Лукаша 10 разьдзел

 

 

Пасля гэтага Госпад вызначыў іншых семдзесят і паслаў іх перад абліччам Сваім па двое ў кожны горад і месца, куды Сам меўся пайсці.

 

Paśla-ž hetaha wyznačyŭ Pan i druhich siemdziesiacioch dwuch, i pasłaŭ pa dwuch pierad woblikam swaim i ŭsiaki horad i miesca, kudy sam mieŭsia pryjści.

І казаў ім: «Сапраўды жніво вялікае, працаўнікоў мала. Дык прасіце Гаспадара жніва, каб выслаў працаўнікоў на жніво Сваё.

 

I kazaŭ im: Žniwo-to wialikaje, ale rabotnikaŭ mała; dyk prasiecie pana žniwa, kab pasłaŭ rabotnikaŭ na žniwo swajo.

Ідзіце; вось, Я пасылаю вас, як ягнят пасярод ваўкоў.

 

Idziecie! Woś ja pasyłaju was jak jahniat pamiž waŭkoŭ.

Не насіце з сабою ані капшука, ані торбы, ані пасталоў ды нікога ў дарозе не вітайце.

 

Nie niasiecie miaška, ani torby, ani abutku, i nikoha ŭ darozie nia witajcie.

У які дом увойдзеце, перш скажыце: “Супакой гэтаму дому”.

 

U jaki-kolečy dom uwojdziecie, pierš skažecie: Supakoj hetamu domu.

І, калі будзе там сын супакою, застанецца на ім супакой ваш; а калі не, вернецца да вас.

 

I kali tam budzie syn supakoju, supačynie na im supakoj waš; kali-ž nie, da was wierniecca.

У тым жа доме заставайцеся, ешце і піце, што ёсць у ім: бо працаўнік варты платы сваёй. Не пераходзьце з дому ў дом.

 

U tym-ža domie astawajciesia, jadučy i pjučy toje, što ŭ ich jość; bo wart rabotnik naharody swajej. Nie pierachodźcie z domu ŭ dom.

І ў які горад увойдзеце і прымуць вас, ешце, што вам пададуць,

 

I ŭ jaki-kolečy horad uwojdziecie, i pryjmuć was, ješcie, što pałožać pierad wami;

і аздараўляйце хворых, што ў ім, ды кажыце ім: “Наблізілася да вас Валадарства Божае”.

 

i azdaraŭlajcie chworych, jakija ŭ im jość i kažecie im: Prybliziłasia da was karaleŭstwa Božaje.

А калі ў які горад увойдзеце і не прымуць вас, выходзячы на вуліцы іх, кажыце:

 

I ŭ jaki-kolečy horad uwojdziecie i nia pryjmuć was, wyjšaŭšy na wulicy jaho, skažecie:

“Нават і пыл, што прыліп нам да ног з вашага горада, абтрасаем мы на вас; а ўсё ж такі ведайце, што наблізілася да вас Валадарства Божае”.

 

"Nawat pył, jaki prystaŭ da nas z wašaha horadu, abtrasajem na was. Adnak wiedajcie toje, što prybliziłasia karaleŭstwa Božaje".

Кажу вам, што лягчэй будзе Садому ў той дзень, чым гораду таму.

 

Kažu wam, što Sadomie ŭ toj dzień budzie lahčej, čym henamu horadu.

Гора табе, Харазін! Гора табе, Бэтсайда! Бо калі б у Тыры і Сідоне гэтыя цуды адбываліся, што ў вас, яны б ужо даўно, у зрэбніцы і попеле седзячы, пакаяліся.

 

Hora tabie, Korozain, hora tabie, Betsajda! Bo kab u Tyry i Sydonie dziejalisia takija cudy, jakija dziejalisia ŭ was, daŭno-by, siedziačy ŭ wałasianicy i popieli, pakutawali.

Аднак лягчэй будзе Тыру і Сідону на судзе, чым вам.

 

Adnaka-ž Tyru i Sydonu lahčej budzie na sudzie, čym wam.

І ты, Кафарнаўм, хіба ты аж да неба ўзнёсся? Дык у пекла будзеш укінуты!

 

I ty, Kaparnaumie, až da nieba ŭźniesienaje, až da piekła budzieš apuščana.

