Лукаша 22 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Антонія Бокуна → Рeraklad V. Hadleuski
Набліжалася ж сьвята праснакоў, называнае Пасха.
I prybližaŭsia dzień światočny Prasnakoŭ, jaki zawiecca Pascha.
І шукалі першасьвятары і кніжнікі, як забіць Яго, бо баяліся народу.
I šukali archiświatary i knižniki, jak-by Jezusa zabić, ale bajalisia narodu.
А шатан увайшоў у Юду, называнага Іскарыётам, аднаго з ліку Дванаццаці,
I ŭwajšoŭ djabał u Judaša, nazywanaha Iskaryjotam, adnaho z dwanaccacioch.
і той, адыйшоўшы, гутарыў з першасьвятарамі і начальнікамі варты, як Яго выдаць ім.
I pajšoŭ jon i hawaryŭ z archiświatarami i ŭładami, jak-by jaho im wydać.
І яны ўзрадаваліся, і дамовіліся даць яму грошы,
I ŭzradawalisia, i ŭmowilisia dać jamu hrošaj.
і ён абяцаў, і шукаў нагоды, каб выдаць Яго ім не пры натоўпе.
I abiacaŭsia, i šukaŭ zručnaje časiny, kab wydać jaho biez hramadaŭ.
Прыйшоў жа дзень праснакоў, калі мусілі рэзаць пасхальнае [ягня].
I nadyjšoŭ dzień Prasnakoŭ, u katory treba było zabić Paschu.
І паслаў [Ісус] Пятра і Яна, сказаўшы: «Ідзіце, падрыхтуйце нам есьці Пасху».
I pasłaŭ Piatra i Jana, kažučy: Pajšoŭšy, pryhatujcie nam jeści Paschu.
Яны ж сказалі Яму: «Дзе хочаш, каб мы прыгатавалі?»
A jany skazali: Dzie chočaš, kab my pryhatowili?
Ён жа сказаў ім: «Вось, пры ўваходзе вашым у горад, сустрэнецца вам чалавек, які нясе збан вады. Ідзіце за ім у дом, у які ён увойдзе,
I skazaŭ da ich: Woś, kali wy ŭwojdziecie ŭ horad, spatkaje was adzin čaławiek, niasučy zban wady; idziecie za im u dom, u katory jon uwojdzie,
і скажыце гаспадару дому: “Настаўнік гаворыць табе: 'Дзе сьвятліца, у якой буду есьці Пасху з вучнямі Маімі?'”
i skažacie haspadaru domu: Wučyciel kaža tabie: Dzie jość światlica, dzie-b mnie jeści Paschu z wučniami maimi"?
І ён пакажа вам залю вялікую, засланую; там падрыхтуйце».
I jon pakaža wam wialiki pakoj, zasłany, i tam pryhatujecie.
Пайшоўшы ж, яны знайшлі, як Ён сказаў ім, і падрыхтавалі Пасху.
I pajšoŭšy, znajšli tak, jak im skazaŭ, i pryhatowili Paschu.
І калі прыйшла гадзіна, Ён узьлёг, і дванаццаць апосталаў з Ім.
Kali-ž nadyjšła časina, sieŭ za stoł, i z im dwanaccacioch apostałaŭ.
І Ён сказаў ім: «Жаданьнем жадаю Я есьці з вамі гэтую Пасху перш, чым маю цярпець [пакуты].
I skazaŭ im: Wielmi-ž ja žadaŭ jeści z wami hetuju Paschu, pierad tym jak ciarpieć.
Бо кажу вам, што ўжо ня буду есьці яе, пакуль ня споўніцца ў Валадарстве Божым».
Bo kažu wam, što adhetul nia budu jeści jaje, pakul nia spoŭnicca ŭ kraleŭstwie Božym.
І, узяўшы келіх, падзякаваўшы, сказаў: «Вазьміце гэта і падзяліце паміж сабою,
I ŭziaŭšy kielich, učyniŭ padziaku i skazaŭ: Waźmiecie, i padzialecie pamiž saboju.
бо кажу вам, што ня буду піць ад плоду вінаграднага, пакуль ня прыйдзе Валадарства Божае».
Bo kažu wam, što nia budu pić z płodu winahradnaha ŭščepu, pakul nia pryjdzie karaleŭstwa Božaje.
І, узяўшы хлеб, падзякаваўшы, паламаў і даў ім, кажучы: «Гэта ёсьць Цела Маё, Якое за вас даецца. Рабіце гэта на ўспамін пра Мяне».
I ŭziaŭšy chleb, učyniŭ padziaku, i łamaŭ, i daŭ im, kažučy: Hetaje jość cieła majo, katoraje za was dajecca; heta čyniecie na moj uspamin.
