Лукаша 4 разьдзел

 

 

Езус, напоўнены Духам Святым, вярнуўся з-над Ярдана, і вадзіў Яго Дух па пустыні

 

A Jezus, poŭny Ducha światoha, wiarnuŭsia ad Jardanu i byŭ wiedzieny Ducham u pustyniu,

сорак дзён, а д’ябал выпрабоўваў Яго. І нічога не еў у тыя дні, а калі яны скончыліся, згаладаўся.

 

praz sorak dzion, i byŭ spakušwany djabłam. I ničoha nia jeŭ u hetyja dni, a kali jany skončylisia, pačaŭ hoład.

Тады д’ябал сказаў Яму: «Калі Ты Сын Божы, скажы гэтаму каменю, каб ён стаў хлебам».

 

I skazaŭ jamu djabał: Kali ty Syn Božy, skažy hetamu kamieniu, kab jon staŭsia chlebam.

Езус адказаў яму: «Напісана: “Не хлебам адным будзе жыць чалавек”».

 

I adkazaŭ jamu Jezus: Napisana jość, što "nie adnym chlebam žywie čaławiek, ale kožnym słowam Božym" (Paŭł. Pr. 8, 3).

Тады д’ябал павёў Яго і паказаў Яму ў імгненне ўсе валадарствы свету.

 

I zawjŭ jaho djabał na haru wysokuju i pakazaŭ jamu ŭsie karaleŭstwy świetu ŭ momant času,

І сказаў Яму д’ябал: «Я дам Табе ўсю гэтую ўладу і славу іх, бо яна мне перададзена, і каму хачу, даю яе.

 

i skazaŭ jamu: Tabie addam usiu hetuju ŭładu i sławu ich, bo jany mnie addany, i kamu chaču, daju ich.

Калі Ты паклонішся мне, уся будзе Тваёй».

 

Dyk ty, kali pakłoniśsia mnie, usio twajo budzie.

У адказ Езус сказаў яму: «Напісана: “Пану Богу твайму будзеш пакланяцца і Яму аднаму будзеш служыць”».

 

I adkazwajučy Jezus skazaŭ jamu: Napisana jość: "Panu Bohu twajmu kłaniajsia i jamu adnamu słužy" (Paŭł. Pr. 6, 13).

Тады завёў Яго ў Ерузалем, паставіў на крыле святыні і сказаў Яму: «Калі Ты Сын Божы, кінься адгэтуль уніз,

 

I zawioŭ jaho ŭ Jeruzalim, i pastawiŭ jaho na kryle światyni, i skazaŭ jamu: Kali ty Syn Božy, kińsia adhetul uniz.

бо напісана: “Анёлам сваім загадае пра Цябе,каб ахоўвалі Цябе”

 

Bo jość napisana: što "aniełam swaim zahadaŭ ab tabie, kab ścierahli ciabie",

і: “Яны на руках панясуць Цябе,каб Ты часам не спатыкнуўся аб камень сваёй нагой”».

 

i "što na rukach paniasuć ciabie, kab časam nia ŭdaryŭ ab kamień nahi swajej" (Ps. 90, 11-12).

А Езус сказаў яму ў адказ: «Сказана: “Не будзеш выпрабоўваць Пана Бога твайго”».

 

I adkazwajučy Jezus skazaŭ jamu: Skazana jość: "nie spakušaj Pana Boha twajho" (Paŭł. Pr. 6, 16).

Скончыўшы ўсе выпрабаванні, д’ябал адступіў ад Яго да пары.

 

I skončyŭšy ŭsio kušeńnie, djabał adyjšoŭ ad jaho až da času.Jezus waročajecca ŭ Halileju i pačynaje abwiaščać ewaneliju

Езус вярнуўся ў моцы Духа ў Галілею. І разышліся чуткі пра Яго па ўсёй ваколіцы.

 

I wiarnuŭsia Jezus u mocy Ducha ŭ Halileju i razyjšłasia wieść ab im pa ŭsiej krainie.

А Ён навучаў у іх сінагогах, і ўсе Яго славілі.

 

A jon nawučaŭ pa ichnych bažnicach i ŭsimi byŭ słaŭleny.

Калі прыйшоў у Назарэт, дзе быў выхаваны, увайшоў паводле свайго звычаю ў шабат у сінагогу і падняўся, каб чытаць.

 

I pryjšoŭ u Nazaret, dzie byŭ uzhadawany. I ŭwajšoŭ pawodle swajho zwyčaju ŭ dzień subotni ŭ bažnicu, i ŭstaŭ, kab čytać.

