Лукаша 6 разьдзел

 

 

І сталася ў другую суботу пасьля Пасхі, што Ён праходзіў праз палеткі, і вучні Ягоныя зрывалі каласы і елі, расьціраючы [іх] рукамі.

 

I stałasia ŭ druha-pieršuju subotu, kali jon išoŭ pamiž zboža, wučni jahony zrywali kałasy i jeli, raścirajučy rukami.

А некаторыя з фарысэяў сказалі ім: «Навошта вы робіце тое, чаго ня сьлед рабіць у суботу?»

 

Niekatoryja-ž z faryzejaŭ kazali im: Što wy robicie, čaho nia možna ŭ subotu?

І, адказваючы ім, сказаў Ісус: «Ці вы не чыталі, што зрабіў Давід, калі быў галодны сам і тыя, што з ім былі?

 

A Jezus adkazwajučy skazaŭ im: Ci wy i hetaha nia čytali, što zrabiŭ Dawid, kali byŭ hałodny sam i tyja, što z im byli?

Як ён увайшоў у дом Божы, і ўзяў хлябы пакладныя, якіх ня можна было есьці нікому, апрача сьвятароў, і еў, і даў тым, што з ім былі».

 

Jak uwajšoŭ u dom Božy i ŭziaŭ achwiarnyja chlaby, i jeŭ, i daŭ tym, što z im byli; katorych nia možna jeści, aproč tolki świataram?

І сказаў ім: «Сын Чалавечы ёсьць Гаспадар і суботы».

 

I kazaŭ im: Što Syn čaławiečy jość panam nawat suboty.

І сталася, што ў іншую суботу ўвайшоў Ён у сынагогу і навучаў. І быў там чалавек, у якога правая рука была сухая.

 

A stałasia i ŭ druhuju subotu, što ŭwajšoŭ u bažnicu i wučyŭ. I byŭ tam čaławiek, i prawaja ruka ŭ jaho była suchaja.

А кніжнікі і фарысэі сачылі за Ім, ці аздаровіць у суботу, каб знайсьці абвінавачваньне супраць Яго.

 

A knižniki i faryzei nahladali, ci budzie azdaraŭlać u subotu, kab znajści, za što-b jaho abwinawacić.

Але Ён, ведаючы думкі іхнія, сказаў чалавеку, які меў сухую руку: «Устань і стань на сярэдзіну». І той, устаўшы, стаў.

 

Jon-ža wiedaŭ dumki ich; i skazaŭ čaławieku, jaki mieŭ suchuju ruku: Ustań i stań pasiaredzinie. I ŭstaŭšy staŭ.

Тады сказаў ім Ісус: «Спытаюся Я ў вас: “Што трэба рабіць у суботу: дабро ці зло? Збавіць душу ці загубіць?”»

 

Jezus-ža skazaŭ im: Pytajusia ŭ was, ci možna ŭ subotu rabić dabro ci zło; žyćcio ratawać ci zahubić?

І, паглядзеўшы на ўсіх іх, сказаў чалавеку: «Выцягні руку тваю». Ён так і зрабіў, і сталася рука ягоная здаровая, як другая.

 

I pahladzieŭšy na ŭsich nawakoł, skazaŭ čaławieku: Wyciahni ruku twaju. I wyciahnuŭ i wierniena była ruka jaho.

А яны напоўніліся шалам і гаварылі адзін да аднаго, што ім зрабіць з Ісусам.

 

Jany-ž parabilisia jak šalonyja i hawaryli pamiž saboju, što-b zrabić Jezusu.Wybar dwanaccacioch apostałaŭ

І сталася ў тыя дні, узыйшоў Ён на гару памаліцца, і быў усю ноч у малітве да Бога.

 

I stałasia ŭ tyja dni, wyjšaŭ na haru malicca i byŭ praz noč na malitwie Božaj.

