Лукаша 7 разьдзел

 

 

Калі скончыў сваю прамову да народу, увайшоў у Кафарнаум.

 

У аднаго ж сотніка захварэў і быў пры смерці слуга, якім ён даражыў.

 

Пачуўшы пра Езуса, ён паслаў да Яго юдэйскіх старэйшын, каб папрасілі Яго прыйсці і аздаравіць ягонага слугу.

 

Тыя прыйшлі да Езуса і настойліва прасілі Яго, кажучы: «Ён варты, каб Ты зрабіў яму гэта,

 

бо ён любіць наш народ і нават пабудаваў нам сінагогу».

 

І Езус пайшоў з імі. А калі Ён быў ужо недалёка ад дому, сотнік паслаў сяброў сказаць Яму: «Пане, не турбуйся, бо я не варты, каб Ты ўвайшоў пад дах мой.

 

Таму я не палічыў сябе вартым прыйсці да Цябе. Але скажы слова, і будзе аздароўлены слуга мой.

 

Бо і я чалавек падуладны, сам маю ў падначаленні жаўнераў, і кажу аднаму: “Ідзі”, і ідзе; а другому: “Прыйдзі”, і прыходзіць; а слугу майму: “Зрабі тое”, і робіць».

 

Пачуўшы гэта, Езус дзівіўся яму і, павярнуўшыся да натоўпу, які ішоў за Ім, сказаў: «Кажу вам: нават у Ізраэлі Я не знайшоў такой вялікай веры!»

 

Калі ж пасланцы вярнуліся дадому, яны засталі слугу здаровым.

 

На наступны дзень Езус пайшоў у горад, які называўся Наін, і разам з Ім ішлі вучні Ягоныя і вялікі натоўп.

 

Пасля гэтага Ісус пайшоў у места называнае Наін. І з Ім ішлі многія з Ягоных вучняў і мноства народу.

Калі ж Ён наблізіўся да гарадской брамы, выносілі з яе памерлага, адзінага сына ў маці, якая была ўдавою. Шмат людзей з горада ішло разам з ёю.

 

Калі Ён падыйшоў да варотаў места, тут выносілі памёршага адзінага сына ў маткі, а яна была ўдава. І шмат народу йшло за ёю з места.

Убачыўшы яе, Пан злітаваўся над ёю і сказаў: «Не плач!»

 

Угледзеўшы яе, Госпад злітаваўся над ёю ды сказаў ёй: ня плач.

І, падышоўшы, дакрануўся да насілак. Тыя, хто нёс, спыніліся, а Ён сказаў: «Хлопча, кажу табе, устань!»

 

І падыйшоўші дакрануўся да насілкаў; тыя што несьлі затрымаліся. І Ён сказаў: хлопча, табе кажу: устань!

Мёртвы сеў і пачаў гаварыць. І аддаў яго Езус маці ягонай.

 

Умёршы падняўшыся сеў і пачаў гаварыць; і аддаў яго Ісус ягонай маці.

Усіх жа ахапіў страх, і славілі Бога, кажучы: «Вялікі прарок паўстаў сярод нас» і: «Бог наведаў свой народ».

 

І ўсіх зьняў страх, і славілі Бога, кажучы: вялікі прарок паўстаў між намі і Бог адведаў свой народ.

Так разышлася гэтая навіна пра Яго па ўсёй Юдэі і па ўсёй ваколіцы.

 

І расказалі Яну вучні яго пра ўсё гэта.

 

Паклікаўшы дваіх з вучняў сваіх, Ян паслаў іх да Пана спытацца: «Ты той, які мае прыйсці, ці чакаць нам іншага?»

 

Калі яны прыйшлі да Езуса, сказалі: «Ян Хрысціцель паслаў нас да Цябе спытацца: “Ці Ты той, які мае прыйсці, ці чакаць нам іншага?”»

 

У той самы час Езус шмат каго вылечыў ад хвароб, немачаў і ад злых духаў і многіх сляпых адарыў зрокам.

 

І Ён сказаў ім у адказ: «Ідзіце, раскажыце Яну, што вы бачылі і чулі: сляпыя зноў бачаць, кульгавыя ходзяць, пракажоныя ачышчаюцца і глухія чуюць, памерлыя ўваскрасаюць, убогім абвяшчаецца Добрая Навіна.

 

І шчаслівы той, хто не спакусіцца праз Мяне».

 

Калі ж пасланцы Яна адышлі, Ён пачаў гаварыць народу пра Яна: «На што выйшлі вы ў пустыню глядзець? На трысціну, якую вецер хістае?

 

На што ж вы выйшлі глядзець? На чалавека, апранутага ў мяккія шаты? Тыя, хто багата апранаецца і раскошна жыве, знаходзяцца ў каралеўскіх палацах.

 

На што выйшлі вы глядзець? На прарока? Так, кажу вам, нават больш, чым на прарока.

 

Гэта той, пра каго напісана: “Вось пасылаю анёла Майго перад Табою,які падрыхтуе дарогу Тваю перад Табою”.

 

Кажу вам: сярод народжаных жанчынамі няма нікога большага за Яна. Але найменшы ў Валадарстве Божым большы за яго».

 

Увесь народ, які слухаў яго, і мытнікі прызналі справядлівым Бога і ахрысціліся Янавым хростам.

 

А фарысеі і кніжнікі адкінулі волю Божую адносна сябе і не прынялі хросту ад яго.

