Лукаша 10 разьдзел

 

 

Пасля гэтага Пан вызначыў іншых семдзесят двух і паслаў іх па двое перад сабою ў кожны горад і месца, куды сам меўся пайсці.

 

Paśla-ž hetaha wyznačyŭ Pan i druhich siemdziesiacioch dwuch, i pasłaŭ pa dwuch pierad woblikam swaim i ŭsiaki horad i miesca, kudy sam mieŭsia pryjści.

І сказаў ім: «Жніво сапраўды вялікае, ды работнікаў мала; таму прасіце Гаспадара жніва, каб работнікаў паслаў на жніво сваё.

 

I kazaŭ im: Žniwo-to wialikaje, ale rabotnikaŭ mała; dyk prasiecie pana žniwa, kab pasłaŭ rabotnikaŭ na žniwo swajo.

Ідзіце, вось Я пасылаю вас, як ягнят сярод ваўкоў.

 

Idziecie! Woś ja pasyłaju was jak jahniat pamiž waŭkoŭ.

Не бярыце ні каліты, ні торбы, ні сандаляў і ў дарозе нікога не вітайце.

 

Nie niasiecie miaška, ani torby, ani abutku, i nikoha ŭ darozie nia witajcie.

У які б дом ні ўвайшлі, спачатку кажыце: “Спакой гэтаму дому!”

 

U jaki-kolečy dom uwojdziecie, pierš skažecie: Supakoj hetamu domu.

Калі будзе там сын спакою, то на ім спачне спакой ваш. Калі ж не, то вернецца да вас.

 

I kali tam budzie syn supakoju, supačynie na im supakoj waš; kali-ž nie, da was wierniecca.

Заставайцеся ў тым доме, ешце і піце, што ёсць у іх, бо работнік заслугоўвае платы сваёй. Не пераходзьце з дому ў дом.

 

U tym-ža domie astawajciesia, jadučy i pjučy toje, što ŭ ich jość; bo wart rabotnik naharody swajej. Nie pierachodźcie z domu ŭ dom.

Калі прыйдзеце ў які горад, і прымуць вас, ешце, што вам пададуць.

 

I ŭ jaki-kolečy horad uwojdziecie, i pryjmuć was, ješcie, što pałožać pierad wami;

Аздараўляйце ў ім хворых і кажыце ім: “Наблізілася да вас Валадарства Божае”.

 

i azdaraŭlajcie chworych, jakija ŭ im jość i kažecie im: Prybliziłasia da was karaleŭstwa Božaje.

Калі прыйдзеце ў які горад і не прымуць вас, то выйдзіце на яго вуліцы і скажыце:

 

I ŭ jaki-kolečy horad uwojdziecie i nia pryjmuć was, wyjšaŭšy na wulicy jaho, skažecie:

“Нават пыл горада вашага, які прыліп да ног нашых, атрасаем; аднак ведайце, што наблізілася да вас Валадарства Божае”.

 

"Nawat pył, jaki prystaŭ da nas z wašaha horadu, abtrasajem na was. Adnak wiedajcie toje, što prybliziłasia karaleŭstwa Božaje".

Кажу вам, што Садоме ў дзень той будзе лягчэй, чым гораду таму.

 

Kažu wam, što Sadomie ŭ toj dzień budzie lahčej, čym henamu horadu.

Гора табе, Харазін! Гора табе, Бэтсаіда! Бо, калі б у Тыры і Сідоне былі цуды, што сталіся сярод вас, яны б даўно, седзячы ў мешкавіне і ў попеле, пакаяліся.

 

Hora tabie, Korozain, hora tabie, Betsajda! Bo kab u Tyry i Sydonie dziejalisia takija cudy, jakija dziejalisia ŭ was, daŭno-by, siedziačy ŭ wałasianicy i popieli, pakutawali.

Але Тыру і Сідону лепш будзе на судзе, чым вам.

 

Adnaka-ž Tyru i Sydonu lahčej budzie na sudzie, čym wam.

І ты, Кафарнаум, ці аж да неба будзеш узвышаны? Аж да адхлані нізрынешся!

 

I ty, Kaparnaumie, až da nieba ŭźniesienaje, až da piekła budzieš apuščana.

