Лукаша 4 разьдзел

 

 

Ісус, напоўнены Духам Сьвятым, вярнуўся з Ярдану і быў паведзены Духам у пустыню.

 

A Jezus, poŭny Ducha światoha, wiarnuŭsia ad Jardanu i byŭ wiedzieny Ducham u pustyniu,

Там сорак дзён Ён быў спакушваны д’яблам і нічога ня еў у гэтыя дні; а калі яны скончыліся, урэшце захацеў есьці.

 

praz sorak dzion, i byŭ spakušwany djabłam. I ničoha nia jeŭ u hetyja dni, a kali jany skončylisia, pačaŭ hoład.

І сказаў Яму д’ябал: «Калі Ты — Сын Божы, скажы гэтаму камяню, каб ён стаўся хлебам».

 

I skazaŭ jamu djabał: Kali ty Syn Božy, skažy hetamu kamieniu, kab jon staŭsia chlebam.

І адказаў яму Ісус, кажучы: «Напісана, што ня хлебам адным будзе жыць чалавек, але ўсякім словам Божым».

 

I adkazaŭ jamu Jezus: Napisana jość, što "nie adnym chlebam žywie čaławiek, ale kožnym słowam Božym" (Paŭł. Pr. 8, 3).

І, узьвёўшы Яго на высокую гару, д’ябал паказаў Яму ўсе валадарствы сусьвету ў імгненьне часу.

 

I zawjŭ jaho djabał na haru wysokuju i pakazaŭ jamu ŭsie karaleŭstwy świetu ŭ momant času,

І сказаў Яму д’ябал: «Дам Табе ўладу над усім гэтым і славу іхнюю, бо яна мне аддадзена, і я, каму хачу, даю яе.

 

i skazaŭ jamu: Tabie addam usiu hetuju ŭładu i sławu ich, bo jany mnie addany, i kamu chaču, daju ich.

Дык калі Ты паклонішся мне, усё будзе Тваё».

 

Dyk ty, kali pakłoniśsia mnie, usio twajo budzie.

І, адказваючы, сказаў яму Ісус: «Адыйдзі ад Мяне, шатан! Бо напісана: “Госпаду, Богу твайму, пакланяйся і Яму аднаму служы”».

 

I adkazwajučy Jezus skazaŭ jamu: Napisana jość: "Panu Bohu twajmu kłaniajsia i jamu adnamu słužy" (Paŭł. Pr. 6, 13).

І павёў Яго ў Ерусалім, і паставіў на самым версе сьвятыні, і сказаў Яму: «Калі Ты — Сын Божы, кінься адгэтуль уніз,

 

I zawioŭ jaho ŭ Jeruzalim, i pastawiŭ jaho na kryle światyni, i skazaŭ jamu: Kali ty Syn Božy, kińsia adhetul uniz.

бо напісана: “Анёлам Сваім загадае пра Цябе ўсьцерагчы Цябе”,

 

Bo jość napisana: što "aniełam swaim zahadaŭ ab tabie, kab ścierahli ciabie",

і: “На руках панясуць Цябе, каб не спатыкнуўся аб камень нагою Тваёю”».

 

i "što na rukach paniasuć ciabie, kab časam nia ŭdaryŭ ab kamień nahi swajej" (Ps. 90, 11-12).

І, адказваючы, сказаў яму Ісус: «Сказана: “Не спакушай Госпада, Бога твайго”».

 

I adkazwajučy Jezus skazaŭ jamu: Skazana jość: "nie spakušaj Pana Boha twajho" (Paŭł. Pr. 6, 16).

І, скончыўшы ўсё спакушэньне, д’ябал адыйшоў ад Яго да пары.

 

I skončyŭšy ŭsio kušeńnie, djabał adyjšoŭ ad jaho až da času.Jezus waročajecca ŭ Halileju i pačynaje abwiaščać ewaneliju

І вярнуўся Ісус у сіле Духа ў Галілею; і разыйшлася чутка пра Яго па ўсёй ваколіцы.

 

I wiarnuŭsia Jezus u mocy Ducha ŭ Halileju i razyjšłasia wieść ab im pa ŭsiej krainie.

І вучыў Ён у сынагогах іхніх, і ад усіх быў слаўлены.

 

A jon nawučaŭ pa ichnych bažnicach i ŭsimi byŭ słaŭleny.

І прыйшоў у Назарэт, дзе быў выхаваны, і ўвайшоў паводле звычаю Свайго ў дзень суботні ў сынагогу, і ўстаў чытаць.

