Лукаша 24 разьдзел

 

 

А ў першы дзень тыдня на досвітку прыйшлі яны [і некаторыя з імі], несучы падрыхтаваныя духмянасці.

 

A ŭpieršy dzień tydnia, wielmi rana, pryjšli jany da hrobu, niasučy pachnučyja rečy, jakija byli pryhatowili.

Але знайшлі, што камень адвалены ад магільні,

 

I znajšli kamień adwaleny ad hrobu.

і, увайшоўшы, не знайшлі цела Госпада Ісуса.

 

I ŭwajšoŭšy, nie znajšli cieła Pana Jezusa.

І сталася: калі яны былі ў разгубленасці ад гэтага раптам паўсталі перад імі два чалавекі ў бліскучых шатах.

 

I stałasia, kali jany byli ad hetaha strywožany ŭ dušy, woś dwa čaławieki stali kala ich u bliskučym adzieńni.

Калі ж яны, перапалоханыя, схілілі твары да зямлі, тыя сказалі ім: Што вы шукаеце жывога сярод мёртвых?

 

Kali-ž jany bajalisia i pachilili twar da ziamli, skazali da ich: Što wy šukajecie žywučaha pamiž umierłymi?

Яго тут няма, але Ён уваскрэшаны. Успомніце, як Ён казаў вам, калі яшчэ быў Галілеі,

 

Niama jaho tut, ale uskros. Uspomnicie, jak wam hawaryŭ, kali jašče byŭ u Halilei,

кажучы пра Сына Чалавечага, што Ён павінен быць выдадзеным у рукі грэшных людзей і быць укрыжаваным і на трэці дзень уваскрэснуць.

 

kažučy: "Što treba, kab Syn čaławiečy byŭ wydany ŭ ruki ludziej hrešnych, i byŭ ukryžawany, i na treci dzień uwaskresnuŭ".

І яны ўспомнілі Яго словы.

 

I ŭspomnili słowy jahony.

І, вярнуўшыся ад магільні, паведамілі ўсё гэта адзінаццаці і ўсім астатнім.

 

A wiarnuŭšysia ad hrobu, pawiedamili ab hetym usim tych adzinaccacioch i ŭsich inšych.

А былі Магдаліна Марыя, і Іаанна, і Марыя Іякава, і астатнія з імі. Яны расказалі гэта Апосталам,

 

Była-ž Maryja Mahdalena, i Joanna, i Maryja Jakubawa, i inšyja, što z imi byli, katoryja hawaryli ab hetym apostałam.

і паказаліся ім нібы прыдумкаю гэтыя [іх] словы, і не паверылі ім.

 

I zdalisia im hetyja słowy, jak wydumki, i nie pawieryli im.

Але Пётр, устаўшы, пабег да магільні і, нахіліўшыся, бачыць, [што ляжаць] адны кужэльныя палосы; і ён пайшоў назад, дзівячыся, што адбылося.

 

Piotr-ža, ustaŭšy, pabieh da hrobu, i nachiliŭšysia, uhledzieŭ adny złožanyja pałotny. I adyjšoŭ, dziwiačysia ŭ sabie z taho, što stałasia.

І вось два з іх у гэты самы дзень ішлі ў сяло, што ляжала шэсцьдзясят стадыяў ад Іерусаліма, і называлася Эмаус.

 

I woś dwuch z ich išli taho samaha dnia ŭ miastečka, jakoje było ŭ adlehłaści šaścidziesiaci stadyjaŭ ad Jeruzalimu, na imia Emaus.

І яны размаўлялі між сабою пра ўсе гэтыя падзеі.

 

I jany hawaryli pamiž saboju ab usich hetych zdareńniach.

І сталася: калі яны размаўлялі і разважалі, Сам Ісус, наблізіўшыся, пайшоў з імі,

 

I stałasia, kali jany hawaryli i dawali sabie pytańni, i sam Jezus, prybližyŭšysia, išoŭ z imi;

вочы ж іх былі стрмліваны, каб не пазнаць Яго.

 

ale wočy ich byli ŭstrymany, kab nie paznali jaho.

І Ён сказаў ім: Пра што гэта вы гутарыце між сабою ў дарозе? — І яны, сумныя, спыніліся62.

 

I skazaŭ da ich: Što heta za hutarki, jakija wy wiadziecio pamiž saboju idučy, i čamu wy sumnyja?

У адказ жа адзін, імем Кляопа, сказаў Яму: Ты хіба адзін прышлы ў Іерусаліме не ведаеш, што адбылося ў ім у гэтыя дні?

 

I adkazwajučy adzin, katoramu na imia Kleofa, skazaŭ jamu: Ty adziny padarožny ŭ Jeruzalimie i nia wiedaješ, što ŭ im u hetyja dni stałasia?

