Лукаша 23 разьдзел

 

 

І паднялося ўсё мноства іх, і павялі Яго да Пілата,

 

І пачалі вінаваціць Яго, кажучы: мы знайшлі, што Ён разбэшчвае народ наш і забараняе даваць падатак кесару, называючы Сябе Хрыстом Царом.

 

Пілат спытаўся ў Яго: Ты Цар Юдэйскі? Ён сказаў яму ў адказ: ты кажаш.

 

Пілат сказаў першасьвятарам і народу: я не знаходжу ніякай віны ў Гэтым Чалавеку.

 

Але яны настойвалі, кажучы, што Ён бунтуе народ, вучачы па ўсёй Юдэі, пачынаючы ад Галілеі да гэтай мясьціны.

 

Пілат, пачуўшы пра Галілею, спытаўся: хіба Ён Галілеянін?

 

І даведаўшыся, што Ён з вобласьці Ірадавай, паслаў Яго да Ірада, які ў гэтыя дні быў таксама ў Ерусаліме.

 

Ірад, убачыўшы Ісуса, вельмі ўзрадаваўся, бо даўно жадаў бачыць Яго, таму што шмат чуў пра Яго і спадзяваўся ўбачыць ад Яго які-небудзь цуд,

 

і задаваў Яму многія пытаньні: але Ён нічога не адказваў яму.

 

А першасьвятары і кніжнікі стаялі і зацята вінавацілі Яго.

 

Але Ірад са сваімі воямі, прынізіўшы яго і паглуміўшыся зь Яго, апрануў яго ў сьветлую вопратку і паслаў назад да Пілата.

 

І спрыяціліся ў той дзень Пілат зь Ірадам паміж сабою, бо раней былі ў варожасьці адзін з адным.

 

А Пілат, склікаўшы першасьвятароў і начальнікаў і людзей,

 

сказаў ім: вы прывялі да мяне Чалавека Гэтага, што нібыта разбэшчвае люд; і вось, я пры вас расьсьледаваў і не знайшоў Чалавека Гэтага вінаватым ні ў чым тым, у чым вы Яго вінаваціце;

 

і Ірад таксама: бо я пасылаў Яго да яго; і нічога ня знойдзена ў Ім вартага сьмерці;

 

дык вось, пакараўшы Яго, адпушчу.

 

А яму і трэба было дзеля сьвята адпусьціць і аднаго вязьня.

 

Але ўвесь люд закрычаў: сьмерць Яму! а адпусьці нам Вараву.

 

Варава быў пасаджаны ў цямніцу за ўчыненую ў горадзе смуту і забойства.

 

Пілат зноў узвысіў голас, хочучы адпусьціць Ісуса.

 

Але яны крычалі: укрыжуй, укрыжуй Яго!

 

Ён трэйці раз сказаў ім: якое ж ліха ўчыніў Ён? я нічога вартага сьмерці не знайшоў у Ім; дык вось, пакараўшы Яго, адпушчу.

 

Але яны і далей зь вялікім крыкам дамагаліся, каб Ён быў укрыжаваны; і перамог крык іхні і першасьвятароў.

 

І Пілат разважыў рабіць паводле іхняе просьбы,

 

і адпусьціў ім пасаджанага за смуту і забойства ў цямніцу, якога яны прасілі; а Ісуса аддаў на іхную волю.

 

І калі павялі Яго, дык, захапіўшы нейкага Сымона Кірынеяніна, які ішоў з поля, усклалі на яго крыж, каб нёс за Ісусам.

 

І ішло за Ім вялікае мноства народу і жанчын, якія плакалі і галасілі па Ім.

 

А Ісус, зьвярнуўшыся да іх, сказаў: дочкі Ерусалімскія! ня плачце па Мне, а плачце па сабе і па дзецях вашых;

 

бо надыходзяць дні, калі скажуць: дабрашчасныя няплодныя, і ўлоньні, якія не радзілі, і грудзі, якія не кармілі!

 

Тады скажуць гарам: упадзеце на нас! і пагоркам: накрыйце нас!

 

бо, калі з зазелянелым дрэвам гэта робяць, дык з сухім што будзе?

 

Вялі зь Ім на сьмерць і двух зладзеяў.

 

І калі прыйшлі на месца, называнае Лобным, там укрыжавалі Яго і зладзеяў, аднаго з правага, а другога зь левага боку.

