Лукаша 6 разьдзел

 

 

І давялося Яму ў суботу, першую па другім дні Пасхі, прахо́дзіць пасе́вамі, і вучні Яго зрыва́лі каласы і елі, расціра́ючы рука́мі.

 

I stałasia ŭ druha-pieršuju subotu, kali jon išoŭ pamiž zboža, wučni jahony zrywali kałasy i jeli, raścirajučy rukami.

Некато́рыя ж з фарысеяў сказалі ім: чаму вы робіце тое, што не дазво́лена рабіць па суботах?

 

Niekatoryja-ž z faryzejaŭ kazali im: Što wy robicie, čaho nia možna ŭ subotu?

І сказаў ім Іісус у адказ: хіба́ вы не чыталі, што́ зрабіў Давід, калі згалада́ўся сам і тыя, што былí з ім?

 

A Jezus adkazwajučy skazaŭ im: Ci wy i hetaha nia čytali, što zrabiŭ Dawid, kali byŭ hałodny sam i tyja, što z im byli?

як увайшоў ён у дом Божы і ўзяў хлябы́ выстаўле́ння, якіх не дазво́лена было́ есці нікому, а толькі адным святарам, і еў, і даў тым, што з ім былí.

 

Jak uwajšoŭ u dom Božy i ŭziaŭ achwiarnyja chlaby, i jeŭ, i daŭ tym, što z im byli; katorych nia možna jeści, aproč tolki świataram?

І казаў ім: Сын Чалавечы ёсць гаспада́р і суботы.

 

I kazaŭ im: Što Syn čaławiečy jość panam nawat suboty.

Давялося і ў другую суботу ўвайсці Яму ў сінагогу і вучы́ць; і быў там чалавек, і правая рука ў яго была́ сухая.

 

A stałasia i ŭ druhuju subotu, što ŭwajšoŭ u bažnicu i wučyŭ. I byŭ tam čaławiek, i prawaja ruka ŭ jaho była suchaja.

Кніжнікі і фарысеі сачылі за Ім, ці не ацалíць Ён у суботу, каб знайсці абвінава́чанне су́праць Яго.

 

A knižniki i faryzei nahladali, ci budzie azdaraŭlać u subotu, kab znajści, za što-b jaho abwinawacić.

Але Ён ведаў по́мыслы іх і сказаў чалавеку, які меў сухую руку́: падыміся і стань пасярэ́дзіне. І той, падняўшыся, стаў.

 

Jon-ža wiedaŭ dumki ich; i skazaŭ čaławieku, jaki mieŭ suchuju ruku: Ustań i stań pasiaredzinie. I ŭstaŭšy staŭ.

Іісус жа сказаў ім: спытаюся Я ў вас: што́ дазволена рабіць па суботах — дабро рабіць ці зло рабіць? душу́ ўратава́ць ці загубíць? Яны ж маўчалі.

 

Jezus-ža skazaŭ im: Pytajusia ŭ was, ci možna ŭ subotu rabić dabro ci zło; žyćcio ratawać ci zahubić?

І, паглядзе́ўшы на ўсіх іх, сказаў яму: працягнí руку́ тваю. І ён зрабіў так, і стала рука яго здаровай, як другая.

 

I pahladzieŭšy na ŭsich nawakoł, skazaŭ čaławieku: Wyciahni ruku twaju. I wyciahnuŭ i wierniena była ruka jaho.

Яны ж перапоўніліся шале́нствам і гаварылі між сабою, што́ ім рабіць з Іісусам.

 

Jany-ž parabilisia jak šalonyja i hawaryli pamiž saboju, što-b zrabić Jezusu.Wybar dwanaccacioch apostałaŭ

І сталася ў тыя дні: выйшаў Ён на гару памаліцца і правёў усю ноч у малітве да Бога.

 

I stałasia ŭ tyja dni, wyjšaŭ na haru malicca i byŭ praz noč na malitwie Božaj.

