Лукаша 20 разьдзел

 

 

І сталася: у адзін з тых дзён, калі Ён навучаў народ у святыні і дабравесціў, падступілі першасвятары і кніжнікі са сатрэйшынамі

 

I stałasia adnaho dnia, kali jon nawučaŭ u światyni i abwiaščaŭ ewaneliju, zyjšlisia archiświatary i knižniki z staršymi

і сказалі, звяртаючыся да Яго: Скажы нам, якою ўладаю Ты гэта робіш, ці хто даў Табе гэтую ўладу?

 

i skazali da jaho, kažučy: Skažy nam, jakoju ŭładaj ty heta robiš, abo chto taki, chto daŭ tabie hetuju ŭładu?

І ў адказ Ён сказаў ім: Спытаюся і я ў вас адным, і скажыце Мне:

 

Jezus-ža adkazwajučy skazaŭ da ich: Spytajusia i ja ŭ was adnaho słowa; adkažecie mnie:

Іаанава хрышчэнне з неба было ці ад людзей?

 

chrost Jana byŭ z nieba ci z ludziej?

Яны ж разважалі між сабою, кажучы: Калі скажам: «З неба», Ён скажа: «Чаму ж вы не паверылі яму?»

 

A jany dumali sami ŭ sabie, kažučy: Što kali my skažam "z nieba", to jon skaža: "Dyk čamu-ž wy jamu nie pawieryli"?

Калі ж скажам: «Ад людзей», увесь народ укаменуе нас, бо ён упэўнены, то Іаан — прарок.

 

Kali-ž skažam "z ludziej", to ŭwieś narod zakamianuje nas, bo jany peŭnyja, što Jan jość prarok.

І яны адказалі, што не ведаюць, адкуль.

 

I adkazali, što jany nia wiedajuć, adkul jon.

І Ісус сказаў ім: І Я не скажу вам, якою ўладаю гэта раблю.

 

A Jezus skazaŭ im: I ja wam nie skažu, jakoju ŭładaju ja heta rablu.

І Ён пачаў казаць народу гэтую прыпавесць: [Адзін] чалавек насадзіў вінаграднік і здаў яго вінаградарам і адлучыўся на доўгі час.

 

I pačaŭ hawaryć da narodu hetuju prypowieść:Čaławiek zasadziŭ winahradnik i addaŭ jaho ŭ arendu ziemlarobam, a sam adjechaŭ na doŭhi čas.

І ў пэўны час паслаў да тых вінаградараў слугу, каб далі яму ад пладоў вінаградніка; а вінаградары, пабіўшы яго, адаслалі ні з чым.

 

I ŭ čas pasłaŭ da ziemlarobaŭ słuhu, kab jany dali jamu z płodu winahradnika. Jany, pabiŭšy, adprawili jaho z ničym.

І ён яшчэ паслаў другога слугу, ды яны і таго пабіўшы і зняважыўшы, адаслалі ні з чым.

 

I iznoŭ pasłaŭ druhoha słuhu, ale jany i hetaha pabiŭšy i źniawažyŭšy, adprawili z ničym.

І ён яшчэ паслаў трэцяга, ды яны і гэтага, параніўшы, выгналі.

 

I pasłaŭ jašče treciaha, i hetaha jany paraniŭšy wykinuli.

І сказаў гаспадар вінаградніка: Што мне рабіць? Пашлю свайго ўлюбёнага сына, можа, яго [ўбачыўшы], пасаромеюцца.

 

I skazaŭ haspadar winahradnika: Što ja zrablu? Pašlu syna majho darahoha, moža, uhledzieŭšy jaho, pabajacca.

Але, вінаградары, убачыўшы яго, разважалі між сабою, кажучы: Гэта спадкаемец; [хадзем,] заб’ём яго, каб спадчына стала нашаю.

 

Kali ŭhledzieli jaho ziemlaroby, dumali sami ŭ sabie, kažučy: Heta-ž naślednik, zabjom jaho, kab našaj była spadčyna.

І, выкінуўшы яго вон з вінаградніка, забілі. Што ж зробіць з імі гаспадар вінаградніка?

 

I wykinuŭšy jaho za winahradnik, zabili. Dyk što zrobić im haspadar winahradnika?

Ён прыйдзе і знішчыць гэтых вінаградараў і аддасць вінаграднік іншым. — Пачуўшы гэта, тыя сказалі: Хай не будзе!