 

А Ісус сказаў: Войча! даруй ім, бо ня ведаюць, што робяць. І дзялілі адзежу Ягоную, кідаючы жэрабя.

 

І стаялі людзі і глядзелі. А насьміхаліся разам зь імі і начальнікі, кажучы: іншых ратаваў, хай уратуе Сябе Самога, калі Ён Хрыстос, выбранец Божы.

 

І стаяў народ і глядзеў. Насьміхаліся-ж разам з імі і начальнікі, кажучы: "Другіх ратаваў, няхай выратуе Самога Сябе, калі Ён Хрыстос, выбраны Божы".

Таксама і воі глуміліся зь Яго, падыходзячы і падносячы Яму воцат

 

Таксама і жаўнеры зьдзекаваліся з Яго падыходзячы і падносячы Яму воцат,

і кажучы: калі Ты Цар Юдэйскі, уратуй Сябе Самога.

 

ды кажучы: "Калі Ты кароль юдэйскі, выбаві Самога Сябе".

І быў над Ім надпіс, напісаны словамі грэцкімі, рымскімі і гэбрэйскімі: Гэты ёсьць Цар Юдэйскі.

 

І быў над Ім напіс, напісаны па грэцку, па рымску і па жыдоўску: Гэты ёсьць кароль юдэйскі.

Адзін з павешаных зладзеяў ліхасловіў на Яго і казаў: калі Ты Хрыстос, уратуй Сябе і нас.

 

Адзін з павешаных разбойнікаў зьневажаў Яго, кажучы: "Калі Ты Хрыстос, выратуй Сябе і нас".

А другі наадварот сунімаў яго і казаў: ці ты не баішся Бога, калі і сам засуджаны на тое самае?

 

Другі-ж наадварот сунімаў яго ды гаварыў: "Ці-ж ты не баішся Бога, калі і сам засуджаны на тое-ж?

і мы засуджаныя справядліва, бо заслужанае паводле ўчынкаў нашых прынялі; а Ён нічога благога не зрабіў.

 

І мы засуджаны справядліва, бо дасталі належнае за нашыя ўчынкі, а Ён нічога дрэннага не зрабіў".

І сказаў Ісусу: спамяні мяне, Госпадзе, калі прыйдзеш у Царства Тваё!

 

І сказаў Ісусу: "Успамяні аба мне, Госпадзе, як прыйдзеш у Тваё Валадарства!"

І сказаў яму Ісус: праўду кажу табе: сёньня ж будзеш са Мною ў раі.

 

І сказаў яму Ісус: "Сапраўды кажу табе: Сёньня-ж будзеш са Мною ў раю".

Было ж каля шостай гадзіны дня, і зрабілася цемра па ўсёй зямлі да гадзіны дзявятай:

 

і памеркла сонца, і завеса ў храме разадралася пасярэдзіне.

 

Ісус, усклікнуўшы вялікім голасам, сказаў: Войча! у рукі Твае аддаю дух Мой. І сказаўшы гэта, выпусьціў дух.

 

А сотнік, бачачы, што адбылося, уславіў Бога і сказаў: сапраўды Чалавек Гэты быў праведнік.

 

І ўвесь люд, што сыйшоўся на гэта відовішча, бачачы, што адбывалася, вяртаўся, б’ючы сябе ў грудзі.

 

А ўсе, хто ведаў Яго, і жанчыны, якія ішлі сьледам за Ім з Галілеі, стаялі воддаль і глядзелі на гэта.

 

Тады нехта, на імя Язэп, сябра рады, чалавек добры і праўдзівы,

 

які ня браў удзелу ў радзе і ў справе іхняй, з Арыматэі, горада Юдэйскага, які таксама чакаў Царства Божага,

 

прыйшоў да Пілата і прасіў Цела Ісусавага;

 

і зьняўшы Яго, ахінуў палатнінаю і паклаў яго ў магіле, высечанай у скале, дзе яшчэ ніхто ня быў пакладзены.

 

Дзень той быў пятніца, і настала субота.

 

Пасьледавалі таксама і жанчыны, якія прыйшлі зь Ісусам з Галілеі, і глядзелі магілу, і як ускладалася Цела Ягонае;

 

а вярнуўшыся, прыгатавалі пахошчы і масьці; і ў суботу засталіся ў спакоі паводле запаведзі.