Лукаша 16 разьдзел

 

 

Сказаў жа і да вучняў Сваіх: «Адзін чалавек быў багаты і меў аканома, і данясьлі яму на яго, што ён марнуе маёмасьць ягоную.

 

Kazaŭ-ža i da wučniaŭ swaich: Byŭ adzin bahaty čaławiek, katory mieŭ haspadara, i na jaho daniaśli jamu, byccam raspuščaje jahonaje dabro.

І, паклікаўшы яго, сказаў яму: “Што гэта я чую пра цябе? Дай справаздачу з гаспадараваньня твайго, бо ты ня можаш больш гаспадараваць”.

 

I paklikaŭ jaho i skazaŭ jamu: Što heta ja čuju ab tabie? Zdaj rachunak z twajho haspadarawańnia, bo ŭžo nia budzieš mahčy haspadaryć.

Сказаў сам у сабе аканом: “Што мне рабіць, бо пан мой забірае ад мяне гаспадараваньне? Капаць ня здолею, жабраваць саромеюся.

 

I hawaryŭ haspadar sam u sabie: Što ja zrablu, bo pan moj adymaje ad mianie haspadarawańnie? Kapać nia maju siły, žabrawać ustydajusia.

Ведаю, што зраблю, каб прынялі мяне ў дамы свае, калі адстаўлены буду ад гаспадараваньня”.

 

Wiedaju što zrablu, kab, kali budu adsunuty ad haspadarawańnia, pryniali mianie ŭ swaje damy.

І, паклікаўшы даўжнікоў пана свайго кожнага паасобку, сказаў першаму: “Колькі ты вінен пану майму?”

 

Dyk paklikaŭšy paasobku daŭžnikoŭ swajho pana, skazaŭ pieršamu: Skolki ty winien majmu panu?

Той сказаў: “Сто мер алею”. І сказаў яму: “Вазьмі напісанае табою і, сеўшы, хутчэй напішы пяцьдзясят”.

 

A toj skazaŭ : sto mier aliwy. I skazaŭ jamu: Waźmi raśpisku twaju i sieŭšy zaraz napišy piaćdziesiat.

Пасьля другому сказаў: “А ты колькі вінен?” Той сказаў: “Сто мер пшаніцы”. І гаворыць яму: “Вазьмі напісанае табою і напішы: восемдзясят”.

 

Potym skazaŭ druhomu: A ty skolki winien? Toj adkazaŭ: Sto mier pšanicy. Skazaŭ jamu: Waźmi twaju raśpisku i napišy wosiemdziesiat.

І пахваліў пан аканома няправеднага, што мудра ўчыніў; бо сыны веку гэтага мудрэйшыя за сыноў сьвятла ў пакаленьні сваім.

 

I pachwaliŭ pan niesprawiadliwaha haspadara, što dahadliwa pastupiŭ, bo syny hetaha świetu bolš dahadliwyja za synoŭ światła ŭ rodzie swaim.

І Я кажу вам: здабывайце сабе сяброў мамонай няправеднай, каб яны, як зьбяднееце, прынялі вас у вечныя намёты.

 

A ja wam kažu: Rabiecie sabie pryjacielaŭ z mamony niesprawiadliwaści, kab, kali prystaniecie, pryniali was u wiečnyja sialiby.

Верны ў малым, і ў многім верны, і няправедны ў малым, і ў многім няправедны.

 

Chto wierny ŭ najmniešym, toj i ŭ bolšym wierny; a chto ŭ małym niesprawiadliwy, toj i ŭ bolšym niesprawiadliwy.

Дык вось, калі вы ў няправеднай мамоне не былі верныя, хто даверыць вам сапраўднае?

 

Dyk kali wy nia byli wiernymi ŭ niesprawiadliwaj mamonie, to tuju, što prawiednaja, chto wam dawieryć?

І калі вы ў чужым не былі верныя, хто дасьць вам вашае?

 

I kali wy nia byli wiernymi ŭ čužym, to toje, što wašaje, chto wam daść?

Ніякі слуга ня можа служыць двум панам, бо ці аднаго будзе ненавідзець, а другога любіць, ці аднаго будзе трымацца, а другім пагарджаць. Ня можаце Богу служыць і мамоне».

 

Niwodzien słuha nia moža słužyć dwum panom; bo abo adnaho budzie nienawidzieć, a druhoha lubić; abo da adnaho prychiniecca, a druhim uzhardzić. Nia možacie słužyć Bohu i mamonie.

Чулі ўсё гэтае і фарысэі, якія былі срэбралюбцамі, і насьміхаліся з Яго.

 

I słuchali hetaha ŭsiaho faryzei, katoryja byli prahawitymi, i śmiajalisia z jaho.

І Ён сказаў ім: «Вы апраўдваеце сябе перад людзьмі, але Бог ведае сэрцы вашыя, бо што вельмі высока ў людзей, тое агіда перад Богам.

 

I skazaŭ im: Heta wy, što čynicie sami siabie sprawiadliwymi pierad ludźmi, ale Boh znaje sercy wašyja; bo što ŭ ludziej wysokaje, toje ahidaj pierad Boham.