А калі настаў дзень, паклíкаў вучняў Сваіх і вы́браў з іх двана́ццаць, якіх і назваў Апосталамі:

 

I kali nastaŭ dzień, paklikaŭ wučniaŭ swaich i wybraŭ z ich dwanaccacioch, katorych i nazwaŭ apostałami,

Сíмана, якога і назваў Пятром, і Андрэя, брата яго, Іакава і Іаана, Філіпа і Варфаламе́я,

 

Symona, katoraha nazwaŭ Piatrom, i Andreja, jahonaha brata, Jakuba i Jana, Filipa i Baŭtramieja.

Матфея і Фаму́, Іакава Алфе́евага і Сíмана, называнага Зіло́там,

 

Mateuša i Tamaša, Jakuba Alfejawaha i Symona, katory zawiecca Zełot,

Іуду Іа́кавага і Іуду Іскарыёта, які і стаў прада́жнікам.

 

i Judu Jakubawaha, i Judu Iskaryjota, katory byŭ zdradnikam.

І, спусцíўшыся з імі, стаў Ён на роўным ме́сцы і многа вучняў Яго і вялікае мноства людзей з усёй Іудзеі і Іерусаліма, і ўзбярэ́жжа Ты́рскага і Сідонскага,

 

I zyjšoŭšy z imi, staŭ u poli, i hramada wučniaŭ jahonych, i wialikaje mnostwa narodu z usiaje Judei i Jeruzalimu, i z-nad mora i Tyru i Synodu,

што прыйшлі паслухаць Яго і ацалíцца ад хвароб сваіх, таксама і тыя, што паку́тавалі ад духаў нячыстых; і ацаля́ліся.

 

jakija pryjšli, kab słuchać jaho i być azdaroŭlenymi ad chworaściaŭ swaich. I katoryja byli mučany praz duchaŭ niačystych, zdarawieli.

І ўсе людзі імкну́ліся дакрану́цца да Яго, бо сіла ад Яго сыходзіла і ацаля́ла ўсіх.

 

I ŭsia hramada starałasia dakranucca da jaho, bo siła wychodziła ad jaho i azdaraŭlała ŭsich.

І Ён, узвёўшы вочы Свае на вучняў Сваіх, гаварыў: блажэ́нныя ўбогія духам, бо ваша ёсць Царства Божае.

 

I jon, padniaŭšy wočy na wučniaŭ swaich, kazaŭ: 1) Bahasławienstwy i hroźby Bahasłaŭleny ŭbohija, bo wašaje jość karaleŭstwa Božaje.

Блажэ́нныя галодныя цяпер, бо насы́ціцеся. Блажэ́нныя, хто плача цяпер, бо засмеяце́ся.

 

Bahasłaŭleny, katoryja ciapier haładajecie, bo budziecie nasyčany.Bahasłaŭleny, katoryja ciapier płačacie, bo budziecie śmiajacca.

Блажэ́нныя вы, калі ўзненавíдзяць вас людзі і калі адлу́чаць вас, і зга́ньбяць, і вы́кінуць імя́ ваша як зло, за Сына Чалавечага.

 

Bahasłaŭleny budziecie, kali buduć was nienawidzieć ludzi, i kali wyłučać was i buduć ździekawacca, i buduć wykidać imia wašaje jak złoje, dziela Syna čaławiečaha.

Узрадуйцеся ў той дзень і ўзвесялíцеся, бо вось узнагарода ваша вялікая на небе. Таму што гэтак рабілі прарокам бацькí іх.

 

Ciešciesia ŭ toj dzień i wiesialeciesia, bo woś naharoda wašaja wialikaja ŭ niebie. Bo hetaksama ajcy ich rabili prarokam.

Але гора вам, багатыя, бо вы ўжо атры́мліваеце ўце́ху вашу.

 

Ale hora wam bahatym, bo wy majecie paciechu wašuju.

Гора вам, перасы́чаныя цяпер, бо голад зазна́еце. Гора вам, хто смяе́цца цяпер, бо засмутку́еце і запла́чаце.

 

Hora wam, katoryja nasyčany, bo budziecie haładać.Hora wam, katoryja śmiajeciosia ciapier, bo budziecie hałasić i płakać.

Гора вам, калі добра будуць гаварыць пра вас усе людзі. Бо так рабілі лжэпрарокам бацькí іх.