 

А Ён працягваў: «З кім параўнаю людзей гэтага пакалення? Да каго яны падобныя?

 

Яны падобныя да дзяцей, што сядзяць на рынку і аклікаюць адны другіх, кажучы: “Мы гралі вам на жалейцы, а вы не танцавалі,мы спявалі журботныя песні, а вы не плакалі!”

 

Прыйшоў Ян Хрысціцель, які не еў хлеба і не піў віна, а вы кажаце: “У ім злы дух!”

 

Прыйшоў Сын Чалавечы, які есць і п’е, а вы кажаце: “Гэты чалавек абжора і п’яніца, прыяцель мытнікаў і грэшнікаў!”

 

І была апраўдана мудрасць усімі дзецьмі сваімі».

 

Адзін з фарысеяў запрасіў Езуса паесці з ім. І Ён, увайшоўшы ў дом фарысея, заняў месца за сталом.

 

Нехта, з фарысэяў запрасіў Ісуса, каб еў з ім разам. І Ён увайшоў у дом фарысэя і ўзьлёг. І вось жанчына з таго места, якая была грэшніцаю, даведаўшыся, што Ён спачывае ў доме фарысэя, прынесла алябастраваю судзіну з алеем;

І вось, жанчына, якая была грэшніцай у горадзе, даведаўшыся, што Ён заняў месца за сталом у доме фарысея, прынесла алебастравы флакон міра

 

і стаўшы з-заду ля Ягоных ног і плачучы, пачала абліваць Ягоныя ногі сьлязамі і выціраць валасамі свае галавы, і цалавала Ягоныя ногі і мазала алеем.

і, стоячы ззаду каля ног Ягоных і плачучы, пачала абліваць ногі Ягоныя слязьмі і валасамі сваёй галавы выцірала і цалавала ногі Яму, і намашчвала мірам.

 

Бачучы гэтае, фарысэй, што запрасіў Яго, казаў сам да сябе: "Калі-б Ён быў прарок, дык-бы ведаў, хто і якая жанчына дакранаецца да Яго, бо яна грэшніца".

Убачыўшы гэта, фарысей, які запрасіў Яго, сказаў сам сабе: «Калі б Ён быў прарокам, то ведаў бы, хто гэта жанчына, якая дакранаецца да Яго, што яна грэшніца».

 

Зьвярнуўшыся да яго, Ісус сказаў, "Сымон, Я маю штосьці сказаць табе". Ён кажа: "Скажы, Настаўнік".

Езус сказаў яму ў адказ: «Сымон, Я хачу нешта сказаць табе». Той прамовіў: «Скажы, Настаўнік».

 

Ісус сказаў: "У аднаго пазыкадаўца было двох даўжнікоў; адзін быў вінен пяцьсот дынараў, а другі пяцьдзесят.

«У аднаго пазыкадаўцы былі два даўжнікі. Адзін вінен быў пяцьсот дынараў, а другі — пяцьдзясят.

 

Але як яны ня мелі чым аддаць, ён дараваў абодвым. Скажы, каторы з іх будзе больш любіць яго?"

Паколькі не мелі чым заплаціць, ён дараваў абодвум. Дык хто з іх больш палюбіць яго?»

 

Сымон адказаў: "Думаю, той, катораму болей дараваў". Ён сказаў яму: "Ты справядліва рассудзіў".

Сымон адказаў: «Думаю, той, каму больш даравана». Ён сказаў яму: «Ты правільна разважыў».

 

І зьвярнуўшыся да жанчыны, сказаў Сымону: "Ці бачыш гэтую жанчыну? Я ўвайшоў у твой дом і ты ня даў Мне вады на ногі, а яна сьлязамі абліла Мне ногі і выцерла сваімі валасамі.

І, павярнуўшыся да жанчыны, сказаў Сымону: «Бачыш гэтую жанчыну? Я прыйшоў у твой дом, і ты не даў Мне вады для ног, а яна слязьмі абліла Мае ногі і выцерла сваімі валасамі.

 

Ты цалаваньня Мне ня даў, а яна, як толькі Я прыйшоў, не перастае цалаваць мае ногі.

Ты пацалунку Мне не даў, а яна з той хвіліны, калі ўвайшла, няспынна цалуе Мне ногі.

 

Ты галавы Мне маслам не памазаў, а яна алеем памазала мае ногі.

Ты галавы Мне алеем не намасціў, а яна мірам намасціла Мне ногі.

 

Дзеля гэтага кажу табе, даруюцца многія яе грахі за тое, што яна многа ўзьлюбіла, а каму мала даруецца, той мала любіць".

Дзеля гэтага кажу табе: даруюцца ёй грахі многія за тое, што яна вельмі палюбіла. А каму мала даруецца, той мала любіць».

 

А ёй сказаў: "Адпускаюцца табе грахі".

А ёй сказаў: «Адпускаюцца табе грахі твае».

 

І тыя, што спачывалі разам з Ім, пачалі гаварыць у сабе: "Хто Ён такі, што і грахі адпускае?"

І тыя, хто быў за сталом разам з Ім, пачалі казаць самі сабе: «Хто Ён такі, што нават грахі адпускае?»

 

Ён-жа сказаў жанчыне: "Вера твая спасла цябе; ідзі з мірам".

А Ён сказаў жанчыне: «Вера твая ўратавала цябе, ідзі ў спакоі!»