Хто слухае вас, Мяне слухае, і хто вас адкідае, Мяне адкідае. А хто адкідае Мяне, адкідае таго, хто паслаў Мяне».

 

Chto was słuchaje, mianie słuchaje; i chto wami pahardžaje, mnoju pahardžaje. A chto mnoju pahardžaje, pahardžaje tym, katory pasłaŭ mianie.

Вярнуліся семдзесят два з радасцю і казалі: «Пане, нават злыя духі слухаюцца нас у імя Тваё!»

 

I wiarnulisia siemdziesiacioch dwuch z radaściaj, kažučy: Panie, nawat djabły paddajucca nam u imia twajo.

А Ён сказаў ім: «Я бачыў сатану, які падаў з неба, як маланка.

 

I skazaŭ im: Ja widzieŭ djabła, padajučaha z nieba jak małanka.

Вось Я даў вам уладу наступаць на змеяў і скарпіёнаў і на ўсю варожую сілу, і нішто не пашкодзіць вам.

 

Woś ja daŭ wam uładu stupać pa źmiejach i skarpijonach, i pa ŭsiej sile woraha, i ničoha wam nie paškodzić.

Аднак не радуйцеся таму, што духі слухаюцца вас, а радуйцеся таму, што імёны вашыя запісаны ў нябёсах».

 

Adnaka-ž nie radujciesia z taho, što duchi wam paddajucca, ale radujciesia, što imiony wašyja zapisany ŭ niebie.

У тую гадзіну Ён узрадаваўся ў Духу Святым і сказаў: «Праслаўляю Цябе, Ойча, Пане неба і зямлі, што Ты закрыў гэта ад мудрых і разумных і адкрыў гэта дзецям. Так, Ойча, бо так было Табе даспадобы.

 

U tuju časinu ŭzradawaŭsia Ducham światym i skazaŭ: Słaŭlu ciabie, Ojča, Panie nieba i ziamli, što zakryŭ hetaje pierad mudrymi i razumnymi, a abjawiŭ hetaje maleńkim. Tak, Ojča, bo hetak spadabałasia tabie.

Усё перададзена Мне Айцом Маім, і ніхто не ведае кім ёсць Сын, апроч Айца, і кім ёсць Айцец, апроч Сына і таго, каму Сын захоча адкрыць».

 

Usio mnie adadana Ajcom maim. I nichto nia wiedaje, chto jość Syn, tolki Ajciec; i chto jość Ajciec, tolki Syn i kamu-b Syn zachacieŭ abjawić.

І, звярнуўшыся асобна да вучняў, сказаў: «Шчаслівыя вочы, якія бачаць тое, што вы бачыце.

 

Бо кажу вам, што многія прарокі і каралі хацелі бачыць, што вы бачылі, і не ўбачылі, і чуць, што вы чуеце, і не пачулі».

 

Адзін кніжнік устаў і, выпрабоўваючы Яго, сказаў: «Настаўнік, што мне рабіць, каб атрымаць у спадчыну жыццё вечнае?»

 

I woś niejki wučony ŭ zakonie ŭstaŭ, prabujučy jaho i kažučy: Wučyciel, što robiačy zdabudu ja žyćcio wiečnaje?

Ён адказаў яму: «У Законе што напісана? Як чытаеш?»

 

A jon skazaŭ da jaho: U zakonie što napisana, jak čytaješ?

Той адказаў: «Любі Пана Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёй душой тваёй, і ўсёй моцаю тваёй, і ўсім розумам тваім, а бліжняга свайго, як самога сябе».

 

Jon adkazwajučy skazaŭ: "Lubi Pana Boha twajho ŭsim sercam twaim, i ŭsieju dušoju twajeju, i ŭsimi siłami twaimi, i ŭsiej myślaj twajeju, a bližniaha twajho jak samoha siabie" (Paŭł. Pr. 6, 5; Lew. 19, 18).

Езус сказаў яму: «Слушна ты адказаў. Так рабі, і будзеш жыць».

 

I skazaŭ jamu: Dobra ty adkazaŭ, hetaje rabi i budzieš žyć.

Але той, жадаючы апраўдацца, сказаў Езусу: «А хто мой бліжні?»