І спытаўся ў іх: Што ж такое? — Яны ж сказалі Яму: Ды з Ісусам Назаранінам, Які быў прарок, магутны ў справе і ў слове перад Богам і ўсім народам;

 

Jon skazaŭ im: Što? A jany skazali: Ab Jezusie Nazarenskim, katory byŭ prarokam mahutnym ŭ dziele i słowie pierad Boham i ŭsim narodam;

і як выдалі Яго першасвятары і нашы начальнікі на смяротны прысуд і ўкрыжавалі Яго.

 

i jak jaho wydali archiświatary i našy staršyja na śmiarotnuju kaźń i ŭkryžawali jaho.

А мы спадзяваліся, што Ён Той, Які павінен вызваліць Ізраіля. А да ўсяго гэтага ідзе63 трэці дзень з таго часу, як гэта адбылося.

 

A my spadziawalisia, što jon mieŭ adkupić Izraila. A ciapier, da ŭsiaho hetaha, siahońnia treci dzień, jak hetaje stałasia.

Але і некаторыя з нашых жанчын уразілі нас: пабываўшы раным рана каля магільні

 

Ale i niekatoryja žančyny z našych pierapužali nas, katoryja byli pierad świetam kala hrobu,

і не знайшоўшы Яго цела, яны прыйшлі і сказалі, што бачылі і з’явенне Анёлаў, якія кажуць, што Ён жыве.

 

i nie znajšoŭšy cieła jahonaha, pryjšli, kažučy, što jany bačyli tak-ža źjaŭleńnie aniołaŭ, jakija kažuć, što jon žywie,

І пайшлі некаторыя з нашых да магільні і знайшлі ўсё так, як і жанчыны сказалі, але Яго не бачылі.

 

i pajšli niekatoryja z našych da hrobu, i znajšli tak, jak kazali žančyny, ale samoha nie znajšli.

І Ён сказаў ім: О, неразважлівыя і марудлівыя сэрцам, каб верыць ва ўсё, што сказалі прарокі!

 

A jon skazaŭ im: O biezrazumnyja i laniwyja sercam, kab uwieryć wa ŭsio, što skazali praroki!

Ці не гэта трэба было перацярпець Хрысту і ўвайсці ў Сваю славу?

 

Ci-ž nia treba było Chrystu hetaha pieraciarpieć i tak uwajści ŭ sławu swaju?

І, пачаўшы ад Маісея і ад усіх прарокаў, тлумачыў ім ва ўсіх Пісаннях тое, што было пра Яго.

 

I pačaŭšy ad Majsieja i ŭsich prarokaŭ, dawaŭ im wyjaśnieńni wa ŭsich Pisańniach, jakija ab im byli.

І наблізіліся яны да сяла, куды ішлі, і Ён зрабіў выгляд, што ідзе далей.

 

I prybližylisia da miastečka, da katoraha išli, a jon rabiŭ wyhlad, što dalej idzie.

Але яны затрымлівалі Яго, кажучы: Застанься з намі, бо вечарэе і дзень ужо канчаецца. — І Ён увайшоў, каб застацца з імі.

 

I prymusili jaho, kažučy: Astańsia z nami, bo wiečareje i ŭžo dzień pachiliŭšysia. I ŭwajšoŭ z imi.

І сталася: калі Ён узлёг з імі, то, узяўшы хлеб, дабраславіў і, пераламаўшы, падаваў ім.

 

I stałasia, kali jon siadzieŭ z imi za stałom, uzŭja chleb, i bahasławiŭ, i łamaŭ, i padawaŭ im.

І ім адкрыліся вочы, і пазналі Яго; але Ён стаў нябачны для іх.

 

I adkrylisia wočy ich, i paznali jaho; ale jon źnik z wačej ich.

І сказалі яны адзін аднаму: Ці не гарэла наша сэрца [ў нас], калі Ён казаў нам у дарозе, калі Ён раскрываў нам Пісанні?

 

I hawaryli pamiž saboju: Ci-ž nie hareła našaje serca ŭ nas, kali hawaryŭ u darozie i adkrywaŭ nam Pisańni?

І, устаўшы, у тую ж гадзіну яны вярнуліся ў Іерусалім і знайшлі ў зборы адзінаццаць Апосталаў і тых, што з імі,

 

I ŭstaŭšy ŭ tuju-ž časinu, wiarnulisia ŭ Jeruzalim, i znajšli sabraŭšychsia adzinaccacioch i tych, što byli z imi,

якія казалі, што Госпад сапраўды быў уваскрэшаны і паказаў Сіману.

 

kažučych: Što sapraŭdy Pan uskros i źjawiŭsia Symonu.