Закон і Прарокі да Яна; адгэтуль жа Валадарства Божае дабравесьціцца, і кожны сілаю здабывае яго.

 

Zakon i praroki až da Jana; adhetul abwiaščajecca karaleŭstwa Božaje, i kožny hwałt jamu robić.

Але хутчэй неба і зямля прамінуць, чым адна рыска з Закону загіне.

 

Ale lahčej niebu i ziamli praminuć, čym upaści adnej ryscy z zakonu.

Кожны, хто разводзіцца з жонкаю сваёю і жэніцца з другой, чужаложыць, і кожны, хто жэніцца з разьведзенай з мужам, чужаложыць.

 

Kožny, chto pakidaje žonku swaju i druhuju biare, čužałožyć, i chto biare pakinienuju mužam, čužałožyć.

Адзін чалавек быў багаты, і апранаўся ў пурпур і вісон, і кожны дзень гучна весяліўся.

 

Byŭ adzin bahaty čaławiek, katory adziawaŭsia ŭ purpur i sajety i štodnia raskošna wiesialiŭsia.

А нейкі ўбогі, на імя Лазар, ляжаў ля брамы ягонай увесь у скулах,

 

I byŭ adzin žabrak, na imia Łazar, katory lažaŭ kala warot jahonych, uwieś u skułach,

і жадаў насыціцца крошкамі, што падалі са стала багацея, і сабакі, прыходзячы, лізалі скулы ягоныя.

 

chočučy najeścisia z krošak, jakija padali z stała bahača, i nichto jamu nie dawaŭ; ale i sabaki prychodzili i lizali skuły jaho.

І сталася, убогі памёр і аднесены быў анёламі на ўлоньне Абрагама; памёр і багацей, і быў пахаваны.

 

I stałasia, što pamior žabrak i byŭ zaniesieny aniołami na łona Abrahama. Pamior-ža i bahač i byŭ pachawany ŭ piekle.

І ў пекле, пакутуючы, ён, падняўшы вочы свае, убачыў здалёк Абрагама і Лазара на ўлоньні ягоным,

 

I padniaŭšy wočy swaje, kali byŭ u mukach, ubačyŭ Abrahama zdalok, i Łazara na łonie jahonym.

і, загаласіўшы, сказаў: “Ойча Абрагаме! Зьлітуйся нада мною і пашлі Лазара, каб абмачыў канец пальца свайго ў вадзе і асьвяжыў язык мой, бо я мучуся ў полымі гэтым”.

 

I jon hałosiačy skazaŭ: Ojča Abrahamie, zžalsia nada mnoju i pašli Łazara, kab jon abmaknuŭ kaniec palca swajho ŭ wadu, kab aświažyŭ jazyk moj, bo ja mučajusia ŭ hetym połymi.

Але Абрагам сказаў: “Сыне! Узгадай, што ў жыцьці тваім меў ты добрае, а Лазар — ліхоту; цяпер жа ён тут суцяшаецца, а ты мучышся.

 

I skazaŭ jamu Abraham: Synie, uspomni, što ty za žyćcia swajho atrymaŭ dabro, a Łazar iznoŭ błahoje; ciapier-ža jon ciešycca, a ty mučyśsia.

І да таго паміж намі і вамі вялікая прорва разьмешчана, так што тыя, хто хочуць перайсьці адгэтуль да вас, ня могуць, і адтуль да нас не пераходзяць”.

 

A pry hetym usim pamiž nami i wami ŭćwierdžana wialikaja propaść, kab tyja, katoryja adhetul chočuć pierajści da was, nie mahli, ani adtul siudy pierajści.

Сказаў жа ён: “Тады прашу цябе, ойча, каб ты паслаў яго ў дом бацькі майго,

 

I skazaŭ: Dyk prašu ciabie, Ojča, kab ty pasłaŭ jaho ŭ dom baćki majho;

бо ў мяне пяць братоў; няхай ён засьведчыць ім, каб і яны не прыйшлі ў гэтае месца пакутаў”.

 

bo maju piać bratoŭ, kab jon paświedčyŭ im, kab i jany nia pryjšli ŭ hetaje miesca mučeńniaŭ.

Кажа яму Абрагам: “Маюць Майсея і прарокаў, няхай іх слухаюць”.

 

I skazaŭ jamu Abraham: Majuć Majsieja i prarokaŭ, nachaj słuchajuć ich.

Ён жа сказаў: “Не, ойча Абрагаме! Але калі хто з памёршых прыйдзе да іх, навернуцца”.

 

A jon skazaŭ: Nie, ojča Abrahamie, ale kab chto z umierłych pryjšoŭ da ich, jany pakajalisia-b.

Сказаў жа яму [Абрагам]: “Калі Майсея і прарокаў ня слухаюць, нават калі хто і з памёршых уваскрэсьне, не павераць”».

 

I skazaŭ jamu: Kali Majsieja i prarokaŭ nia słuchajuć, to i kali-b chto z pamioršych uskros, nie pawierać.