 

Pryjdzie i wyhubić tych ziemlarobaŭ, a winahradnik zdaść inšym.Pačuŭšy hetaje, skazali jamu: Niachaj Boh kryje!

Ён жа, паглядзеўшы на іх, сказаў: Што ж значыць гэтае напісанае: «Камень, які адкінулі будаўнікі, той самы зрабіўся галавою вугла»?

 

A jon spahlanuŭšy na ich, skazaŭ: Dyk što značyć hetaje, što napisana jość: "Toj kamień, katory adkinuli budaŭničyja, staŭsia haławoju wuhła"? (Ps. 117, 22).

Кожны, хто ўпадзе на той камень, разаб’ецца, а на каго ён упадзе, раздушыць яго.

 

Kožny, chto ŭpadzie na hety kamień, razabjecca; a na kaho-b jon upaŭ, satre jaho.

І ў гэтую гадзіну кніжнікі і першасвятары хацелі накласці рукі на Яго, але пабаяліся народу, — бо зразумелі, што пра іх Ён сказаў гэтую прыпавесць.

 

I staralisia archiświatary i knižniki nałažyć na jaho ruki ŭ tuju časinu, ale bajalisia narodu; bo paznali, što na ich skazaŭ hetaje padabienstwa.

І, высочваючы, яны падаслалі сваіх выведнікаў, якіх ўдавалі сябе за праведных, каб прылавіць Яго на слове і тады выдаць Яго начальству і ўладзе намесніка.

 

I śledziačy pasłali zdradnikaŭ, kab jany, udajučy sprawiadliwych, padławili jaho ŭ mowie, kab wydać jaho staršynstwu i ŭładzie načalnika.

І яны спыталіся ў Яго, кажучы: Настаўніку, мы ведаем, што Ты правільна кажаш, і навучаеш, і не зважаеш на асобы, але праўдзіва дарозе Божай вучыш;

 

I spytalisia ŭ jaho, kažučy: Wučyciel, my wiedajem, što ty prawilna haworyš i wučyš i nie ŭhladajeśsia na asobu, ale darohi Božaj papraŭdzie nawučaješ.

ці дазваляецца нам плаціць падатак кесару, ці не?

 

Ci možna nam dawać padatak cezaru, ci nie?

Ён жа, зразумеўшы іх падступнасць, сказаў ім: [Што вы Мяне выпрабоўваеце?]

 

Jon-ža, paznaŭšy ichnuju chitraść, skazaŭ da ich: Što wy mianie spakušwajecie?

Пакажыце Мне дынарый: чыя на ім выява і надпіс? — Яны ж сказалі: Кесарава.

 

Pakažecie mnie dynara. Čyj maje jon woblik i nadpis? Adkazwajučy skazali jamu: Cezaraŭ.

І Ён сказаў ім: Значыць, аддавайце кесарава кесару, а Божае — Богу.

 

I skazaŭ im: Dyk addajcie, što cezarawa, cezaru, a što Božaje, Bohu.

І не змаглі яны прылавіць Яго на слове перад народам і, здзівіўшыся Яго адказу, змоўклі.

 

I nie mahli słowa jahonaha zhanić pierad narodam, i ździŭlenyja z jahonaha adkazu, zamoŭkli.

І падышлі некаторыя з садукеяў, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і спыталіся ў Яго,

 

I padyjšli niekatoryja z sadukiejaŭ, jakija ćwiardziać, što niama ŭskrašeńnia i spytalisia ŭ jaho,

кажучы: Настаўніку, Маісей напісаў нам: «Калі ў каго памрэ брат, што меў жонку, і ён [памрэ] бяздзетны, няхай возьме яго брат жонку і ўзновіць патомства свайму брат».

 

kažučy: Wučyciel, Majsiej napisaŭ nam: "Kali-b u kaho brat, majučy žonku, pamior i nia było ŭ jaho dziaciej, to kab brat jahony ŭziaŭ žonku jaho i ŭskrasiŭ patomstwa bratu swajmu" (Paŭł. Pr. 25, 5).

Дык было сем братоў; і першы, узяўшы жонку, памёр бяздзетны;

 

Dyk było siem bratoŭ. I pieršy ŭziaŭ žonku i pamior biez dziaciej;

і другі [ўзяў гэтую жонку, і ён памёр бяздетны]

 

i ŭziaŭ jaje druhi, i hety pamior biaz syna;

і трэці ўзяў яе, гэтак жа і ўсе сямёра не пакінуді дзяцей і памерлі.