Яму падалі кнігу прарока Ісаі. Разгарнуўшы кнігу, Ён трапіў на месца, дзе было напісана:

 

I padali jamu knihu Izaija praroka. I adčyniŭšy knihu, znajšoŭ miesca, dzie było napisana:

«Дух Пана на Мне,бо Ён намасціў Мянеабвяшчаць Добрую Навіну ўбогім,паслаў Мяне абвяшчаць вызваленне палоннымі сляпым вяртаць зрок,каб выпусціць спакутаваных на свабоду,

 

"Duch Pana nada mnoju, dziela hetaha namaściŭ mianie, kab abwiaščać ewaneliju ŭbohim. Pasłaŭ mianie azdaraŭlać skryšanych sercam,

каб абвясціць год ласкі Пана».

 

abwiaščać wiaźniam zbaŭleńnie i ślapym zrok, wypuścić na wolu pryhniečanych, abwiaścić hod Pana pryjemny i dzień adpłaty" (Iz. 61, 1−2).

Згарнуўшы кнігу, Ён аддаў яе слугу і сеў. А вочы ўсіх у сінагозе былі скіраваныя на Яго.

 

I začyniŭšy knihu, addaŭ słuzie i sieŭ. A wočy ŭsich u bažnicy byli źwiernieny na jaho.

І Ён пачаў гаварыць ім: «Сёння споўніліся гэтыя словы Пісання, якія вы чулі».

 

Jon-ža pačaŭ hawaryć da ich: Što siańnia spoŭniłasia hetaje pisańnie ŭ wušach wašych.

Усе сведчылі Яму і здзіўляліся словам ласкі, якія выходзілі з вуснаў Ягоных, і казалі: «Ці ж не сын Юзафа гэта?»

 

I ŭsie dawali jamu paświedčańnie i dziwilisia z strojnaści słoŭ, jakija wychodzili z jahonych wusnaŭ i kazali: Ci ž jon nia syn Jazepaŭ?

А Ён сказаў ім: «Напэўна, скажаце мне такую прыказку: “Лекар, вылечы самога сябе; зрабі і тут, у тваёй бацькаўшчыне тое, што, як мы чулі, сталася ў Кафарнауме”».

 

I skazaŭ im: Wy peŭnie skažacie mnie hetaje padabienstwa: "Lekaru, wylačy samoha siabie. Jakija wialikija rečy, my čuli, dakanany ŭ Kaparnaumie, zrabi i tut u baćkaŭščynie twajej".

І сказаў: «Сапраўды кажу вам: ніводнага прарока не прымаюць на бацькаўшчыне яго.

 

I skazaŭ: Sapraŭdy kažu wam, što nijaki prarok nia jość pryniaty ŭ baćkaŭščynie swajej.

Сапраўды кажу вам: шмат удоў было ў Ізраэлі ў дні Іллі, калі неба было зачынена тры гады і шэсць месяцаў, так што быў вялікі голад па ўсёй зямлі.

 

Papraŭdzie wam kažu: Mnoha było ŭdowaŭ u Izrailu ŭ dni Haljaša, kali nieba było začyniena praz try hady i šeść miesiacaŭ, kali nastaŭ wialiki hoład pa ŭsiej ziamli;

І да ніводнай з іх не быў пасланы Ілля, а толькі да аўдавелай жанчыны ў Сарэпце Сідонскай.

 

i da niwodnaj z ich nia byŭ pasłany Haljaš, adno tolki ŭ Sareptu sydonskuju, da žančyny ŭdawy.

Шмат таксама было пракажоных у Ізраэлі ў часы прарока Елісея, і ніводзін з іх не быў ачышчаны, апрача сірыйца Наамана».

 

I było mnoha prakažanych u Izrailu za Jelisieja praroka, i nichto z ich nia byŭ ačyščany, aprača Naamana Syryjca.

Пачуўшы гэта, усе ў сінагозе напоўніліся гневам

 

A čujučy hetaje, usie ŭ bažnicy byli poŭny hniewu.

і, устаўшы, выгналі Яго прэч з горада, і павялі на край гары, на якой быў пабудаваны іх горад, каб скінуць Яго.

 

I ŭstali, i wykinuli jaho za miesta, i zawiali jaho až na wierch hary, na katoraj było pabudowanaje ichnaje miesta, kab skinuć jaho.

Але Ён, прайшоўшы паміж імі, адышоў.

