Лукаша 2 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Рeraklad V. Hadleuski
І ста́лася ў тыя дні: выйшаў указ ад ке́сара Аўгуста зрабіць пе́рапіс па ўсёй зямлі.
I stałasia ŭ tyja dni, wyjšaŭ zahad ad cezara Aŭhusta, kab śpisać uwieś świet.
Гэта быў першы пе́рапіс, калі Сíрыяй пра́віў Квіры́ній.
Hety pieršy śpis byŭ zrobleny načalnikam Syryi Cyrynam.
І ўсе ішлі запíсвацца, кожны ў свой горад.
I išli ŭsie, kab zapisacca, kožny ŭ swajo miesta.
Пайшоў таксама і Іосіф з Галіле́і, з горада Назарэ́та, у Іудзею, у горад Давідаў, які называецца Віфлее́м, бо ён быў з дому і роду Давідавага,
Pajšoŭ-ža i Jazep z Halilei, z miesta Nazaretu, u Judeju, u miesta Dawida, jakoje zawiecca Betlejem, zatym što byŭ z domu i rodu Dawida,
запісацца з Марыяй, заручо́най з ім Жонкай, Якая была цяжа́рная.
kab zapisacca z Maryjaj, pašlubawanaj z im žonkaj, jakaja była ŭciažku.
І ста́лася: калі яны былí там, споўніліся дні, каб радзíць Ёй;
Stałasia-ž, kali jany tam byli, wypaŭnilisia dni, kab radziła.
і нарадзíла Сына Свайго Першынца, і спавіла́ Яго, і пакла́ла Яго ў я́слях, бо не было ім ме́сца ў гасцíніцы.
I naradziła syna swajho pierwarodnaha, i spawiła jaho ŭ pialonki i pałažyła jaho ŭ žołabie, bo nia było im miesca ŭ zajeździe.
У той краіне былí пастухі, што пільнава́лі і не́слі начную ва́рту каля статку свайго.
I byli ŭ tej-ža wakolicy pastuchi, jakija nia spali, adbywajučy načnyja warty kala swajej stady.
І вось Ангел Гасподні стаў перад імі, і слава Гасподняя азары́ла іх; і напоўніліся страхам вялікім.
I woś anieł Pana staŭ kala ich i jasnaść Božaja adusiul ich aświaciła i aharnuŭ ich wialiki strach.
І сказаў ім Ангел: не бойцеся, бо вось абвяшча́ю вам радасць вялікую, якая будзе ўсяму народу:
I skazaŭ im anieł: Nia bojciesia, bo woś abwiaščaju wam wialikuju radaść, jakaja budzie dla ŭsiaho narodu,
нарадзíўся вам сёння ў горадзе Давідавым Спасіцель, Які ёсць Хрыстос Гасподзь;
što wam siańnia ŭ mieście Dawida naradziŭsia Zbaŭca, katory jość Chrystus Pan.
і вось вам знак: вы зно́йдзеце Дзіця́тка спавíтае, што ляжы́ць у я́слях.
I hety wam znak: Znojdziecie dzicia, spawitaje ŭ pialonki i pałožanaje ŭ žołabie.
І раптам з’явілася з Ангелам шматлікае воінства нябеснае, усхваля́ючы Госпада і прамаўля́ючы:
I zaraz źjawiłasia z aniełam mnostwa wojska niabiesnaha, chwalačych Boha i kažučych:
слава ў вы́шніх Богу і на зямлі мір, у лю́дзях добрая воля.
Sława na wyšyni Bohu, i na ziamli supakoj ludziam dobraje woli.
І ста́лася: калі адышлí ад іх Ангелы на неба, людзі-пастухі казалі адзін аднаму: по́йдзем у Віфлеем і паглядзíм тое, што адбыло́ся, пра што Гасподзь абвясцíў нам.
I stałasia, kali anieły adyjšli ad ich da nieba, pastuchi hawaryli adzin da druhoha: Pojdziem až u Betlejem i pahladzim taho słowa, jakoje stałasia, jakoje pakazaŭ nam Pan.
І, спяша́ючыся, прыйшлі, і знайшлі Марыю і Іосіфа, і Дзіця́тка, што ляжала ў я́слях.
I pryjšli śpiašajučy, i znajšli Maryju i Jazepa i dzicia pałožanaje ŭ žołabie.
Убачыўшы ж, абвясцíлі тое, што было́ ска́зана ім пра гэтае Дзіця́.
A ŭbačyŭšy, raskazwali ab słowie, jakoje było im skazana ab hetym dziciaci.
І ўсе, хто чуў, здзіўляліся таму, што́ казалі ім пастухі.
I ŭsie, što čuli, dziwilisia z taho, što da ich pastuchi hawaryli.
А Марыя захоўвала ўсе словы гэтыя, склада́ючы ў сэрцы Сваім.