 

I pryjšoŭ u Nazaret, dzie byŭ uzhadawany. I ŭwajšoŭ pawodle swajho zwyčaju ŭ dzień subotni ŭ bažnicu, i ŭstaŭ, kab čytać.

І далі Яму кнігу прарока Ісаі; і Ён, разгарнуўшы кнігу, знайшоў месца, дзе было напісана:

 

I padali jamu knihu Izaija praroka. I adčyniŭšy knihu, znajšoŭ miesca, dzie było napisana:

«Дух Госпада на Мне, бо Ён памазаў Мяне дабравесьціць убогім, паслаў Мяне аздараўляць скрышаных сэрцам, абвяшчаць вязьням вызваленьне і сьляпым — вяртаньне зроку, пусьціць змучаных на свабоду,

 

"Duch Pana nada mnoju, dziela hetaha namaściŭ mianie, kab abwiaščać ewaneliju ŭbohim. Pasłaŭ mianie azdaraŭlać skryšanych sercam,

і абвяшчаць год Госпада прыемны».

 

abwiaščać wiaźniam zbaŭleńnie i ślapym zrok, wypuścić na wolu pryhniečanych, abwiaścić hod Pana pryjemny i dzień adpłaty" (Iz. 61, 1−2).

І, згарнуўшы кнігу, аддаў паслугачу і сеў; і вочы ўсіх у сынагозе былі зьвернуты на Яго.

 

I začyniŭšy knihu, addaŭ słuzie i sieŭ. A wočy ŭsich u bažnicy byli źwiernieny na jaho.

А Ён пачаў гаварыць ім: «Сёньня споўнілася Пісаньне гэтае, [якое] ў вушах вашых».

 

Jon-ža pačaŭ hawaryć da ich: Što siańnia spoŭniłasia hetaje pisańnie ŭ wušach wašych.

І ўсе засьведчылі Яму гэта, і зьдзіўляліся словам ласкі, якія выходзілі з вуснаў Ягоных, і гаварылі: «Ці не Язэпаў гэта сын?»

 

I ŭsie dawali jamu paświedčańnie i dziwilisia z strojnaści słoŭ, jakija wychodzili z jahonych wusnaŭ i kazali: Ci ž jon nia syn Jazepaŭ?

І Ён сказаў ім: «Вядома, вы скажаце Мне гэткую прыповесьць: “Лекару, аздараві Самога Сябе; зрабі і тут, у бацькаўшчыне Сваёй, тое, што, мы чулі, сталася ў Капэрнауме”».

 

I skazaŭ im: Wy peŭnie skažacie mnie hetaje padabienstwa: "Lekaru, wylačy samoha siabie. Jakija wialikija rečy, my čuli, dakanany ŭ Kaparnaumie, zrabi i tut u baćkaŭščynie twajej".

І сказаў: «Сапраўды кажу вам: Ніводзін прарок не прыймаецца ў бацькаўшчыне сваёй.

 

I skazaŭ: Sapraŭdy kažu wam, što nijaki prarok nia jość pryniaty ŭ baćkaŭščynie swajej.

Праўдзіва кажу вам: Шмат удоваў было ў Ізраілю ў дні Ільлі, калі было зачынена неба тры гады і шэсьць месяцаў, так што стаўся вялікі голад па ўсёй зямлі;

 

Papraŭdzie wam kažu: Mnoha było ŭdowaŭ u Izrailu ŭ dni Haljaša, kali nieba było začyniena praz try hady i šeść miesiacaŭ, kali nastaŭ wialiki hoład pa ŭsiej ziamli;

і ані да аднае з іх ня быў пасланы Ільля, але толькі да ўдавы ў Сарэпту Сідонскую.

 

i da niwodnaj z ich nia byŭ pasłany Haljaš, adno tolki ŭ Sareptu sydonskuju, da žančyny ŭdawy.

І шмат было пракажоных у Ізраілі пры прароку Элісеі, і ніводзін з іх ня быў ачышчаны, акрамя Наамана Сірыйца».

 

I było mnoha prakažanych u Izrailu za Jelisieja praroka, i nichto z ich nia byŭ ačyščany, aprača Naamana Syryjca.

І ўсе ў сынагозе напоўніліся ярасьцю, пачуўшы гэтае,

 

A čujučy hetaje, usie ŭ bažnicy byli poŭny hniewu.

і, устаўшы, выгналі Яго навонкі з гораду, і павялі Яго на вяршыню гары, на якой быў пабудаваны горад іхні, каб скінуць Яго,

 

I ŭstali, i wykinuli jaho za miesta, i zawiali jaho až na wierch hary, na katoraj było pabudowanaje ichnaje miesta, kab skinuć jaho.