А яны расказвалі, што было ў дарозе, і як пазналі Яго ў пераламленні хлеба.

 

A jany raskazwali, što dziejałasia ŭ darozie, i jak paznali jaho ŭ łamańni chleba.

А калі яны казалі пра гэта, Ён64 Сам стаў сярод іх і кажа ім: Мір вам!

 

Kali-ž jany hetaje hawaryli, staŭ Jezus pasiarod ich i skazaŭ im: Supakoj wam! Heta ja, nia bojciesia!

Яны ж, зжахнуўшыся і перапалохаўшыся, думалі, што бачаць духа.

 

A jany, strywožanyja i pierapałochanyja, dumali, što bačać ducha.

І Ён сказаў ім: Чаго вы ўзрушыліся і чаму сумненні ўваходзяць у вашы сэрцы?

 

I skazaŭ im: Čaho wy strywožylisia i čaho dumki ŭwachodziać u sercy wašyja?

Паглядзіце на Мае рукі і Мае ногі: гэта Я Сам; памацайце Мяне і паглядзіце, бо дух не мае цела і касцей, Я ж, як бачыце, маю.

 

Hladziecie na ruki maje i nohi, što heta ja sam; datykajciesia i pahladziecie, bo duch nia maje cieła i kaściej, jak bačycie, što ja maju.

І, гэта сказаўшы, Ён паказаў ім рукі і ногі.

 

I skazaŭšy hetaje, pakazaŭ im ruki i nohi.

Калі ж яны ад радасці яшчэ не верылі і здзіўляліся, Ён сказаў ім: Ці ёсць у вас тут якая яда?

 

Kali-ž jany jašče nia wieryli i dziwilisia ad radaści, skazaŭ: Majecie tut što jeści?

І яны падалі Яму кавалак печанай рыбы; [і пчаліных сотаў].

 

A jany padali jamu čaść piečanaj ryby i płastar miodu.

І, узяўшы, перад імі з’еў.

 

I kali źjeŭ pierad imi, uziaŭšy astatki, addaŭ im.

І сказаў ім: Гэта Мае словы, што Я казаў вам, калі яшчэ быў з вамі: трэба, каб спраўдзілася ўсё, што напісана пра Мяне ў Маісеевым законе, і ў прарокаў, і псалмах.

 

I skazaŭ da ich: heta jość słowy, katoryja ja da was hawaryŭ, kali jašče byŭ z wami: što treba kab wypaŭniłasia ŭsio, što napisana aba mnie ŭ zakonie Majsieja i Prarokaŭ i ŭ Psalmach.

Тады Ён адкрыў ім розум для зразумення Пісанняў;

 

Tady adkryŭ im zmysł, kab razumieli Pisańni.

І сказаў ім: Так напісана, што Хрыстос павінен адпакутаваць і ўваскрэснуць з мёртвых на трэці дзень,

 

I skazaŭ im: što tak napisana i tak treba było, kab Chrystus ciarpieŭ i na treci dzień ustaŭ z umierłych,

і каб Яго імем было абвешчана пакаянне дзеля даравання грахоў усім народам, пачынаючы з Іерусаліма.

 

i kab była apawiaščanaja ŭ imia jaho pakuta i adpuščeńnie hrachoŭ pa ŭsich narodach, pačynajučy ad Jeruzalimu.

Вы сведкі гэтаму.

 

Wy-ž świedki hetaha.

І [вось] Я пасылаю абяцанае Маім Бацькам на вас; вы ж заставайцеся ў горадзе [Іерусаліме] пакуль не ўмацуецеся65 сілаю з вышыні.

 

A ja pasyłaju na was Abiacańnie Ajca majho; wy-ž siadziecie ŭ horadzie, pakul nia budziecie adziety siłaju z wyšyni.

І Ён вывеў іх з горада да самай Віфаніі і, падняўшы рукі Свае, добраславіў іх.

 

I wywieŭ ich z horadu ŭ Betaniju, i padniaŭšy ruki swaje, bahasławiŭ ich.

І сталася: калі добраслаўляў іх, Ён аддаліўся ад іх і быў узнесены ў неба.

 

I stałasia, kali bahasławiŭ ich, adyjšoŭ ad ich i ŭznasiŭsia ŭ nieba.

І яны, упаўшы ніцма перад Ім, вярнуліся ў Іерусалім з вялікаю радасцю,

 

Jany-ž, pakłaniŭšysia, wiarnulisia ŭ Jeruzalim z wialikaj radaściaj.

і былі заўсёды у святыні, [хвалячы і] добраслаўляючы Бога. [Амін].

 

I byli zaŭsiody ŭ światyni, chwalačy i bahasławiačy Boha. Amen.