Гэтаксама і келіх [узяў] пасьля вячэры, кажучы: «Гэта келіх Новага Запавету ў Крыві Маёй, якая за вас праліваецца.
Taksama i kielich, paśla wiačery, kažučy: Hety kielich jość nowym testamentam u krywi majej, katoraja za was budzie pralita.
Але вось, рука таго, хто выдае Мяне, са Мною за сталом.
Adnak-ža woś ruka taho, što wydaje mianie, jość sa mnoju na stale.
І, сапраўды, Сын Чалавечы ідзе паводле таго, як вызначана, але гора таму чалавеку, які Яго выдае».
Jano-ž Syn čaławiečy idzie pawodle taho, što pastanoŭlena, adnak-ža hora tamu čaławieku, praz jakoha jon budzie wydany.
І яны пачалі пытацца адзін у аднаго, хто гэта з іх меўся зрабіць гэта.
A jany pačali pamiž saboju pytacca, chto heta z ich, što hetaje mieŭsia zrabić.
Узьнялася ж і спрэчка між імі, хто з іх лічыцца большым.
A ŭźniałasia i sprečka pamiž imi, chto-b z ich wydawaŭsia bolšym.
Ён жа сказаў ім: «Валадары народаў пануюць над імі, і тыя, што маюць над імі ўладу, дабрадзеямі называюцца.
Jon-ža skazaŭ im: Karali narodaŭ panujuć nad imi, a katoryja majuć uładu nad imi, zawucca dabradziejami.
Вы ж ня гэтак, але большы сярод вас станься як меншы, і правадыр — як служыцель.
Ale wy nia tak. Ale chto pamiž wami bolšy, niachaj budzie jak mienšy, a chto pawadyr, jak słuha.
Бо хто большы: той, які ўзьлягае за сталом, ці той, які паслугуе? Ці ня той, які ўзьлягае? А Я сярод вас, як той, які паслугуе.
Bo chto bolšy: toj, chto siadzić za stałom, ci toj, chto pasłuhuje? Ci nia toj, chto siadzić? Ja-ž pasiarod was jak toj, chto pasłuhuje.
Вы ж тыя, хто застаецца са Мною ў спакусах Маіх,
A wy jość tyja, chto katoryja wytrywali sa mnoju ŭ spakušeńniach maich.
і Я пераказваю вам Валадарства, як Мне пераказаў Айцец Мой,
I ja wam pieradaju karaleŭstwa, jak pieradaŭ mnie Ajciec moj,
каб вы елі і пілі за сталом Маім у Валадарстве Маім; і сядзелі на пасадах, судзячы дванаццаць каленаў Ізраіля».
kab wy jeli i pili za stałom maim ŭ karaleŭstwie maim, i siadzieli na tronach, sudziačy dwanaccać pakaleńniaŭ Izraila.
І сказаў Госпад: «Сымоне, Сымоне! Вось, шатан зажадаў прасейваць вас, як пшаніцу,
I skazaŭ Pan: Symon, Symon, woś djabał damahaŭsia was, kab prasiejać jak pšanicu.
а Я маліўся за цябе, каб не паменшала вера твая; і ты, некалі павярнуўшыся, умацуй братоў тваіх».
Ale ja prasiŭ za ciabie, kab nie pierastawała wiera twaja, a ty niekali nawiarnuŭšysia, ućwiardziŭ bratoŭ twaich.
Той жа адказаў Яму: «Госпадзе! З Табою я гатовы ісьці і ў вязьніцу, і на смерць!»
Jon skazaŭ im: Panie, z taboju ja hatoŭ iści i ŭ wastroh i na śmierć.
Ён жа сказаў: «Кажу табе, Пётар, не прапяе певень сёньня, як ты тройчы адрачэшся, што ведаеш Мяне».
Ale Jon skazaŭ: Kažu tabie, Piotr, nie zapiaje siahońnia piewień, pakul ty try razy nie adračeśsia, što znaješ mianie.
І сказаў ім: «Калі Я пасылаў вас бяз кайстры, і бяз торбы, і без абутку, ці мелі вы нейкую нястачу?» Яны адказалі: «Аніякай».
I skazaŭ im: Kali ja was pasłaŭ biez miaška i torby i abutku, ci-ž wam čaho niestawała?
Тады Ён сказаў ім: «Але цяпер, хто мае кайстру, няхай возьме таксама і торбу, і хто ня мае, няхай прадасьць адзеньне сваё і купіць меч.
A jany skazali: Ničoha. Dyk skazaŭ im: Ale ciapier chto maje miašok, niachaj biare tak-ža i torbu; a chto nia maje, niachaj pradaść swaju wopratku i kupić mieč.
