Лукаша 13 разьдзел

 

 

І ў гэты ж час прыйшлі некаторыя і паведамілі Яму пра галілеян, кроў якіх Пілат змяшаў з іх ахвярамі.

 

A ŭ hetym časie pryjšli niekatoryja, pawiedamlajučy jaho ab halilejanach, jakich kroŭ Piłat źmiašaŭ z ich achwiarami.

І ў адказ Ён31 сказаў ім: Ці думаеце вы, што гэтыя галілеяне былі больш грэшныя за ўсіх галілеян, калі яны гэтак пацярпелі?

 

I adkazwajučy skazaŭ im: Wy dumajecie, što hetyja halilejanie byli bolej hrešnyja za ŭsich halilejan, što jany hetak paciarpieli?

Не, кажу вам, але калі вы не пакаецеся, усе гэтак сама загінеце.

 

Nie, kažu wam, ale kali nia budziecie mieć pakuty, usie taksama pahiniecie.

Або тыя васямнаццаць, на якіх упала вежа ў Сілааме і забіла іх, — ці думаеце вы, што яны былі больш вінаватыя за ўсіх людзей, што жывуць у Іерусаліме?

 

Tak jak tyja wasiemnaccacioch, na katorych upała wieža ŭ Siłoe i zabiła ich, wy dumajecie, što i jany byli bolej winawatymi za ŭsich ludziej, žywučych u Jeruzalimie?

Не, кажу вам, але калі вы не пакаецеся, усе гэтак жа загінеце.

 

Nie, kažu wam, ale kali pakuty nia budziecie čynić, usie taksama pahiniecie.

І Ён казаў гэтую прыпавесць: У аднаго чалавека ў вінаградніку было пасаджана фігавае дрэва, і прыйшоў ён шукаць на ім плоду, і не знайшоў.

 

Skazaŭ-ža i hetaje padabienstwa: Niechta mieŭ fihowaje dzierawa, pasadžanaje ŭ swaim winahradniku; i pryjšoŭ, šukajučy płodu na im, i nie znajšoŭ.

І ён сказаў вінаградару: Вось тры гады, як я прыходжу шукаць плоду на гэтым фігавым дрэве і не знаходжу; [дык] ссячы яго, навоўта яно і зямлю марнуе?

 

I skazaŭ da winahradara: Woś try hady, jak ja prychodžu, šukajučy płodu na hetaj fizie, i nie znachodžu. Dyk zrubaŭ jaje, našto jana i ziamlu zajmaje?

Але той у адказ яму кажа: Гаспадару, пакінь яго і на гэты год, пакуль я не абкапаю яго і не абкладу гноем,

 

A jon adkazwajučy skazaŭ jamu: Panie, pakiń jaje i na hety hod, až pakul jaje nie akapaju i abłažu hnojem,

ці не дасць плоду на наступны год? Калі ж не, ссячэш яго.

 

a može jana pryniasie płod; a kali nie, to potym jaje zrubaješ.

І навучаў Ён у адной з сінагог у суботу.

 

I byŭ nawučajučy ŭ ichnaj bažnicy ŭ subotu.

І вось была там жанчына, што васямнаццаць гадоў мела духа немачы, і была яна скурчаная і не магла зусім выпрастацца.

 

I woś žančyna, jakaja mieła ducha niemačy praz wasiemnaccać hadoŭ, i była jana skorčyŭšysia i zusim nie mahła ŭzhlanuć uwierch.

І Ісус, убачыўшы яе, паклікаў і сказаў ёй: Жанчына, ты вызваленая ад твае немачы.

 

Kali Jezus uwidzieŭ jaje, paklikaŭ jaje da siabie i skazaŭ jej: Žančyna, ty zwolniena ad niemačy twajej!

І Ён усклаў на яе рукі, і яна зараз жа выпрасталася і славіла Бога.

 

I ŭzłažyŭ na jaje ruki, i zaraz-ža wyprastawałasia i sławiła Boha.

