Лукаша 7 разьдзел

 

 

Калі Ён скончыў усе Свае словы да народу, што слухаў Яго, Ён увайшоў у Капернаум.

 

А ў аднаго сотніка быў хворы, пры смерці, слуга, якім ён даражыў.

 

Пачуўшы ж пра Ісуса, ён паслаў да Яго іудзейскіх старэйшын, просячы Яго, каб прыйшоў і выратаваў яго слугу.

 

І яны, прыйшоўшы да Ісуса, горача прасілі, кажучы: Ён варты, каб Ты яму зрабіў для яго гэта;

 

бо ён любіць наш народ, і сам пабудаваў нам сінагогу.

 

І Ісус пайшоў з імі. І калі Ён быў ужо недалёка ад дома, сотнік паслаў сяброў, каб сказаць Яму: Госпадзе, не турбуйся, бо я не варты, каб Ты ўвайшоў пад мой дах;

 

таму я і сябе самога не палічыў годным прыйсці да Цябе; але скажы слова і будзе здаровы мой слуга.

 

Бо і я чалавек падуладны, маю пад сабою воінаў і кажу аднаму: «Пайдзі» і ідзе; і другому: «Прыйдзі» і прыходзіць, і свайму слугу: «Зрабі гэта» і ён робіць.

 

Пачуўшы э гэта, Ісус здзівіўся яму і сказаў, павярнуўшыся да натоўпу, што ішоў за Ім: Кажу вам, нават у Ізраіле не знайшоў Я такой вялікай веры.

 

І, пасланцы, вярнуўшыся дадому, знайшлі слугу здаровым.

 

І сталася: неўзабаве пасля гэтага выправіўся Ён у горад, які называўся Наін, і ішлі з Ім Яго вучні і вялікі натоўп.

 

Пасля гэтага Ісус пайшоў у места называнае Наін. І з Ім ішлі многія з Ягоных вучняў і мноства народу.

Калі ж Ён наблізіўся да гарадской брамы, то вось, выносілі памерлага, адзінага сына ў яго маці, а была яна ўдава, і даволі вялікі натоўп з горада быў з ёю.

 

Калі Ён падыйшоў да варотаў места, тут выносілі памёршага адзінага сына ў маткі, а яна была ўдава. І шмат народу йшло за ёю з места.

І, убачыўшы яе, Госпад злітаваўся над ёю і сказаў ёй: Не плач.

 

Угледзеўшы яе, Госпад злітаваўся над ёю ды сказаў ёй: ня плач.

І, падышоўшы, дакрануўся да мараў, насільшчыкі ж спыніліся, і сказаў Ён: Юнача, табе кажу: устань!

 

І падыйшоўші дакрануўся да насілкаў; тыя што несьлі затрымаліся. І Ён сказаў: хлопча, табе кажу: устань!

І мёртвы сеў і пачаў гаварыць, і Ён аддаў яго маці яго.

 

Умёршы падняўшыся сеў і пачаў гаварыць; і аддаў яго Ісус ягонай маці.

І ўсіх ахапіў страх, і яны славілі Бога, кажучы: Вялікі прарок паўстаў між нас, і Бог наведаў Свой народ.

 

І ўсіх зьняў страх, і славілі Бога, кажучы: вялікі прарок паўстаў між намі і Бог адведаў свой народ.

І гэтае слова пра Яго разышлося па ўсёй Іудзеі і па ўсім наваколлі.

 

І паведамілі Іаану яго вучні пра ўсё гэта. І, паклікаўшы двух са сваіх вучняў, Іаан

 

паслаў іх да Госпада [Ісуса]: «Ці Ты Той, што павінен прыйсці, ці чакаць нам іншага?»

 

І, прыйшоўшы да Яго, мужчыны сказалі: Іаан Хрысціцель паслаў нас да Цябе спытацца: Ці Ты Той, што павінен прыйсці, ці чакаць іншага?

 

У той11 час Ён вылечыў многіх ад хвароб, немачаў і ліхіх духаў і многім сляпым падараваў зрок.

 

І ў адказ Ён сказаў ім: Пайдзіце, паведаміце Іаану тое, што бачылі і чулі: сляпыя робяцца відушчымі, кульгавыя ходзяць, пракажоныя ачышчаюцца, глухія чуюць, мёртвыя ўваскрасаюць, убогім абвяшчаецца Дабравесце,

 

і шчаслівы той, хто не ўсумніцца ўва Мне.

 

А калі адышлі Іаанавы пасланцы, Ён пачаў казаць натоўпам пра Іаана: Што выйшлі вы ў пустэльню паглядзець? Ці трыснёг, што гайдаецца ад ветру?

 

Што ж выйшлі вы ўбачыць? Чалавека, увабранага ў мяккія шаты? Дык жа тыя, што ў паглядных уборах і ў раскошы жывуць, знаходзяцца у царскіх палацах.

 

Што ж выйшлі вы ўбачыць? Прарока? Так, кажу вам, і большага, чым прарок.

 

Гэта той, пра каго напісана: «Вось Я пасылаю перад Тваім абліччам Майго пасланца, які падрыхтуе Тваю дарогу перад Табою».

 

Кажу вам: Між народжаных ад жанчын няма ніводнага [прарока] большага, чым Іаан [Хрысціцель]; але меншы ў Царстве Божым большы за яго.

 

І ўвесь народ, што слухаў, і зборшчыкі падаткаў прызналі слушнасць Бога, ахрысціўшыся Іаанавым хрышчэннем;

 

фарысеі ж і законнікі адкінулі Божую волю аб сабе, не хрысціўшыся ад яго.

