Лукаша 23 разьдзел

 

 

І ўстала ўсё мноства іх і павялі Яго да Пілата.

 

І пачалі абвінавачваць Яго, кажучы: Мы знайшлі, што Гэты чалавек разбэшчвае наш народ і забараняе даваць падатак кесару, і кажа, што Сам Ён Хрыстос, Цар.

 

І Пілат спытаўся ў Яго, кажучы: Ці Ты Іудзейскі Цар? — Ён жа ў адказ сказаў яму: Ты кажаш.

 

І Пілат сказаў першасвятарам і натоўпам: Я не знаходжу ніякай віны ў Гэтым Чалавеку.

 

Але яны настойвалі, кажучы: Ён бунтуе народ, навучаючы па ўсёй Іудзеі, пачаўшы з Галілеі аж дасюль.

 

І Пілат, пачуўшы [пра Галілею], спытаўся: Хіба Гэты Чалавек Галілеянін?

 

І, даведаўшыся, што Ён уладанняў Ірада, паслаў Яго да Ірада, які і сам быў у Іерусаліме ў гэтыя дні.

 

Ірад жа, убачыўшы Ісуса, вельмі ўзрадаваўся, бо ён з даўняга часу хацеў убачыць Яго, таму што [шмат] чуў пра Яго і спадзяваўся ўбачыць нейкі знак, здзейснены Ім.

 

І задаваў Яму шмат пытанняў, ды Ён нічога не адказаў яму.

 

І стаялі першасвятары і кніжнікі, заўзята обвінавачваючы Яго.

 

Ірад жа са сваімі воінамі, зняважыўшыся Яго і наглуміўшыся, апрануў Яго ў бліскучыя шаты і адаслаў Яго да Пілата.

 

І ў той дзень Ірад і Пілат зрабіліся сябрамі між сабою; раней жа яны былі ў варажнечы адзін з адным.

 

Пілат жа, склікаўшы першасвятароў, начальнікаў і народ,

 

сказаў ім: Вы прывялі да Мяне Гэтага Чалавека, нібы Ён падбухторвае народ, і вось я, перад вамі дапытаўшы, не знайшоў за Гэтым Чалавекам ніякай віны, у чым вы Яго абвінавачваеце.

 

І Ірад таксама, бо адаслаў Яго да нас55, і вось нічога, вартага смерці, Ён не зрабіў;

 

дык, пакараўшы Яго, адпушчу.

 

[А яму неабходна было адпусціць ім на свята аднаго вязня].

 

Яны ж закрычалі ўсе разам, кажучы: Забірай Гэтага56, а нам адпусці Вараву!

 

Той быў кінуты ў турму за нейкі бунт, што адбыўся ў горадзе, і за забойства.

 

І зноў Пілат усклікаў да іх, хочучы адпусціць Ісуса.

 

Яны ж крычалі, кажучы: Укрыжуй, укрыжуй Яго!

 

А ён трэці раз сказаў ім: «Якое ж зло ўчыніў Гэты Чалавек? Ніякай смяроотнай віны я не знайшоў у Ім; дык, пакараўшы Яго, адпушчу.

 

Яны ж моцнымі галасамі настойвалі, патрабуючы, каб Яго ўкрыжаваць, і крыкі іх [і першасвятароў] адольвалі.

 

І Пілат вырашыў выканаць іх патрабаванне:

 

і адпусціць кінутага ў турму за бунт і забойства, таго, што прасілі яны, Ісуса ж аддаў на іх волю.

 

І калі яны павялі Яго, то, узяўшы аднаго кірэнца Сімана, што ішоў з поля, усклалі на яго крыж, каб нёс за Ісусам.

 

А ўслед за Ім ішло вялікае мноства народу і жанчын, якія плакалі і галасілі па ім.

 

І, павярнуўшыся да іх, Ісус сказаў: Дочкі Іерусалімскія, не плачце па Мне; а плачце па сабе і вашых дзецях,

 

бо вось надыходзяць дні, у якія скажуць: «Шчаслівыя бясплодныя і ўлонні, якія не нараджалі, і грудзі, якія не кармілі!»

 

Тады пачнуць казаць гарам: «Упадзіце на нас!» і ўзгоркам: «Пакрыйце нас!»

 

Бо калі гэта з сакаўным дрэвам робяць, то з сухім што будзе?

 

Вялі ж з Ім на смерць і двух іншых — злачынцаў, каб пакараць смерцю.

