Ёва 10 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна
Абцяжарвае душу маю жыццё маё, распачну я прамову маю супраць сябе і буду гаварыць у горычы душы маёй!
Абрыдла мне жыцьцё маё, стану я наракаць на сябе і гаварыць у горычы душы маёй!
Скажу я Богу: “Не асуджай мяне, а пакажы мне, за што Ты мяне так судзіш?
Скажу я Богу: “Не асуджай мяне, а пакажы мне, за што Ты мяне так судзіш?
Ці добрым Табе здаецца тое, каб прыгнятаць і ганьбіць мяне, стварэнне рук Тваіх, а радзе бязбожнікаў спрыяць?
Ці добрым Табе здаецца тое, што Ты прыгнятаеш і ганьбіш твор рук Тваіх, а радзе бязбожных спрыяеш?
Ці ж і Ты маеш вочы цялесныя або, як чалавек бачыць, так і Ты будзеш бачыць?
Ці Ты маеш вочы цялесныя, або як чалавек бачыць, так і Ты бачыш?
Ці ж Твае дні, як дні чалавечыя, і гады Твае, як тэрмін чалавека,
Ці ж дні Твае — як дні чалавечыя, і гады Твае — як гады чалавека,
што Ты шукаеш несправядлівасць маю і выведваеш грахі мае,
што Ты шукаеш няправеднасьць маю і даведваешся грахі мае.
хоць Ты ведаеш, што я нічога бязбожнага не зрабіў, ды няма нікога, хто б з рукі Тваёй мог вырваць?
Хоць Ты ведаеш, што я нічога благога не зрабіў, але няма нікога, хто б з рукі Тваёй мог выцягнуць мяне.
Рукі Твае зрабілі мяне і ўфармавалі мяне ўсяго цалкам, і так раптоўна Ты губіш мяне?
Рукі Твае зрабілі мяне і ўфармавалі мяне, але Ты раптам губіш мяне.
Успомні, прашу, што Ты апрацоўваў мяне, як гліну, і вернеш мяне ў парахно?
Памятай, прашу, што Ты з гліны зрабіў мяне. Чаму зноў у парахно мяне вяртаеш?
Ці Ты не выдаіў мяне, як малако, ды, як сыр, не зляпіў мяне?
Ты выліў мяне як малако, і як сыр, зьляпіў мяне.
У скуру і цела Ты апрануў мяне, умацаваў мяне касцямі і жыламі;
У скуру і цела Ты апрануў мяне, зьвязаў мяне косткамі і жыламі,
абдарыў Ты мяне жыццём і любоўю, і наведванне Тваё сцерагло дух мой.
абдарыў мяне жыцьцём і любоўю, і апека Твая сьцерагла дух мой.
Хоць хаваеш Ты гэта ў сэрцы Сваім, аднак ведаю я, што гэта было ў душы Тваёй.
Хоць гэта хаваў Ты ў сэрцы Тваім, аднак я ведаю, што яно было ў душы Тваёй.
Ты сочыш за мною, калі я зграшыў, і не паказваешся, каб я быў чысты ад правіннасці маёй.
Калі б я саграшыў, Ты б убачыў, і не пакінуў бы грэху майго без пакараньня.
Гора мне, калі я буду бязбожным, але хоць бы і быў справядлівы, дык і тады не падыму галавы, накормлены пакутамі і няшчасцем.
Гора мне, калі б я стаўся ліхім, але хоць бы і быў праведны, дык і тады не падыму галавы, насычаны зьдзекамі і горам.
Калі б я ўзняўся ў ганарыстасці, Ты схапіў бы мяне, як ільвяня, і зноў пакажашся дзівосным ува мне.
Калі я падымуся, Ты, як леў, ловіш мяне, і зноў паказваеш мне веліч Тваю.
Ты ставіш сведкаў Сваіх супраць мяне і павялічваеш гнеў Твой на мяне, і кары Твае будуць ваяваць са мною.
Ты ставіш сьведкаў Тваіх супраць мяне і павялічваеш гнеў Твой на мяне, і кары Твае будуць спадаць на мяне.
Навошта вывеў Ты мяне з улоння? Няхай бы я прапаў, каб вока не бачыла мяне!
Навошта выводзіў Ты з улоньня мяне? Лепш бы я памёр, калі яшчэ ніводнае вока ня бачыла мяне!
Хай бы я быццам не быў, з улоння пайшоўшы ў магілу.
Няхай бы я быццам ня быў, і з улоньня пайшоў бы ў магілу.
Ці ж нешматлікасць дзён маіх не скончыцца хутка? Адпусці ж мяне, каб троху суцішылася пакута мая,
Ці ж не кароткія дні жыцьця майго? Дык прабач Ты мяне, каб крыху прасьвятлела аблічча маё,
перш чым я пайду ды не вярнуся ў зямлю цемры і засені смерці,
пакуль я пайду, і не вярнуся, у зямлю цемры і ценю сьмерці,
у зямлю змроку і цемры [смяротнай], дзе засень смерці і ніякага ладу, але дзе вечны жах пасяліўся”».
у зямлю начнога змроку і ценю сьмерці, дзе бязладзьдзе і сьвятло нібы ноч”».