 

Jon-ža, prajšoŭšy pasiarod ich, adyjšoŭ.

І прыйшоў у Кафарнаум, галілейскі горад, і навучаў іх у дні шабату.

 

I pryjšoŭ u Kaparnaum, miesta halilejskaje, i tam nawučaŭ ich subotami.

І здзіўляліся вучэнню Ягонаму, таму што слова Ягонае мела ўладу.

 

I wielmi dziwilisia z nawuki jahonaj, bo z uładaju była mowa jaho.

Быў у сінагозе чалавек, які меў нячыстага духа. Ён закрычаў моцным голасам:

 

A ŭ bažnicy byŭ čaławiek, majučy niačystaha ducha, i zakryčaŭ wialikim hołasam,

«Ах! Што Табе да нас, Езус Назаранін? Ты прыйшоў загубіць нас? Я ведаю Цябе, хто Ты: Святы Божы».

 

kažučy: Pakiń, što tabie da nas, Jezusie Nazarenski? Pryjšoŭ ty zhubić nas? Znaju ciabie, chto ty jość, Światy Božy.

Але Езус забараніў яму, кажучы: «Змоўкні і выйдзі з яго!» Тады злы дух кінуў яго на сярэдзіну і выйшаў з яго, нічым не нашкодзіўшы яму.

 

I naswaryŭsia na jaho Jezus, kažučy: Zamoŭkni i wyjdzi z jaho. I djabał, kinuŭšy jaho pasiarod, wyjšaŭ z jaho i ničoha jamu nie paškodziŭ.

І здзіўленне ахапіла ўсіх, і казалі адзін аднаму: «Што гэта за слова, што з ўладаю і моцай Ён загадвае нячыстым духам, і яны выходзяць?»

 

I aharnuŭ usich strach, i hawaryli pamiž saboju, kažučy: Što heta za słowa takoje, što z uładaju i siłaju zahadywaje niačystym ducham i wychodziać?

І разнеслася пагалоска пра Яго па ўсёй навакольнай мясцовасці.

 

I razychodziłasia sława ab im pa ŭsiakim miescy krainy.

Выйшаўшы з сінагогі, Езус увайшоў у дом Сымона. Цешчу Сымонаву ахапіла моцная гарачка. Таму прасілі Яго за яе.

 

Jezus-ža, ustaŭšy z bažnicy, uwajšoŭ u dom Symona. A ciešča Symonawa była ŭ wialikaj haračcy, i prasili jaho za jaje.

Стаўшы над ёю, Ён забараніў гарачцы, і тая пакінула яе. Адразу ўстаўшы, яна прыслужвала ім.

 

I staŭšy nad joju, zahadaŭ haračcy, i pakinuła jaje. I zaraz-ža ŭstaŭšy, pasłuhawała im.

На захадзе сонца ўсе, хто меў хворых на розныя хваробы, прыводзілі іх да Езуса. Ён жа, ускладаючы рукі на кожнага з іх, аздараўляў іх.

 

A kali zajšło sonca, usie, što mieli chwarejučych na roznyja chwaroby, prywodzili ich da jaho. Jon-ža, kładučy na kožnaha ruki, azdaraŭlaŭ ich.

З многіх таксама выходзілі з крыкам злыя духі і казалі: «Ты — Сын Божы». Але Ён забараняў і не дазваляў ім казаць, бо яны ведалі, што Ён Месія.

 

A wychodzili z mnohich djabły, kryčačy i kažučy: Što ty jość Syn Božy. I naswaryŭšysia, nie pazwalaŭ im hawryć, bo wiedali, što jon jość Chrystus.

Калі настаў дзень, Езус выйшаў і адправіўся ў пустыннае месца. А людзі шукалі Яго і, прыйшоўшы да Яго, затрымлівалі, каб не адыходзіў ад іх.

 

A kali nastaŭ dzień, jon, wyjšaŭšy, pajšoŭ u pustynnaje miesca. A hramady šukali jaho, i pryjšli až da jaho, i zatrymoŭwali jaho, kab nie adychodziŭ ad ich.

Але Ён сказаў ім: «Таксама іншым гарадам Мне трэба абвяшчаць Добрую Навіну пра Валадарства Божае, бо дзеля гэтага Я пасланы».

 

Jon skazaŭ im: Što treba mnie i inšym miestam abwiaščać karaleŭstwa Božaje, bo na heta ja pasłany.

І прапаведаваў у сінагогах Юдэі.

 

I nawučaŭ pa bažnicach Halilei.