 

І калі прыйшлі на месца, званае Чэрап, там укрыжавалі Яго і злачынцаў; аднаго справа, а другога злева.

 

[Ісус жа сказаў: Татухна, даруй ім, бо не ведаюць, што чыняць.] І, дзелячы між сабой Яго адзенне, кідалі жэраб.

 

І стаяў народ і глядзеў. Насміхаліся ж і начальнікі, кажучы: Ён іншых ратаваў, няхай выратуе Сам Сябе, калі Ён Хрыстос, Божы Абраннік.

 

І стаяў народ і глядзеў. Насьміхаліся-ж разам з імі і начальнікі, кажучы: "Другіх ратаваў, няхай выратуе Самога Сябе, калі Ён Хрыстос, выбраны Божы".

І здзекваліся з Яго і воіны, падыходзячы і падносячы Яму воцат

 

Таксама і жаўнеры зьдзекаваліся з Яго падыходзячы і падносячы Яму воцат,

і кажучы: Калі Ты Іудзейскі Цар, уратуй Самога Сябе.

 

ды кажучы: "Калі Ты кароль юдэйскі, выбаві Самога Сябе".

Быў жа і надпіс над Ім, [напісаны грэцкімі, рымскімі і яўрэйскімі літарамі]: «Гэта — Цар Іудзейскі».

 

І быў над Ім напіс, напісаны па грэцку, па рымску і па жыдоўску: Гэты ёсьць кароль юдэйскі.

А адзін з павешаных злачынцаў зневажаў Яго, кажучы: Хіба Ты не Месія? Уратуй Самога Сябе і нас.

 

Адзін з павешаных разбойнікаў зьневажаў Яго, кажучы: "Калі Ты Хрыстос, выратуй Сябе і нас".

У адказ жа другі, сунімаючы яго, сказаў: Ці ж не баішся ты Бога, бо той самы маеш прысуд.

 

Другі-ж наадварот сунімаў яго ды гаварыў: "Ці-ж ты не баішся Бога, калі і сам засуджаны на тое-ж?

І мы асуджаны справядліва, бо артымліваем заслужанае за зробленае; Гэты ж Чалавек нічога благога не зрабіў.

 

І мы засуджаны справядліва, бо дасталі належнае за нашыя ўчынкі, а Ён нічога дрэннага не зрабіў".

І ён казаў: Ісусе, успомні мяне57, калі Ты прыйдзеш у Царства Сваё.

 

І сказаў Ісусу: "Успамяні аба мне, Госпадзе, як прыйдзеш у Тваё Валадарства!"

І Ён58 сказаў яму: Праўду кажу табе, сёння са Мною будзеш у раі.

 

І сказаў яму Ісус: "Сапраўды кажу табе: Сёньня-ж будзеш са Мною ў раю".

І было ўжо каля шостай гадзіны, і зрабілася цемра на ўсёй зямлі да дзевятай гадзіны,

 

бо сонца знікла59, а заслона ў храме разадралася пасярэдзіне.

 

І, усклікнуўшы моцным голасам, Ісус сказаў: Татухна, у Твае рукі аддаю Мой дух! — І, сказаўшы гэта, выпусціў дух.

 

А сотнік, убачыўшы, што адбылося, услаўляў Бога, кажучы: Сапраўды Гэты Чалавек быў праведны.

 

І ўсе натоўпы, якія зышліся на гэтае відовішча, убачыўшы, што адбылося, вярталіся, б’ючы сябе ў грудзі.

 

А ўсе Яго знаёмыя і жанчыны, што прыйшлі ўслед за Ім з Галілеі, стаялі здалёку, глядзелі на гэта.

 

І вось чалавек, імем Іосіф, член рады, чалавек добры і праведны —

 

гэты не згадзіўся ні з рашэннем, ні з учынкамі іх, — з Арымафеі, іудзейскага горада, што [і сам] чакаў Царства Божага,

 

гэты чалавек, прыйшоўшы да Пілата, папрасіў Ісусава цела

 

і, зняўшы Яго, абгарнуў палатном і паклаў Яго ў магільні, высечанай у скале, дзе яшчэ ніколі ніхто не ляжаў.

 

А быў дзень Рыхтавання60, і наставаў шабас61.

 

І, пайшоўшы ўслед, жанчыны, што прыйшлі з Ім з Галілеі, бачылі магільню і як было пакладзена Яго цела,

 

і, вярнуўшыся, нарыхтавалі духмянасцяў і міра. І ў суботу, паводле запаведзі, адпачывалі.