І калі настаў дзень, Ён паклікаў вучняў Сваіх і выбраў з іх дванаццаць, якіх і назваў апосталамі:

 

I kali nastaŭ dzień, paklikaŭ wučniaŭ swaich i wybraŭ z ich dwanaccacioch, katorych i nazwaŭ apostałami,

Сымона, якога назваў Пятром, і Андрэя, брата ягонага, Якуба і Яна, Філіпа і Барталамея,

 

Symona, katoraha nazwaŭ Piatrom, i Andreja, jahonaha brata, Jakuba i Jana, Filipa i Baŭtramieja.

Мацьвея і Тамаша, Якуба Алфеявага і Сымона, называнага Зілотам,

 

Mateuša i Tamaša, Jakuba Alfejawaha i Symona, katory zawiecca Zełot,

Юду Якубавага і Юду Іскарыёта, які стаўся здраднікам.

 

i Judu Jakubawaha, i Judu Iskaryjota, katory byŭ zdradnikam.

І, зыйшоўшы разам з імі, стаў на роўным месцы, і натоўп вучняў Ягоных, і вялікае мноства народу з усёй Юдэі, і Ерусаліму, і прыморскіх гарадоў Тыру і Сідону,

 

I zyjšoŭšy z imi, staŭ u poli, i hramada wučniaŭ jahonych, i wialikaje mnostwa narodu z usiaje Judei i Jeruzalimu, i z-nad mora i Tyru i Synodu,

якія прыйшлі паслухаць Яго і аздаравіцца ад хваробаў сваіх. І тыя, якіх мучылі духі нячыстыя, былі аздароўленыя.

 

jakija pryjšli, kab słuchać jaho i być azdaroŭlenymi ad chworaściaŭ swaich. I katoryja byli mučany praz duchaŭ niačystych, zdarawieli.

І ўвесь натоўп шукаў дакрануцца да Яго, бо ад Яго зыходзіла моц і аздараўляла ўсіх.

 

I ŭsia hramada starałasia dakranucca da jaho, bo siła wychodziła ad jaho i azdaraŭlała ŭsich.

І Ён, падняўшы вочы Свае на вучняў Сваіх, сказаў: «Шчасьлівыя ўбогія, бо вашае ёсьць Валадарства Божае.

 

I jon, padniaŭšy wočy na wučniaŭ swaich, kazaŭ: 1) Bahasławienstwy i hroźby Bahasłaŭleny ŭbohija, bo wašaje jość karaleŭstwa Božaje.

Шчасьлівыя вы, якія цяпер галодныя, бо вы насыціцеся. Шчасьлівыя вы, якія цяпер плачаце, бо будзеце сьмяяцца.

 

Bahasłaŭleny, katoryja ciapier haładajecie, bo budziecie nasyčany.Bahasłaŭleny, katoryja ciapier płačacie, bo budziecie śmiajacca.

Шчасьлівыя вы, калі зьненавідзяць вас людзі і калі адлучаць вас, і будуць зьневажаць, і выкінуць імя вашае, як зло, за Сына Чалавечага.

 

Bahasłaŭleny budziecie, kali buduć was nienawidzieć ludzi, i kali wyłučać was i buduć ździekawacca, i buduć wykidać imia wašaje jak złoje, dziela Syna čaławiečaha.

Радуйцеся ў той дзень і весяліцеся, бо вось, вялікая нагарода вашая ў небе, бо гэтак рабілі з прарокамі бацькі іхнія.

 

Ciešciesia ŭ toj dzień i wiesialeciesia, bo woś naharoda wašaja wialikaja ŭ niebie. Bo hetaksama ajcy ich rabili prarokam.

Больш таго, гора вам, багатыя, бо вы ўжо атрымліваеце пацяшэньне сваё.

 

Ale hora wam bahatym, bo wy majecie paciechu wašuju.

Гора вам, перасычаныя, бо будзеце галодныя. Гора вам, якія цяпер сьмеяцёся, бо будзеце плакаць і галасіць.

 

Hora wam, katoryja nasyčany, bo budziecie haładać.Hora wam, katoryja śmiajeciosia ciapier, bo budziecie hałasić i płakać.