У адказ жа на гэта начальнік сінагогі, абурыўшыся, што Ісус вылечыў у суботу, сказаў да натоўпу: «Ёсць шэсць дзён, у якія належыць працаваць; таму ў гэтыя дні прыходзьце і вылечвайцеся, а не ў суботні дзень.

 

A staršy nad bažnicaju, zahniewaŭšysia, što jezus azdaraŭlaŭ u subotu, adazwaŭšysia, skazaŭ da hramady: Jość šeść dzion, u katorych treba pracawać, dyk u hetyja prychodźcie i lačeciesia, a nie ŭ dzień subotni.

І адказаў яму Госпад і сказаў: Крывадушнікі32, ці ж не кожны з вас у суботу адвязвае свайго вала ці асла ад ясляў і вядзе паіць?

 

Adkazwajučy-ž jamu Pan skazaŭ: Krywadušniki, ci-ž kožny z was nie adwiazwaje ŭ subotu swajho wała abo asła ad žołabu i nie wiadzie napaić?

А гэтую — Аўраамаву дачку, якую звязаў сатана вось ужо васямнаццаць гадоў, ці не трэба было вызваліць ад гэтых путаў у суботні дзень?

 

A hetaju dačku Abrahama, jakuju djabał byŭ źwiazaŭšy woś wasiemnaccać hadoŭ, ci-ž nia treba było raźwiazać ad hetaj wiazi ŭ dzień subotni?

І калі Ён казаў гэта, засаромеліся ўсе Яго супраціўнікі, а ўвесь натоўп цешыўся з усіх слаўных учынкаў, якія Ён рабіў.

 

I kali hetaje hawaryŭ, ustydalisia ŭsie praciŭniki jaho, a ŭwieś narod radawaŭsia z usiaho, što słaŭna dziejałasia praz jaho.

Дык Ён казаў: Да чаго падобнае Царства Божае і з чым яго параўнаю?

 

Dyk hawaryŭ: Da čaho padobnaje karaleŭstwa Božaje i da čaho padobnym paliču jaho?

Яно падобнае да гарчычнага зярняці, якое чалавек, узяўшы, кінуў у свой сад, і вырасла яно і стала [вялікім] дрэвам, і нябесныя птушкі гняздзіліся ў голлі яго.

 

Jano padobnaje da harčyčnaha ziarniaci, jakoje ŭziaŭšy čaławiek kinuŭ u swoj harod; i wyrasła, i stałasia wialikim drewam, i ptuški niabiesnyja adpačywali na halinach jahonych.

І зноў сказаў Ён: З чым параўнаю Царства Божае?

 

I iznoŭ skazaŭ: Da čaho padobnym paliču karaleŭstwa Božaje?

Яно падобнае да закваскі, якую ўзяла жансына і паклала ў тры саты33 мукі, пакуль усё не ўкісла.

 

Jano padobnaje da kwasu, jaki ŭziaŭšy žančyna pałažyła ŭ try mierki muki, pakul usio nia ŭkisła.

І праходзіў Ён па гарадах і сёлах, навучаючы і кіруючыся ў Іерусалім.

 

I išoŭ praz harady i miastečki, nawučajučy, i adbywajučy padarožu ŭ Jeruzalim.

І нехта сказаў Яму: Госпадзе, ці нямногія будуць уратаваны? — А Ён адказаў ім:

 

A niechta skazaŭ jamu: Panie, ci mała takich, što buduć zbaŭleny? Jon-ža skazaŭ da ich:

Змагайцеся, каб увайсці праз вузкія дзверы34, бо многія, кажу вам, будуць імкнуцца ўвайсці, але не змогуць.

 

Starajciesia ŭwajści praz ciesnuju bramu. Bo kažu wam, što mnohija buduć chacieć uwajści, i nia zmohuć.

Калі ўстане Гаспадар дома і зачыніць дзверы, і вы, стоячы знадворку, пачнеце стукаць у дзверы і казаць: «Госпадзе, [Госпадзе,] адчыні нам», а Ён у адказ скажа вам: «Не ведаю вас, адкуль вы».