Бо кажу вам, што мусіць зьдзейсьніцца на Мне ўсё гэта, што напісана: “І да беззаконьнікаў залічаны”. Бо ўсяму, што адносна Мяне, надыходзіць канец».
Bo kažu wam, što jašče treba, kab spoŭniłasia na mnie toje, što napisana: "I z złačyncami jon paličany" (Iz. 53, 12). Bo toje, što datyčyć mianie, prychodzić da kanca.
Яны ж сказалі: «Госпадзе! Вось, тут два мячы!» А Ён сказаў ім: «Даволі!»
A jany skazali: Panie, woś tut dwa miačy. A jon skazaŭ im: Dawoli.
І, выйшаўшы, пайшоў, як звычайна, на гару Аліўную; а за Ім пайшлі і вучні Ягоныя.
I wyjšaŭšy, išoŭ pawodle zwyčaju na haru Aliŭnuju; a za im išli i wučni.
Прыйшоўшы ж на месца, Ён сказаў ім: «Маліцеся, каб не ўвайсьці ў спакусу».
I kali pryjšoŭ na miesca, skazaŭ im: Maleciesia, kab nie ŭwajści ŭ spakušeńnie.
І Ён адыйшоў ад іх як кінуць камень, і, укленчыўшы, маліўся,
A sam adyjšoŭ ad ich, jak kinuć kamień, i ŭpaŭšy na kaleni, maliŭsia,
кажучы: «Ойча, калі хочаш, пранясі келіх гэты міма Мяне. Аднак не Мая воля, але Твая няхай станецца».
kažučy: Ojča, kali chočaš, adniasi ad mianie hety kielich; adnak-ža nie maja wola, ale twaja niachaj staniecca.
Зьявіўся ж Яму анёл з неба, умацоўваючы Яго.
I źjawiŭsia jamu anieł z nieba, uzmacniajučy jaho. A budučy ŭ śmiarotnym zmahańni, daŭžej maliŭsia;
І, будучы ў барацьбе сьмяротнай, пільней маліўся, а быў пот Ягоны, як кроплі крыві, што падалі на зямлю.
i staŭsia pot jahony jak kapli krywi, źbiahajučaj na ziamlu.
І, устаўшы ад малітвы, Ён прыйшоў да вучняў і знайшоў іх, што яны сьпяць ад смутку.
A kali ŭstaŭ ad malitwy i pryjšoŭ da swaich wučniaŭ, znajšoŭ ich splučymi ad smutku.
І сказаў ім: «Што вы сьпіцё? Устаньце, маліцеся, каб не ўвайсьці ў спакусу».
I skazaŭ im: Čamu wy śpicio? Ustańcie, maleciesia, kab nie ŭwajści ŭ spakušeńnie.
Яшчэ Ён гаварыў, аж вось натоўп, а наперадзе іх ішоў адзін з Дванаццаці, называны Юда, і ён наблізіўся да Ісуса, каб пацалаваць Яго.
Kali jon jašče hawaryŭ, woś hramada, i toj, što nazywaŭsia Judaš, adzin z dwanaccacioch, išoŭ napieradzie ich. I prybližyŭsia da Jezusa, kab pacaławać jaho.
Ісус жа сказаў яму: «Юда! Пацалункам Сына Чалавечага выдаеш?»
Jezus-ža skazaŭ jamu: Juda, ty całunkam wydaje Syna čaławiečaha?
А тыя, якія былі з Ім, бачачы, што мае стацца, сказалі Яму: «Госпадзе! Ці ня ўдарыць мячом?»
A tyja, što pry im byli, bačačy, što maje być, skazali jamu: Panie, ci nia ŭdaryć nam miačom?
І адзін з іх ударыў слугу першасьвятара, і адсек яму правае вуха.
I ŭdaryŭ adzin z ich słuhu archiświatara i adsiek jamu prawaje wucha.
Адказваючы ж, Ісус сказаў: «Пакіньце гэта». І, дакрануўшыся да вуха ягонага, аздаравіў яго.
A Jezus adkazwajučy, skazaŭ: Pakińcie, dawoli. I dakranuŭšysia da wucha jahonaha, azdarawiŭ jaho.
А першасьвятарам, і начальнікам варты сьвятыні, і старшыням, якія прыйшлі супраць Яго, сказаў Ісус: «Быццам на разбойніка выйшлі вы з мячамі і каламі.
I skazaŭ Jezus da tych, što pryjšli da jaho, da archiświataraŭ i ŭładaŭ nad światyniaj i staršych: Wy jak na razbojnika wyjšli z miačami i kijami?
Кожны дзень, калі быў Я з вамі ў сьвятыні, вы ня выцягнулі на Мяне руку, але гэта вашая гадзіна і ўлада цемры».
Kali ja štodnia byŭ z wami ŭ światyni, wy nie padniali ruk na mianie; ale heta jość wašaja časina i ŭłada ciemry.