Гора вам, калі ўсе людзі будуць гаварыць пра вас добра, бо гэтак рабілі з фальшывымі прарокамі бацькі іхнія.

 

Hora, kali ludzi ab was buduć dobra hawaryć, bo hetaksama rabili falšywym prarokam ajcy ich.

Але вам, якія слухаеце, кажу: Любіце ворагаў вашых, рабіце дабро тым, якія ненавідзяць вас,

 

Ale ja kažu wam, katoryja słuchajecie: lubiecie worahaŭ wašych, dabro rabiecie tym, katoryja was nienawidziać;

дабраслаўляйце тых, якія праклінаюць вас, і маліцеся за тых, якія крыўдзяць вас.

 

bahasłaŭlajcie tych, katoryja was praklinajuć i maleciesia za tych, katoryja was černiać.

І таму, які ўдарыў цябе па шчацэ, падстаў і другую; і таму, хто забірае ў цябе адзеньне, не перашкаджай узяць і кашулю.

 

I tamu, katory bje ciabie pa ščace, nastaŭ i druhuju; a tamu, katory zabiraje ad ciabie adziežu, nie zabaraniaj nawat saročki.

Усякаму, хто просіць у цябе, давай; і ад таго, хто ўзяў у цябе, не патрабуй назад.

 

A kožnamu, katory prosić u ciabie, daj, a ad taho, katory zabiraje ad ciabie, što twajo, nie spahaniaj.

І як хочаце, каб рабілі вам людзі, гэтак і вы рабіце ім.

 

I jak wy chočacie, kab wam rabili ludzi, taksama i wy im rabiecie.

І калі вы любіце тых, якія вас любяць, якая вам падзяка? Бо і грэшнікі любяць тых, якія іх любяць.

 

I kali wy lubicie tych, katoryja was lubiać, jakaja ŭ was zasłuha? Bo i hrešniki heta robiać.

І калі робіце дабро тым, якія вам дабро робяць, якая вам падзяка? Бо і грэшнікі тое робяць.

 

І калі пазычаеце тым, ад якіх спадзеяцёся атрымаць назад, якая вам падзяка? Бо і грэшнікі пазычаюць грэшнікам, каб атрымаць назад гэтулькі.

 

I kali pazyčajecie tym, ad katorych spadziajeciosia atrymać nazad, jakaja ŭ was zasłuha? Bo i hrešniki hrešnikam pazyčajuć, kab atrymać nazad stolki-ž.

Больш таго, любіце ворагаў вашых, і рабіце дабро, і пазычайце, не чакаючы нічога; і будзе нагарода вашая вялікая, і будзеце сынамі Найвышэйшага, бо Ён добры і да няўдзячных і злых.

 

Ale wy lubiecie worahaŭ wašych, dabro čyniecie, i pazyčajcie, ničoha adtul nie spadziajučysia, i budzie wialikaja naharoda wašaja, i budziecie synami Najwyšejšaha, bo jon dobry jość da niaŭdziačnych i złych.

Дык будзьце ж міласэрныя, як і Айцец ваш міласэрны.

 

Dyk budźcie miłaserny, jak i Ajciec waš miłaserny jość.

І не судзіце, і ня будзеце суджаныя; не асуджайце, і ня будзеце асуджаныя; даруйце, і вам будзе даравана;

 

Nia sudziecie, i nia budziecie sudžany; nie asudžajcie, i nia budziecie asudžany, adpuščajcie, i budzie wam adpuščana.

давайце, і вам будзе дадзена: меру добрую, націсьненую, стрэсеную і з верхам дадуць вам на ўлоньне вашае; бо якою мераю мераеце, такою і вам будзе адмерана».

 

Dawajcie, i budzie wam dadziena: mieru dobruju, naciśnienuju, i ŭtresienuju, i z wiarchom daduć na ŭłońnie wašaje. Bo jakoju mieraju wy budziecie mieryć, takoju-ž i wam admierycca.

