maich.

Алеем ты Маёй галавы не памазаў; яна ж мірам памазала Мае ногі.

 

Ty nie pamazaŭ aliwaj haławy majej, a jana alejkam pamazała nohi maje.

А таму кажу табе: Дараваны ёй шматлікія грахі, бо шмат яна палюбіла. А каму мала даруецца, той мала любіць.

 

Dziela hetaha kažu tabie: Adpuščajecca jejo mnoha hrachoŭ, bo mnoha ŭzlubiła. Kamu-ž mniej adpuščajecca, toj mieniej lubić.

А ёй сказаў: Дараваны твае грахі.

 

I skazaŭ da jaje: Adpuščajucca tabie hrachi.

І пачалі тыя, што ўзляглі з Ім, казаць самі сабе: Хто гэта, што грахі даруе?

 

I pačali tyja, što razam siadzieli, kazać sami ŭ sabie: Chto heta taki, što nawat hrachi adpuščaje?

Ён жа сказаў жанчыне: Твая вера ўратавала цябе; ідзі з мірам.

 

Jon-ža skazaŭ da žančyny: Wiera twaja zbawiła ciabie, idzi ŭ supakoi.