 

Hora, kali ludzi ab was buduć dobra hawaryć, bo hetaksama rabili falšywym prarokam ajcy ich.

А вам, хто слухае, кажу: любíце ворагаў вашых, дабро рабіце тым, што ненавíдзяць вас,

 

Ale ja kažu wam, katoryja słuchajecie: lubiecie worahaŭ wašych, dabro rabiecie tym, katoryja was nienawidziać;

благаслаўля́йце тых, што пракліна́юць вас, і малíцеся за тых, што кры́ўдзяць вас.

 

bahasłaŭlajcie tych, katoryja was praklinajuć i maleciesia za tych, katoryja was černiać.

Таму, хто б’е цябе па шчацэ́, падстаў і другую; а таму, хто забірае ў цябе вопратку, не перашкаджа́й узяць і сарочку.

 

I tamu, katory bje ciabie pa ščace, nastaŭ i druhuju; a tamu, katory zabiraje ad ciabie adziežu, nie zabaraniaj nawat saročki.

Кожнаму, хто просіць у цябе, дай; і ў таго, хто забірае тваё, не патрабуй назад.

 

A kožnamu, katory prosić u ciabie, daj, a ad taho, katory zabiraje ad ciabie, što twajo, nie spahaniaj.

І як вы хочаце, каб рабілі вам людзі, так і вы ім рабіце.

 

I jak wy chočacie, kab wam rabili ludzi, taksama i wy im rabiecie.

А калі вы лю́біце тых, што лю́бяць вас, якая вам за гэта падзяка́ бо і грэшнікі лю́бяць тых, хто іх лю́біць.

 

I kali wy lubicie tych, katoryja was lubiać, jakaja ŭ was zasłuha? Bo i hrešniki heta robiać.

І калі робіце дабро тым, хто вам робіць дабро, якая вам за гэта падзя́ка? бо і грэшнікі тое самае робяць.

 

І калі пазыча́еце тым, ад каго спадзеяце́ся атрымаць назад, якая вам за гэта падзя́ка? бо і грэшнікі пазыча́юць грэшнікам, каб атрымаць назад столькі ж.

 

I kali pazyčajecie tym, ad katorych spadziajeciosia atrymać nazad, jakaja ŭ was zasłuha? Bo i hrešniki hrešnikam pazyčajuć, kab atrymać nazad stolki-ž.

Але вы любíце ворагаў вашых, і дабро рабíце, і пазыча́йце, ні на што не спадзеючы́ся; і будзе ўзнагаро́да ваша вялікай, і будзеце сына́мі Усявы́шняга; бо Ён добры і да няўдзя́чных і злых.

 

Ale wy lubiecie worahaŭ wašych, dabro čyniecie, i pazyčajcie, ničoha adtul nie spadziajučysia, i budzie wialikaja naharoda wašaja, i budziecie synami Najwyšejšaha, bo jon dobry jość da niaŭdziačnych i złych.

Дык вось, будзьце міласэ́рныя, як і Айцец ваш міласэ́рны.

 

Dyk budźcie miłaserny, jak i Ajciec waš miłaserny jość.

Не судзíце, і вас не будуць судзíць; і не асуджа́йце, і не будзеце асу́джаны; прабача́йце, і вам праба́чаць;

 

Nia sudziecie, i nia budziecie sudžany; nie asudžajcie, i nia budziecie asudžany, adpuščajcie, i budzie wam adpuščana.

давайце, і вам будзе да́дзена: ме́ру добрую, шчы́льна накла́дзеную, утрэ́сеную, перапо́ўненую дадуць вам у прыпо́л; бо якою ме́раю ме́раеце, такою і вам адме́раецца.

 

Dawajcie, i budzie wam dadziena: mieru dobruju, naciśnienuju, i ŭtresienuju, i z wiarchom daduć na ŭłońnie wašaje. Bo jakoju mieraju wy budziecie mieryć, takoju-ž i wam admierycca.

Сказаў ім таксама прытчу: хіба́ можа сляпы сляпога вадзíць? ці не абодва ў яму ўпаду́ць?

