Ёва 4 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Васіля Сёмухі
У адказ Эліфаз Тэманіт сказаў:
І адказваў Эліфаз Фэманіцянін і сказаў:
«Калі пачнём мы размаўляць з табою, можа, прыкра табе будзе, але пачатую размову хто зможа стрымаць?
калі паспрабуем мы сказаць табе слова, — ці ня цяжка будзе табе? Урэшце, хто можа забараніць слова!
Вось, навучаў ты многіх і спрацаваныя рукі ўмацоўваў,
Вось, ты настаўляў многіх і кволыя рукі падтрымліваў,
словы твае ўмацавалі тых, што хісталіся, і каленям дрыжачым надаў ты сілы.
таго, хто падаў, падымалі словы твае, і аслаблыя калені ты мацаваў.
А цяпер прыйшла да цябе бяда, і ты аслабеў, кранула цябе яна, і ты ўстрывожыўся.
А цяпер дайшло да цябе, і зьнямогся ты; дайшло да цябе, і ты падупаў духам.
Страх твой перад Богам — хіба не надзея твая, дасканаласць шляхоў тваіх — хіба не спадзяванне тваё?
Богабаязнасьць твая ці ж не павінна быць тваёю надзеяй, і беспахібнасьць шляхоў тваіх — спадзяваньнем тваім?
Прыгадай, прашу цябе, хто бязгрэшны калі загінуў або калі знішчаны былі праўдзівыя?
Згадай жа, ці гінуў хто невінаваты, і дзе праведных выкарчоўвалі б?
І нават лепш сказаць: я бачыў, што тыя, хто чыняць несправядлівасць і сеюць пакуты — і пажынаюць іх,
Як я бачыў, дык тыя, што аралі бязбожнае і сеялі ліхое, жнуць яго;
загінулі ад подыху Бога і звяліся духам гневу Яго.
ад павеву Божага гінуць і ад духу гневу Ягонага чэзнуць.
Рыканне льва, і голас ільвіцы, і зубы львянят патрушчыліся.
Рык ільва і голас таго, хто рыкае, моўкне, і зубы львянят крышацца;
Леў загінуў, бо не меў здабычы, і львяняты пагубляліся.
магутны леў гіне без здабычы, і дзеці ільвіцы расьсейваюцца.
Потым да мяне таемна данеслася слова, і вуха маё прыняло яго ціхі голас.
І вось да мяне таемна данеслася слова, і вуха маё прыняло нешта ад яго.
У жаху начных прывідаў, калі звычайна людзей сон агартае,
Сярод разважаньняў пра начныя відзежы, калі сон ахінае людзей,
ахапіў мяне страх і трымценне, так што ўсе косці мае агарнуліся жахам.
агарнуў мяне жах і дрыгат і скалануў усе косьці мае.
І, калі дух праходзіў у маёй прысутнасці, дыбам сталі валасы на целе маім.
І дух прайшоў над мною; дыбарам сталі валасы на мне.
І стаў нехта, але я не пазнаў вобліку яго, — здань перад вачамі маімі, — і пачуў я голас, быццам лёгкага ветру:
Ён стаў, — але я не пазнаў твару ягонага, — толькі аблічча было перад вачыма маімі; ціхі павеў, — і я чую голас:
“Ці можа чалавек быць справядлівейшым за Бога, або ці будзе муж чысцейшым за свайго Творцу?
ці ж чалавек справядлівейшы за Бога? і мужчына ці ж чысьцейшы за Творцу свайго?
Вось, не мае Ён надзеі ў паслугачах Сваіх і ў анёлах Сваіх знаходзіць сапсаванасць.
Вось, Ён і слугам Сваім не давярае і ў анёлах Сваіх бачыць заганы:
Наколькі ж болей — тыя, што жывуць у гліняных дамах, падмурак якіх стаіць у парахне. Звядуцца яны, быццам моль!
тым болей — у тых, што жывуць у харомінах з гліны, аснова якіх пыл, якія нішчацца хутчэй за моль.
Ад раніцы да вечара яны занепадаюць і, паколькі ніхто не заўважае, згінуць навечна.
З раніцы да вечара яны распадаюцца; ня згледзіш, як яны зьнікнуць зусім.
Ці не выдаляецца ад іх і маёмасць іх, што засталася? Яны памруць, ды не з мудрасцю”.
Ці ня гінуць разам зь імі і вартасьці іхнія? Яны паміраюць, не дасягнуўшы мудрасьці.