але Ён, прайшоўшы сярод іх, пайшоў.

 

Jon-ža, prajšoŭšy pasiarod ich, adyjšoŭ.

І прыйшоў у Капэрнаум, горад Галілейскі, і вучыў іх у суботы.

 

I pryjšoŭ u Kaparnaum, miesta halilejskaje, i tam nawučaŭ ich subotami.

І дзівіліся з вучэньня Ягонага, бо з уладаю былі словы Ягоныя.

 

I wielmi dziwilisia z nawuki jahonaj, bo z uładaju była mowa jaho.

І быў у сынагозе чалавек, які меў духа дэмана нячыстага, і ён загаласіў моцным голасам,

 

A ŭ bažnicy byŭ čaławiek, majučy niačystaha ducha, i zakryčaŭ wialikim hołasam,

кажучы: «Аёй! Што нам і Табе, Ісус Назарэец? Ты прыйшоў загубіць нас. Ведаю Цябе, хто Ты, Сьвяты Божы».

 

kažučy: Pakiń, što tabie da nas, Jezusie Nazarenski? Pryjšoŭ ty zhubić nas? Znaju ciabie, chto ty jość, Światy Božy.

І забараніў яму Ісус, кажучы: «Змоўкні і выйдзі з яго!» І, кінуўшы яго на сярэдзіну, дэман выйшаў з яго, нічога не пашкодзіўшы яму.

 

I naswaryŭsia na jaho Jezus, kažučy: Zamoŭkni i wyjdzi z jaho. I djabał, kinuŭšy jaho pasiarod, wyjšaŭ z jaho i ničoha jamu nie paškodziŭ.

І ахапіў усіх страх, і гутарылі між сабою, кажучы: «Што гэта за слова такое, што з уладаю і моцаю Ён загадвае духам нячыстым, і яны выходзяць?»

 

I aharnuŭ usich strach, i hawaryli pamiž saboju, kažučy: Što heta za słowa takoje, što z uładaju i siłaju zahadywaje niačystym ducham i wychodziać?

І разыйшлася чутка пра Яго па ўсіх вакалічных месцах.

 

I razychodziłasia sława ab im pa ŭsiakim miescy krainy.

Выйшаўшы ж з сынагогі, Ён прыйшоў у дом Сымона. А цешча Сымонава была ў моцнай гарачцы, і прасілі Яго за яе.

 

Jezus-ža, ustaŭšy z bažnicy, uwajšoŭ u dom Symona. A ciešča Symonawa była ŭ wialikaj haračcy, i prasili jaho za jaje.

І, стаўшы каля яе, Ён забараніў гарачцы, і пакінула яе, а яна, адразу ўстаўшы, паслугавала ім.

 

I staŭšy nad joju, zahadaŭ haračcy, i pakinuła jaje. I zaraz-ža ŭstaŭšy, pasłuhawała im.

Пры захадзе сонца ўсе, якія мелі хворых на розныя хваробы, прыводзілі іх да Яго; і Ён, усклаўшы на кожнага з іх рукі, аздаравіў іх.

 

A kali zajšło sonca, usie, što mieli chwarejučych na roznyja chwaroby, prywodzili ich da jaho. Jon-ža, kładučy na kožnaha ruki, azdaraŭlaŭ ich.

Выганяў таксама з многіх дэманаў, якія крычалі і казалі: «Ты — Хрыстос, Сын Божы». І Ён забараняў ім казаць, што яны ведаюць, што Ён — Хрыстос.

 

A wychodzili z mnohich djabły, kryčačy i kažučy: Što ty jość Syn Božy. I naswaryŭšysia, nie pazwalaŭ im hawryć, bo wiedali, što jon jość Chrystus.

А калі настаў дзень, Ён, выйшаўшы, пайшоў у пустыннае месца, і натоўпы шукалі Яго, і, прыйшоўшы да Яго, затрымлівалі Яго, каб не ішоў ад іх.

 

A kali nastaŭ dzień, jon, wyjšaŭšy, pajšoŭ u pustynnaje miesca. A hramady šukali jaho, i pryjšli až da jaho, i zatrymoŭwali jaho, kab nie adychodziŭ ad ich.

А Ён сказаў ім: «І ў іншых гарадах Я мушу дабравесьціць Валадарства Божае, бо дзеля гэтага Я пасланы».

 

Jon skazaŭ im: Što treba mnie i inšym miestam abwiaščać karaleŭstwa Božaje, bo na heta ja pasłany.

І абвяшчаў у сынагогах Галілейскіх.

 

I nawučaŭ pa bažnicach Halilei.