A Maryja pierachoŭwała ŭsie hetyja słowy, razwažajučy ŭ sercy swaim.
І вярнуліся пастухі, сла́вячы і хва́лячы Бога за ўсё, што пачулі і ўбачылі, як было ска́зана ім.
I wiarnulisia pastuchi, sławiačy i chwalačy Boha za ŭsio, što čuli i bačyli, jak im było skazana.
І калі спо́ўнілася восем дзён, каб абрэ́заць Дзіця́, далí імя́ Яму Іісус, назва́нае Ангелам перш, чым Ён зача́ты быў ва ўлонні.
I kali minuła wosiem dzion, kab było abrezana dzicia, dali jamu imia Jezus, jakoje było nazwana aniełam pierš, čym jon začaŭsia ŭ łonie.
І калі споўніліся дні ачышчэння іх паводле закону Маісеевага, прыне́слі Яго ў Іерусалім, каб прадста́віць Яго Госпаду, —
I kali wypaŭnilisia dni ačyščeńnia jaje pawodle zakonu Majsieja, zaniaśli jaho ŭ Jeruzalim, kab stawić jaho Panu,
як напíсана ў законе Гасподнім: каб кожнае дзіця мужчынскага полу, што раскрыва́е ўлонне, было́ пасвячо́на Госпаду, —
jak napisana jość u zakonie Pana: Što "kožny pierwarodny mužčynskaha rodu budzie nazwany światym Panu" (Wych. 13, 2),
і каб прыне́сці ахвяру паводле ска́занага ў законе Гасподнім: па́ру го́рліц або дваіх птушаня́т галубíных.
i kab dać achwiaru, pawodle taho, što skazana ŭ zakonie Pana, paru turkoŭ abo dwa hałubki.
І вось, быў у Іерусаліме чалавек, імя́ якому Сімяо́н. І чалавек гэты, праведны і богабая́зны, чакаў суцяшэ́ння Ізра́іля, і Дух Святы быў на ім.
I woś byŭ u Jeruzalimie čaławiek, jakomu na imia Symon, a čaławiek hety sprawiadliwy i bahabojny, čakajučy paciechi Izraila, i Duch światy byŭ u im.
І было́ яму прадве́шчана Духам Святым, што ён не ўбачыць смерці, пакуль не ўбачыць Хрыста Гасподняга.
I atrymaŭ jon abjawu ad Ducha światoha, što nia ŭbačyć śmierci, kali pierš nia ŭhledzić Chrystusa Panskaha.
І прыйшоў ён па натхне́нню Духа ў храм. І калі бацькí прыне́слі Дзіця́ Іісуса, каб вы́канаць над Ім устано́ўленае па закону,
I pryjšoŭ u Duchu ŭ światyniu. I kali ŭnosili dzicia Jezus baćki jahony, kab učynić za jaho pawodle zwyčaju zakonu,
ён узяў Яго на ру́кі, благаславíў Бога і сказаў:
uziaŭ i jon jaho na ruki swaje, i bahasławiŭ Boha i skazaŭ:
цяпер адпуска́еш раба́ Твайго, Уладыка, паводле сло́ва Твайго, з мірам;
Ciapier adpuskaješ słuhu twajho, Panie,pawodle słowa twajho, u supakoju,
бо бачылі вочы мае́ спасе́нне Тваё,
bo wočy maje ŭbačyli zbaŭleńnie twajo,
якое Ты ўгатава́ў перад аблíччам усіх народаў,
jakoje pryhatowiŭ ty pierad woblikam usichnarodaŭ:
святло для асветы язычнікаў і славу народа Твайго Ізра́іля.
Światło na aświačeńnie pahanaŭi sławu narodu twajho Izrailskaha.
Іосіф жа і Маці Яго здзіўля́ліся ска́занаму пра Яго.
A baćka jahony i matka dziwilisia z taho, što hawaryłasia ab im.
І благаславíў іх Сімяо́н і сказаў Марыі, Маці Яго: вось, Ён ляжы́ць для падзе́ння і паўстання многіх у Ізра́ілі і на знаме́нне супярэ́чання, —
I bahasławiŭ ich Symon i skazaŭ da Maryi, matki jahonaj: Woś hety pałožany jość na ŭpadak i na paŭstańnie mnohich u Izrailu, i na znak, jakomu praciwicca buduć;
і Табе Самой душу́ пратне́ меч, — каб адкрыліся по́мыслы многіх сэ́рцаў.
i praz twaju ŭłasnuju dušu projdzie mieč, kab byli wyjaŭleny dumki z mnohich sercaŭ.