Сказаў жа ім прыповесьць: «Ці можа сьляпы вадзіць сьляпога? Ці не абодва ўваляцца ў яму?

 

Kazaŭ-ža da ich i padabienstwa: Ci moža ślapy wiaści ślapoha? Ci-ž abodwa nie ŭpaduć u jamu?

Вучань не вышэй за настаўніка свайго, але, удасканаліўшыся, кожны будзе як настаўнік ягоны.

 

Wučań nia jość wyšej za wučyciela, ale kožny budzie daskanalny, kali budzie jak jaho wučyciel.

Што ты глядзіш на сучок у воку брата твайго, а бервяна ў воку тваім ня бачыш?

 

Što-ž ty bačyš tresačku ŭ woku brata twajho, a palena, katoraje jość u woku twaim, nie spaścierahaješ?

Ці як можаш сказаць брату твайму: “Браце! Дазволь, выму сучок з вока твайго”, — калі сам ня бачыш бервяна ў воку сваім? Крывадушнік! Вымі спачатку бервяно з вока свайго, і тады ўбачыш, як выняць сучок, які ў воку брата твайго.

 

Abo jak možaš skazać bratu twajmu: "Bracie, daj ja wykinu tresačku z woka twajho", sam nia bačačy palena ŭ woku swaim? Krywadušnik, wykiń pierš palena z woka twajho, i tady prahlanieš, kab wyniać tresačku z woka brata twajho.

Бо няма добрага дрэва, якое прыносіць благі плод; і няма благога дрэва, якое прыносіць плод добры.

 

Bo nia jość drewa dobraje, jakoje prynosić błahija płady; ani drewa błahoje, jakoje prynosić dobry płod.

Бо ўсякае дрэва пазнаецца з уласнага плоду; бо не зьбіраюць фігаў з цярніны і ня здымаюць вінаграду з глогу.

 

Bo kožnaje drewa paznajecca pa swaim płodzie; bo ani z cierniaŭ nia źbirajuć fihaŭ, ani z šypšyńnika nia źbirajuć winahradu.

Добры чалавек з добрага скарбу сэрца свайго выносіць добрае, а злы чалавек са злога скарбу сэрца свайго выносіць злое; бо з багацьця сэрца гавораць вусны ягоныя.

 

Dobry čaławiek z dobraha skarbu swajho serca wynosić dobraje, a błahi čaławiek z błahoha skarbu wynosić błahoje. Bo z poŭnaty serca wusny haworać.

Чаму называеце Мяне: “Госпадзе! Госпадзе!” — і ня робіце таго, што Я кажу?

 

Čamu-ž wy zawiecio mianie: "Panie, Panie", a nia robicie, što ja kažu?

Усякі, хто прыходзіць да Мяне, і слухае словы Мае, і робіць паводле іх, пакажу вам, да каго падобны.

 

Kožny, chto prychodzić da mianie, i słuchaje mowaŭ maich, i spaŭniaje ich, pakažu wam, da kaho jon padobny:

Ён падобны да чалавека, што будуе дом, і ён капаў, і заглыбіўся, і заклаў падмурак на скале, і калі сталася паводка, і вада ўдарыла на дом гэты, то не змагла захістаць яго, бо ён быў пабудаваны на скале.

 

Padobny jon da čaławieka, katory buduje dom: katory wykapaŭ hłyboka i załažyŭ fundament na skale. Kali-ž nastała pawodka, raka rynuła na toj dom, i nie mahła jaho zrušyć, bo byŭ załožany na skale.

А той, хто слухае і ня робіць, падобны да чалавека, што пабудаваў дом на зямлі без падмурку, які, калі ўдарыла на яго вада, адразу разваліўся; і разбурэньне яго было вялікае».

 

A chto słuchaje i nie spaŭniaje, padobny da čaławieka, katory buduje dom swoj na ziamli biez fundamentu; na katory rynuła raka, i zaraz-ža ŭpaŭ, i stałasia ruina domu hetaha wialikaja.