 

i treci ŭziaŭ jaje; hetaksama i ŭsio siamioch, i nie astawiŭšy patomstwa, paŭmirali.

Пазней [за ўсіх] памерла і жанчына.

 

Nakaniec pa ŭsich pamiarła i žančyna.

Дык гэтая жанчына пры ўваскрашэнні каго з іх будзе жонкаю? Бо сямёра мелі яе за жонку.

 

Dyk wa ŭskrašeńni katoraha z ich budzie jana žonkaj? Bo-ž siamioch jaje mieli za žonku.

І сказаў [у адказ] ім Ісус: Дзеці гэтага веку жэняцца і выходзяць замуж,

 

I skazaŭ im Jezus: Syny hetaha świetu ženiacca i wychodziać zamuž.

а ўшанаваныя дасягнуць таго веку і ўваскрэсення з мёртвых не жэняцца і замуж не выходзяць;

 

Ale tyja, katoryja buduć pryznany hodnymi taho świetu i ŭskrašeńnia z umierłych, ani zamuž nia pojduć, ani žanok brać nia buduć,

бо і памерці ўжо не могуць: бо яны роўныя Анёлам і дзеці Божыя яны, будучы дзецьмі ўваскрэсення.

 

bo jany nia buduć mahčy bolej umirać, tamu što jany jość roŭnyja z aniołami i jość synami Božymi, budučy synami ŭskrašeńnia.

А што мёртвыя ўваскрашаюцца, і Маісей паказаў — пры кусце, — калі ён называе госпада Богам Аўраамавым, і Богам Ісаакавым, і Богам Іякавым.

 

A što ŭmierłyja ŭwaskresnuć, to i Majsiej pakazaŭ "kala kusta", nazywajučy Pana "Boham Abrahama, i Boham Izaaka, I Boham Jakuba" (Wych. 3, 6).

Ён жа Бог не мёртвых, а жывых, бо ўсе ў Яго жывыя.

 

Boh-ža nia jość umierłych, ale žywych; bo dla jaho ŭsie žywuć.

І ў адказ некаторыя з кніжнікаў сказалі: Настаўніку, Ты добра сказаў.

 

A niekatoryja z knižnikaŭ adkazwajučy, skazali jamu: Wučyciel, dobra ty skazaŭ.

Бо яны ўжо не адважваліся пытацца ў Яго ні пра што.

 

I bolej nia śmieli ab čym-kolečy pytacca ŭ jaho.

А Ён сказаў ім: Як жа кажуць, што Хрыстос — сын Давідаў?

 

I skazaŭ da ich: Jak-ža kažuć, što Chrysus jość synam Dawida?

Бо сам Давід кажа ў кнізе Псалмоў: «Сказаў Госпад майму Госпаду: сядзі праваруч Мяне,

 

A sam Dawid kaža ŭ knizie psalmaŭ (109, 1): "Skazaŭ Pan Panu majmu, siadź prawaruč mianie,

пакуль Я не пакладу Тваіх ворагаў у падножжа Тваіх ног».

 

pakul pałažu worahaŭ twaich padnožžam noh twaich"?

Значыць, Давід называе Яго Госпадам, дык як Ён яго сын?

 

Dyk Dawid zawie jaho Panam, to jak-ža jość synam jahonym?

А калі слухаў увесь народ, Ён сказаў [Сваім] вучням:

 

Kali-ž słuchaŭ uwieś narod, skazaŭ swaim wučniam:

Асцерагайцеся кніжнікаў, што любяць хадзіць у доўгіх шатах і якім падабаюцца прывітанні на рыначных плошчах і першыя крэслы ў сінагогах, і першыя месцы на банкетах,

 

Ścieražeciesia knižnikaŭ, katoryja chočuć chadzić u doŭhim adzieńni, i lubiać prywitańni na rynku, i pieršyja łaŭki ŭ bažnicach, i pieršyja miascy na biasiedach;

што ўдовіны дамы праядаюць, і напаказ доўга моляцца; яны атрымаюць большы прысуд.

 

katoryja abjadajuć damy ŭdowaŭ, prykrywajučysia doŭhaj malitwaj, jany atrymajuć bolšaje asudžeńnie.