І была́ Анна прарочыца, дачка Фану́ілава, з калена Асíравага, якая дасягнула глыбокай старасці, пражы́ўшы з мужам сем год ад дзяво́цтва свайго,
I była Hanna praročyca, dačka Fanuela, z pakaleńnia Asera. Jana była pažyłaja ŭ dniach swaich, i žyła z swaim mužam siem hadoŭ ad swajho dziawoctwa,
удава́ гадоў васьмідзесяці чатырох, якая не адыходзіла ад храма, паста́мі і малітвамі слу́жачы Богу дзень і ноч.
a była jana ŭdawoju až da wosiemdziesiat čatyroch hadoŭ. Jana nie adychodziła ad światyni, postami i malitwami słužačy i ŭdzień i ŭnačy.
І яна ў той самы час, падышоўшы, сла́віла Госпада і гаварыла пра Яго ўсім, хто чакаў збаўле́ння ў Іерусаліме.
I jana, u hetu samuju hadzinu nadyjšoŭšy, sławiła Pana i hawaryła ab im usim, jakija čakali adkupleńnia Izraila.
І калі вы́каналі яны ўсё паводле Закону Гасподняга, вярнуліся ў Галіле́ю, у горад свой Назарэ́т.
I kali spoŭnili ŭsio pawodle zakonu Pana, wiarnulisia ŭ Halileju, u swajo miesta Nazaret.
Дзіця́ ж расло́ і ўмацо́ўвалася духам, напаўня́ючыся мудрасцю, і благадаць Божая была́ на Ім.
A dzicia rasło i nabirała siły, poŭnaje mudraści, i łaska Božaja była ŭ im.
І хадзілі бацькí Яго штогод у Іерусалім на свята Пасхі.
I chadzili baćki jahony praz usie hady ŭ Jeruzalim na ŭračysty dzień Paschi.
І калі Яму было́ дванаццаць гадоў, узышлí яны ў Іерусалім, паводле звы́чаю свя́та,
I kali jamu było dwanaccać hadoŭ, jany prjšli ŭ Jeruzalim pawodle zwyčaju światočnaha dnia,
і правялí тыя дні; і калі вярта́ліся яны, застаўся Хлопчык Іісус у Іерусаліме; і не ведалі Іосіф і Маці Яго;
i skončyŭšy dni, kali waročalisia, astałosia dzicia Jezus u Jeruzalimie, i nia wiedali baćki jahony.
думаючы, што Ён разам са спадаро́жнымі, прайшлі яны дзённы шлях; і сталі шукаць Яго сярод сваяко́ў і знаёмых;
A dumajučy, što jon jość u družynie, uwajšli dzień darohi i šukali jaho miž swajakami i znajomymi.
і, не знайшоўшы Яго, вярнуліся ў Іерусалім, шука́ючы Яго.
I nie znajšoŭšy, wiarnulisia ŭ Jeruzalim, šukajučy jaho.
І ста́лася: праз тры дні знайшлі Яго ў храме, калі сядзеў Ён сярод настаўнікаў, слухаў іх і пытаўся ў іх;
I stałasia, paśla troch dzion znajšli jaho ŭ światyni, jak siadzieŭ pasiarod wučonych, słuchajučy ich i pytajučysia ŭ ich.
і дзівíліся ўсе, хто слухаў Яго, розуму і адказам Яго.
Usie-ž, katoryja słuchali jaho, dziwilisia z rozumu i adkazaŭ jahonych.
І, убачыўшы Яго, яны вельмі здзівíліся, і Маці Яго сказала Яму: Дзіця́! чаму Ты зрабіў нам так? Вось, бацька Твой і Я, паку́туючы, шукалі Цябе.
I ŭbačyŭšy ździwilisia; i skazała da jaho matka jahona: Synie, našto ty nam zrabiŭ hetak? Woś ajciec twoj i ja harotnyja šukali ciabie.
І сказаў Ён ім: чаго ж вы шукалі Мяне? хіба́ вы не ведалі, што Я павінен быць у тым, што нале́жыць Айцу Майму?
I skazaŭ im: Čaho-ž wy mianie šukali? Ci wy nia wiedali, što treba mnie być u tych sprawach, jakija jość Ajca majho?
Але яны не зразуме́лі сло́ва, якое Ён казаў ім.
A jany nie razumieli słowa, jakoje skazaŭ im.
І Ён пайшоў з імі, і прыйшоў у Назарэт; і быў паслухмя́ны ім. І Маці Яго захоўвала ўсе словы гэтыя ў сэ́рцы Сваім.
I pajšoŭ z imi, i pryjšoŭ u Nazaret, i byŭ im paddany. A matka jahona ŭsie hetyja słowy pierachoŭwała ŭ sercy swaim.
А Іісус узраста́ў у мудрасці і гада́х, і ў любві ў Бога і ў людзей.
A Jezus ros u mudraści, i ŭ hadoch, i ŭ łascy ŭ Boha i ŭ ludziej.