Схапіўшы Яго, яны павялі [Яго], і прыйшлі ў дом першасьвятара. А Пётар ішоў за Ім здалёк.
I ŭziaŭšy jaho, pawiali ŭ dom archiświatara. Piotr-ža išoŭ ŭśled zdaloku.
Калі ж распалілі агонь сярод панадворку і паселі разам, сядзеў і Пётар сярод іх.
I kali jany, raspaliŭšy ahoń pasiarod sianiej, pasieli nawakoł, byŭ Piotr pamiž imi.
Убачыўшы ж яго, нейкая служка, якая сядзела ля сьвятла і прыглядалася да яго, сказала: «І гэты быў з Ім».
Adna słužka, ubačyŭšy jaho, siadziačaha pry światle, i pryhledzieŭšysia da jaho, skazała: I hety byŭ z im.
Ён жа адрокся ад Яго, кажучы: «Жанчына! Я ня ведаю Яго».
Ale jon adroksia ad jaho, kažučy: Žančyna, ja nia znaju jaho.
І неўзабаве іншы, убачыўшы яго, сказаў: «І ты з іх». А Пётар сказаў: «Чалавеча! Ня я гэта».
I zaraz potym druhi, ubačyŭšy jaho, skazaŭ: I ty z ich. A Piotr skazaŭ: A čaławieča, ja nie.
І, калі прайшло каля адной гадзіны, нехта іншы настойваў, кажучы: «Праўда, і гэты быў з Ім, бо ён — Галілеец».
I kali prajšło z hadzinu času, niechta inšy ćwiardziŭ, kažučy: Sapraŭdy i hety byŭ z im, bo jon i halilejanin.
А Пётар сказаў: «Чалавеча, ня ведаю, што ты гаворыш». І тады, калі ён яшчэ гаварыў, запяяў певень.
I skazaŭ Piotr: Čaławieča, ja nia wiedaju, što ty haworyš. I zaraz-ža, kali jon jašče hawaryŭ, zapiajaŭ piewień.
І павярнуўшыся, Госпад паглядзеў на Пятра, і ўзгадаў Пётар слова Госпада, як Ён сказаў яму: «Перш, чым прапяе певень, тройчы адрачэшся ад Мяне».
I abiarnuŭšysia Pan, uzhlanuŭ na Piatra. I ŭspomniŭ Piotr słowa Pana, jak byŭ skazaŭšy: Što pierš čym piewień zapiaje, ty trejčy ad mianie adračeśsia.
І, выйшаўшы вон, Пётар горка заплакаў.
I wyjšaŭšy proč, Piotr horka zapłakaŭ.
І мужчыны, якія трымалі Ісуса, зьдзекваліся з Яго, зьбіваючы.
A mužy, katoryja jaho trymali, ździekawalisia nad im, bjučy.
І, засланіўшы Яго, білі Яго па абліччы, і пыталіся ў Яго: «Прароч, хто ўдарыў Цябе?»
I nakryli jaho, i bili pa twaru jahonym, i pytalisia ŭ jaho, kažučy: Praroč, chto heta, što ciabie ŭdaryŭ?
І шмат іншага, блюзьнячы, гаварылі на Яго.
I mnoha čaho inšaha, bluźniačy, hawaryli na jaho.
І калі настаў дзень, сабраліся старшыні народу, першасьвятары і кніжнікі, і прывялі Яго ў свой сынэдрыён,
A kali nastaŭ dzień, zyjšlisia staršyja z narodu i archiświatary i knižniki, i prywiali jaho ŭ swaju Radu, kažučy: Kali ty jość Chrystus, skažy nam.
кажучы: «Ці Ты — Хрыстос? Скажы нам». Ён жа сказаў ім: «Калі скажу вам, вы не паверыце.
I skazaŭ im: Kali ja wam skažu, nie pawierycie mnie;
Калі ж Я спытаюся, не адкажаце Мне і ня вызваліце.
a kali i spytajusia, nie adkažacie mnie i nia puścicie.
Ад цяпер Сын Чалавечы сядзе праваруч моцы Божай».
Ale adhetul Syn čaławiečy budzie siadzieć prawaruč siły Božaj.
А ўсе сказалі: «Дык Ты — Сын Божы?» Ён жа прамовіў ім: «Вы кажаце, што Я».
I skazali ŭsie: Dyk ty jość Syn Božy? Jon skazaŭ: Wy kažacie, što ja jość.
Яны ж сказалі: «Якое яшчэ патрэбна нам сьведчаньне? Бо мы самі чулі з вуснаў Ягоных».
A jany skazali: Našto jašče nam patrebnaje świedčańnie? To-ž my sami čuli z wusnaŭ jahonych.