 

A jon, chočučy sam siabie apraŭdać, skazaŭ da Jezusa: A chto moj bližni?

На гэта Езус адказаў: «Адзін чалавек ішоў з Ерузалема ў Ерыхон і трапіў у рукі разбойнікаў, якія знялі з яго адзенне, пабілі яго і пайшлі, пакінуўшы ледзь жывога.

 

Jezus-ža adkazwajučy skazaŭ: Niejki čaławiek išoŭ z Jeruzalimu ŭ Jerychon i trapiŭ na razbojnikaŭ, jakija jaho i ahrabili, i narabiŭšy ranaŭ adyjšli, pakinuŭšy ledź žywoha.

Выпадкова нейкі святар ішоў той дарогай і, убачыўшы яго, прайшоў міма.

 

I zdaryłasia, što hetaj samaj darohaj išoŭ niejki światar i, uhledzieŭšy jaho, prajšoŭ mima.

Таксама і левіт, будучы на тым месцы, падышоў, паглядзеў і прайшоў міма.

 

Taksama i lewit, budučy kala miesca i bačačy jaho, prajšoŭ.

А нейкі самаранін, падарожны, натрапіў на яго і, убачыўшы, злітаваўся.

 

Niejki-ž samaranin, adbywajučy padarožu, prachodziŭ kala jaho, i ŭhledzieŭšy jaho, źlitawaŭsia.

Падышоў, перавязаў яму раны, паліваючы алеем і віном. І, пасадзіўшы яго на сваю жывёліну, прывёз у заезд і паклапаціўся аб ім.

 

I prybliziŭšysia, abwiazaŭ rany jaho, naliŭšy aliwy i wina; i ŭzłažyŭšy jaho na žywiołu swaju, zawioz u zajezd i zaapiekawaŭsia im.

А на другі дзень, ад’язджаючы, дастаў два дынары, даў карчмару і сказаў яму: “Паклапаціся аб ім. А калі патраціш больш, я аддам табе, калі вярнуся”.

 

A nadruhi dzień wyniaŭ dwa dynary i daŭ haspadaru zajezdu i skazaŭ: Miej jaho ŭ apiecy, i što-tolki wydasi bolej, ja, kali wiarnusia, addam tabie.

Як здаецца табе, хто з гэтых трох быў бліжнім таму, хто трапіў у рукі разбойнікаў?»

 

Katory z hetych troch, zdajecca tabie, byŭ bližnim tamu, chto trapiŭ na razbojnikaŭ?

Ён сказаў: «Той, хто паступіў з ім міласэрна». Тады Езус сказаў яму: «Ідзі і ты рабі так».

 

A jon skazaŭ: Toj, chto ŭčyniŭ nad im miłaserdzie. I skazaŭ jamu Jezus: Idzi, i ty rabi taksama.

Калі былі ў дарозе, Ён зайшоў у адно паселішча. Нейкая жанчына, якую звалі Марта, прыняла Яго.

 

Stałasia-ž, kali jany išli, i jon uwajšoŭ u wadno miastečka, i adna žančyna, na imia Marta, pryniała jaho ŭ swoj dom.

У яе была сястра імем Марыя, якая села каля ног Пана і слухала Ягоныя словы.

 

A ŭ jaje była siastra na imia Maryja, i jana siedziačy kala noh Pana, słuchała słowa jaho.

Марта ж, занятая многімі паслугамі, падышоўшы, сказала: «Пане, ці Табе ўсё адно, што сястра мая пакінула мяне адну прыслугоўваць? Таму скажы ёй, каб дапамагла мне».

 

A Marta starałasia kala roznaj pasłuhi. Jana stała i skazała: Panie, ci ty nia dbaješ, što siastra maja pakinuła mianie adnu pasłuhawać? Dyk skažy jej, kab mnie pamahła.

Але Пан сказаў ёй у адказ: «Марта, Марта, ты турбуешся і клапоцішся пра многае,

 

I adkazwajučy skazaŭ jej Pan: Marta, Marta, ty kłapociśsia ab wielmi mnohim,

а патрэбна толькі адно. Марыя ж выбрала добрую частку, якая не адымецца ў яе».

 

a adno patrebnaje. Maryja najlepšuju čaść wybrała, jakaja nia budzie adniata ad jaje.