 

Kazaŭ-ža da ich i padabienstwa: Ci moža ślapy wiaści ślapoha? Ci-ž abodwa nie ŭpaduć u jamu?

Вучань не вышэйшы за настаўніка свайго, але, удаскана́ліўшыся, кожны будзе, як настаўнік яго.

 

Wučań nia jość wyšej za wučyciela, ale kožny budzie daskanalny, kali budzie jak jaho wučyciel.

Што ж ты глядзіш на парушы́нку ў воку брата твайго, а бервяна́ ў сваім воку не заўважа́еш?

 

Što-ž ty bačyš tresačku ŭ woku brata twajho, a palena, katoraje jość u woku twaim, nie spaścierahaješ?

Альбо, як можаш казаць брату твайму: бра́це, дай, я вы́му парушы́нку з вока твайго, — калі сам бервяна́ ў воку тваім не бачыш. Крываду́шнік, вы́мі перш бервяно з твайго вока, і тады ўбачыш, як вы́няць парушы́нку з вока брата твайго.

 

Abo jak možaš skazać bratu twajmu: "Bracie, daj ja wykinu tresačku z woka twajho", sam nia bačačy palena ŭ woku swaim? Krywadušnik, wykiń pierš palena z woka twajho, i tady prahlanieš, kab wyniać tresačku z woka brata twajho.

Бо няма добрага дрэва, якое б радзíла кепскі плод, няма і кепскага дрэва, якое б радзíла добры плод.

 

Bo nia jość drewa dobraje, jakoje prynosić błahija płady; ani drewa błahoje, jakoje prynosić dobry płod.

Бо ўсякае дрэва па сваім пло́дзе пазнае́цца: бо з калючых кустоў не збіраюць смокваў і з цярно́ўніку не здымаюць вінаграду.

 

Bo kožnaje drewa paznajecca pa swaim płodzie; bo ani z cierniaŭ nia źbirajuć fihaŭ, ani z šypšyńnika nia źbirajuć winahradu.

Добры чалавек з добрай ска́рбніцы сэ́рца свайго выно́сіць добрае, а ліхí чалавек з ліхо́й ска́рбніцы сэрца свайго выно́сіць ліхо́е; бо ад перапо́ўненасці сэ́рца гавораць ву́сны яго.

 

Dobry čaławiek z dobraha skarbu swajho serca wynosić dobraje, a błahi čaławiek z błahoha skarbu wynosić błahoje. Bo z poŭnaty serca wusny haworać.

Што́ ж клíчаце Мяне: «Госпадзі, Госпадзі!», а не робіце таго, што Я кажу?

 

Čamu-ž wy zawiecio mianie: "Panie, Panie", a nia robicie, što ja kažu?

Кожны, хто прыхо́дзіць да Мяне і слухае словы Мае́ і выко́нвае іх, пакажу вам, да каго падо́бны.

 

Kožny, chto prychodzić da mianie, i słuchaje mowaŭ maich, i spaŭniaje ich, pakažu wam, da kaho jon padobny:

Ён падо́бны да чалавека, які, буду́ючы дом, капа́ў і паглы́біўся і закла́ў падму́рак на ка́мені; калі ж зда́рылася разво́ддзе, нахлы́нула рака́ на дом той і не змагла́ пахісну́ць яго, бо ён быў закла́дзены на ка́мені.

 

Padobny jon da čaławieka, katory buduje dom: katory wykapaŭ hłyboka i załažyŭ fundament na skale. Kali-ž nastała pawodka, raka rynuła na toj dom, i nie mahła jaho zrušyć, bo byŭ załožany na skale.

А хто пачуў і не вы́канаў, той падо́бны да чалавека, які збудава́ў дом на зямлі без падму́рка; калі ж нахлы́нула на яго рака́, адразу ён абвалíўся і было разбурэ́нне дома таго вялікае.

 

A chto słuchaje i nie spaŭniaje, padobny da čaławieka, katory buduje dom swoj na ziamli biez fundamentu; na katory rynuła raka, i zaraz-ža ŭpaŭ, i stałasia ruina domu hetaha wialikaja.