 

A kali haspadar uwojdzie i zamknie dźwiery, wy pačniecio stajać na dware i stukać u dźwiery, kažučy: Panie, adčyni nam. A jon adkazwajučy skaža wam: Nia znaju was, adkul wy.

Тады вы пачняце казаць: «Мы елі перад Табою і пілі, і на нашых вуліцах навучаў Ты».

 

Tady pačniecio hawaryć: My jeli pierad taboju i pili, i ty na wulicach našych nawučaŭ.

А Ён скажа, мовячы вам: [Кажу вам:] не ведаю [вас], адкуль вы; адыдзіце ад Мяне ўсе, што чыняць няправеднасці.

 

I skaža wam: Nia znaju was, adkul wy. Adyjdziecie ad mianie ŭsie čyniačyja niahodnaść.

Там будзе плач і скрыгат зубоў, калі ўбачыце Аўраама, і Ісаака, і Іякава, і ўсіх прарокаў у Царстве Божым, а вас выкідваюць вон.

 

Tam budzie płač i skryhot zuboŭ, kali ŭbačycie Abrahama, i Izaaka, i Jakuba, i ŭsich prarokaŭ u karaleŭstwie Božym, a was proč wykinutych.

І прыйдуць з усходу і захаду, і з поўначы і поўдня, і ўзлягуць у Царстве Божым.

 

I pryjduć z uschodu i zachodu, i z poŭnačy i poŭdnia, i zasiaduć u karaleŭstwie Božym.

І вось ёсць апошнія, якія будуць першымі, і ёсць першыя, якія будуць апошнімі.

 

I woś apošnimi jość tyja, katoryja buduć pieršymi, i pieršyja jość, katoryja buduć apošnimi.

У гэтую ж гадзіну35 падышлі некаторыя з фарысеяў, кажучы Яму: Выйдзі і ідзі адсюль, бо Ірад хоча забіць Цябе.

 

U toj-ža dzień padyjšli niekatoryja z faryzejaŭ, kažučy jamu: Wyjdzi i idzi adhetul, bo herad choča ciabie zabić.

А Ён сказаў ім: Пайдзіце і скажыце гэтаму лісу: вось Я выганяю дэманаў і вылечваю сёння і заўтра, і на трэці дзень скончу.

 

I skazaŭ im: Idziecie i skažecie hetaj lisicy: woś ja wyhaniaju djabłaŭ i čyniŭ azdaraŭleńni siahońnia, i zaŭtra, a na treci dzień dla mianie kaniec.

Але Мне трэба хадзіць сёння, і заўтра, і ў наступны [дзень], бо немажліва, каб прарок загінуў па-за Іерусалімам.

 

adnak-ža treba mnie siahońnia i zaŭtra i pazaŭtra iści, bo nia moža być, kab prarok zhinuŭ pa-za Jeruzalimam.

Іерусалім, Іерусалім, што забівае прарокаў і каменуе пасланых да яго! Колькі разоў Я хацеў сабраць тваіх дзяцей, як птушка сваіх птушанят пад крылле, ды вы не захацелі!

 

Jeruzalim, Jeruzalim, što zabiwaje prarokaŭ i kamianuješ tych, što pasłany da ciabie; skolki razoŭ chacieŭ ja sabrać dziaciej twaich, tak jak ptuška hniazdo swajo pad krylli, a ty nie chacieŭ!

Вось павідаецца вам дом ваш [пусты]. Кажу [ж] вам: Вы не ўбачыце Мяне, пакуль не [прыйдзе час, калі] скажаце: Дабраславёны Той, Хто прыходзіць у імя Госпада!»

 

Woś astaniecca dla was dom waš pustym. A kažu wam, što nia ŭhledziecie mianie, pakul nia pryjdzie, kali skažacie: "Bahasłaŭleny, katory idzie ŭ imia Pana".