 

[І Госпад сказаў:] Дык з кім параўнаю людзей гэтага пакалення і да каго яны падобныя?

 

Яны падобныя да дзяцей, што сядзяць на рыначнай плошчы і звяртаюцца адно да аднаго, кажучы: «Мы ігралі вам на флейце, а вы не скакалі, мы спявалі [вам] пахавальныя песні, а вы не плакалі».

 

Бо прыйшоў Іаан Хрысціцель — хлеба не есць і віна не п’е, і вы кажаце: «У ім дэман».

 

Прыйшоў Сын Чалавечы — есць і п’е, вы кажаце: «Вось абжорлівы чалавек і віналюб, сябар зборшчыкаў падаткаў і грэшнікаў».

 

Ды апраўдана мудрасць усімі яе дзецьмі.

 

А адзін з фарысеяў прасіў Яго, каб падсілкаваўся з ім; і, Ён увайшоўшы ў фарысееў дом, узлёг пры ядзе.

 

Нехта, з фарысэяў запрасіў Ісуса, каб еў з ім разам. І Ён увайшоў у дом фарысэя і ўзьлёг. І вось жанчына з таго места, якая была грэшніцаю, даведаўшыся, што Ён спачывае ў доме фарысэя, прынесла алябастраваю судзіну з алеем;

І вось жанчына з таго горада, якая была грэшніцаю, даведаўшыся, што Ён узлягае ў фарысеевым доме, прынесла алебастравы флаконік міра.

 

і стаўшы з-заду ля Ягоных ног і плачучы, пачала абліваць Ягоныя ногі сьлязамі і выціраць валасамі свае галавы, і цалавала Ягоныя ногі і мазала алеем.

І, стаўшы ззаду каля Яго ног, пачала, абліваць слязьмі Яму ногі, і валасамі свае галавы выцірала, і цалавала Яго ногі, і мазала мірам.

 

Бачучы гэтае, фарысэй, што запрасіў Яго, казаў сам да сябе: "Калі-б Ён быў прарок, дык-бы ведаў, хто і якая жанчына дакранаецца да Яго, бо яна грэшніца".

А, убачыўшы гэта, фарысей, што запрасіў Яго, мовіў сам сабе, кажучы: Гэты чалавек, калі б Ён быў прарокам, ведаў бы, хто і якая гэта жанчына дакранаецца да Яго, што яна грэшніца.

 

Зьвярнуўшыся да яго, Ісус сказаў, "Сымон, Я маю штосьці сказаць табе". Ён кажа: "Скажы, Настаўнік".

І ў адказ Ісус сказаў яму: Сімане, Я маю нешта сказаць табе, — А ён кажа: Скажы, Натсаўніку.

 

Ісус сказаў: "У аднаго пазыкадаўца было двох даўжнікоў; адзін быў вінен пяцьсот дынараў, а другі пяцьдзесят.

У аднаго ліхвяра было два даўжнікі: адзін быў вінаваты пяцьсот дынарыяў, а другі — пяцьдзесят.

 

Але як яны ня мелі чым аддаць, ён дараваў абодвым. Скажы, каторы з іх будзе больш любіць яго?"

Але, як яны не мелі чым заплаціць, ён дараваў абодвум. Дык хто з іх, [скажы,] будзе больш любіць яго?

 

Сымон адказаў: "Думаю, той, катораму болей дараваў". Ён сказаў яму: "Ты справядліва рассудзіў".

У адказ Сіман сказаў: Думаю, той, каму больш дараваў. — І Ён сказаў яму: Ты правільна разважыў.

 

І зьвярнуўшыся да жанчыны, сказаў Сымону: "Ці бачыш гэтую жанчыну? Я ўвайшоў у твой дом і ты ня даў Мне вады на ногі, а яна сьлязамі абліла Мне ногі і выцерла сваімі валасамі.

І, павярнуўшыся да жанчыны, сказаў Сіману: Ці бачыш гэтую жанчыну? Я ўвайшоў да цябе ў дом, ты вады Мне на ногі не даў; яна ж слязьмі абліла Мае ногі і сваімі валасамі12 выцерла.

 

Ты цалаваньня Мне ня даў, а яна, як толькі Я прыйшоў, не перастае цалаваць мае ногі.

Пацалунку ты Мне не даў; яна ж з таго часу, як Я ўвайшоў, не пераставала цалаваць Мае ногі.

 

Ты галавы Мне маслам не памазаў, а яна алеем памазала мае ногі.

Алеем ты Маёй галавы не памазаў; яна ж мірам памазала Мае ногі.

 

Дзеля гэтага кажу табе, даруюцца многія яе грахі за тое, што яна многа ўзьлюбіла, а каму мала даруецца, той мала любіць".

А таму кажу табе: Дараваны ёй шматлікія грахі, бо шмат яна палюбіла. А каму мала даруецца, той мала любіць.

 

А ёй сказаў: "Адпускаюцца табе грахі".

А ёй сказаў: Дараваны твае грахі.

 

І тыя, што спачывалі разам з Ім, пачалі гаварыць у сабе: "Хто Ён такі, што і грахі адпускае?"

І пачалі тыя, што ўзляглі з Ім, казаць самі сабе: Хто гэта, што грахі даруе?

 

Ён-жа сказаў жанчыне: "Вера твая спасла цябе; ідзі з мірам".

Ён жа сказаў жанчыне: Твая вера ўратавала цябе; ідзі з мірам.