Хто вас слухае, Мяне слухае; і хто вамі пагарджае, Мною пагарджае; а хто Мною пагарджае, пагарджае Тым, Хто Мяне паслаў».

 

Chto was słuchaje, mianie słuchaje; i chto wami pahardžaje, mnoju pahardžaje. A chto mnoju pahardžaje, pahardžaje tym, katory pasłaŭ mianie.

Затым з радасцю вярнуліся семдзесят, кажучы: «Госпадзе, нават дэманы паддаюцца нам у імя Тваё!»

 

I wiarnulisia siemdziesiacioch dwuch z radaściaj, kažučy: Panie, nawat djabły paddajucca nam u imia twajo.

І гаворыць ім: «Я бачыў шатана, што падаў з неба, як маланка.

 

I skazaŭ im: Ja widzieŭ djabła, padajučaha z nieba jak małanka.

Вось жа, Я даў вам уладу таптаць змеяў і скарпіёнаў ды ўсю варожую сілу; і нішто вам не будзе шкодзіць.

 

Woś ja daŭ wam uładu stupać pa źmiejach i skarpijonach, i pa ŭsiej sile woraha, i ničoha wam nie paškodzić.

Аднак не з таго весяліцеся, што духі вам паддаюцца, але з таго радуйцеся, што імёны вашы запісаны на нябёсах».

 

Adnaka-ž nie radujciesia z taho, što duchi wam paddajucca, ale radujciesia, što imiony wašyja zapisany ŭ niebie.

У той час узрадаваўся Ісус у Духу і сказаў: «Слаўлю Цябе, Ойча, Госпад неба і зямлі, што закрыў гэта перад мудрымі і прадбачлівымі і адкрыў гэта малым; так, Ойча, бо так спадабалася Табе.

 

U tuju časinu ŭzradawaŭsia Ducham światym i skazaŭ: Słaŭlu ciabie, Ojča, Panie nieba i ziamli, što zakryŭ hetaje pierad mudrymi i razumnymi, a abjawiŭ hetaje maleńkim. Tak, Ojča, bo hetak spadabałasia tabie.

Усё дадзена Мне Айцом Маім; і ніхто не ведае, Хто ёсць Сын, толькі Айцец, і Хто ёсць Айцец, толькі Сын ды каму Сын хацеў бы адкрыць».

 

Usio mnie adadana Ajcom maim. I nichto nia wiedaje, chto jość Syn, tolki Ajciec; i chto jość Ajciec, tolki Syn i kamu-b Syn zachacieŭ abjawić.

І, звярнуўшыся да вучняў Сваіх, сказаў: «Шчасныя вочы, якія бачаць, што вы бачыце.

 

Бо кажу вам: многія прарокі і цары хацелі бачыць тое, што вы бачыце, і не бачылі, і чуць тое, што вы чуеце, і не чулі».

 

І вось, адзін заканазнаўца ўстаў, выпрабоўваючы Яго і кажучы: «Настаўнік, што маю рабіць, каб здабыць жыццё вечнае?»

 

I woś niejki wučony ŭ zakonie ŭstaŭ, prabujučy jaho i kažučy: Wučyciel, što robiačy zdabudu ja žyćcio wiečnaje?

А Ісус сказаў яму: «Што напісана ў законе? Як чытаеш?»

 

A jon skazaŭ da jaho: U zakonie što napisana, jak čytaješ?

Той, адказваючы, сказаў: «Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, і ўсёй душой тваёй, і ўсёй моцай тваёй, і ўсім розумам тваім, і блізкага твайго, як сябе самога».

 

Jon adkazwajučy skazaŭ: "Lubi Pana Boha twajho ŭsim sercam twaim, i ŭsieju dušoju twajeju, i ŭsimi siłami twaimi, i ŭsiej myślaj twajeju, a bližniaha twajho jak samoha siabie" (Paŭł. Pr. 6, 5; Lew. 19, 18).

Ісус сказаў яму: «Добра ты адказаў; рабі гэтак — і будзеш жыць».

 

I skazaŭ jamu: Dobra ty adkazaŭ, hetaje rabi i budzieš žyć.

Той, хочучы апраўдацца, сказаў Ісусу: «А хто мой блізкі?»

 

A jon, chočučy sam siabie apraŭdać, skazaŭ da Jezusa: A chto moj bližni?

Працягваючы, Ісус сказаў: «Адзін чалавек ішоў з Ерузаліма ў Ерыхон і трапіў да разбойнікаў, якія раздзеўшы яго і пабіўшы, адышлі, пакінуўшы ледзь жывога.

 

Jezus-ža adkazwajučy skazaŭ: Niejki čaławiek išoŭ z Jeruzalimu ŭ Jerychon i trapiŭ na razbojnikaŭ, jakija jaho i ahrabili, i narabiŭšy ranaŭ adyjšli, pakinuŭšy ledź žywoha.

Здарылася, што гэтаю дарогай праходзіў нейкі святар і, паглядзеўшы на яго, прайшоў міма.

 

I zdaryłasia, što hetaj samaj darohaj išoŭ niejki światar i, uhledzieŭšy jaho, prajšoŭ mima.

Таксама і левіт, калі быў недалёка ад таго месца і бачыў яго, прамінуў яго.

 

Taksama i lewit, budučy kala miesca i bačačy jaho, prajšoŭ.

А самарыцянін нейкі, праходзячы гэтай дарогай каля яго і ўбачыўшы яго, праявіў міласэрнасць,

 

Niejki-ž samaranin, adbywajučy padarožu, prachodziŭ kala jaho, i ŭhledzieŭšy jaho, źlitawaŭsia.

ды, падышоўшы, абвязаў раны яго, паліўшы алеем і віном; і, пасадзіўшы на сваю жывёліну, завёз у заезд, і даглядаў яго.

 

I prybliziŭšysia, abwiazaŭ rany jaho, naliŭšy aliwy i wina; i ŭzłažyŭšy jaho na žywiołu swaju, zawioz u zajezd i zaapiekawaŭsia im.

А назаўтра дастаў два дынары і даў гаспадару заезду і гаворыць яму: “Апякуйся над ім, а калі больш выдасі, я, як вярнуся, дадам табе”.

 

A nadruhi dzień wyniaŭ dwa dynary i daŭ haspadaru zajezdu i skazaŭ: Miej jaho ŭ apiecy, i što-tolki wydasi bolej, ja, kali wiarnusia, addam tabie.

Хто з гэтых трох, здаецца табе, быў блізкім таму, хто трапіў да разбойнікаў?»

 

Katory z hetych troch, zdajecca tabie, byŭ bližnim tamu, chto trapiŭ na razbojnikaŭ?

Ён сказаў: «Той, хто аказаў яму міласэрнасць». І сказаў яму Ісус: «Ідзі і ты рабі падобна».

 

A jon skazaŭ: Toj, chto ŭčyniŭ nad im miłaserdzie. I skazaŭ jamu Jezus: Idzi, i ty rabi taksama.

Калі ж яны ішлі, Ён зайшоў у адно сяленне, і адна жанчына на імя Марта прыняла Яго.

 

Stałasia-ž, kali jany išli, i jon uwajšoŭ u wadno miastečka, i adna žančyna, na imia Marta, pryniała jaho ŭ swoj dom.

І была ў яе сястра на імя Марыя, якая нават села ля ног Ісуса і слухала Яго слова.

 

A ŭ jaje była siastra na imia Maryja, i jana siedziačy kala noh Pana, słuchała słowa jaho.

Марта ж завіхалася старанна ў многіх паслугах, потым спынілася і гаворыць: «Госпадзе, хіба няма Табе справы, што сястра пакінула мяне адну паслугаваць? Дык скажы ёй, каб яна мне дапамагла».

 

A Marta starałasia kala roznaj pasłuhi. Jana stała i skazała: Panie, ci ty nia dbaješ, što siastra maja pakinuła mianie adnu pasłuhawać? Dyk skažy jej, kab mnie pamahła.

І, адказваючы, сказаў ёй Ісус: «Марта, Марта, пра многае ты рупішся і клапоцішся,

 

I adkazwajučy skazaŭ jej Pan: Marta, Marta, ty kłapociśsia ab wielmi mnohim,

а адно толькі патрэбна; Марыя выбрала найлепшую долю, якая не будзе аднята ў яе».

 

a adno patrebnaje. Maryja najlepšuju čaść wybrała, jakaja nia budzie adniata ad jaje.