Ёва 7 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна
Хіба жыццё чалавека на зямлі — гэта не вайна, хіба дні яго — не як дні найміта?
Ці ж ня [службай] вайсковай ёсьць жыцьцё чалавечае на зямлі, і дні ягоныя — як дні парабка?
Як нявольнік прагне ценю і як найміт чакае платы сваёй,
Як нявольнік шукае ценю і як найміт чакае платы сваёй,
так і я меў месяцы мучэнняў і лічыў цяжкія ночы свае.
так і я меў месяцы мучэньняў і лічыў цяжкія ночы свае.
Калі я засну, то буду гаварыць: “Калі ж я ўстану?” І зноў буду чакаць вечара і напоўнюся пакутамі аж да змяркання.
Калі я кладуся, думаю: “Калі ўстану?” І доўжыцца вечар, і, поўны болю, я чакаю сьвітаньня.
Цела маё пакрыта гніллём і брудам пылу, скура мая лопаецца і цячэ [гноем].
Цела маё пакрыта гнільлём і брудам, скура мая лопаецца і цячэ гноем.
Дні мае прайшлі хутчэй, чым чаўнок ткацкі, і скончыліся, як кароткая нітка.
Дні мае праходзяць хутчэй, чым чаўнок ткацкі, і мінаюць без надзеі.
Памятай, што жыццё маё — подых ветру і маё вока не вернецца, каб пабачыць дабро.
Памятай, што жыцьцё маё — як подых ветру, і вока маё ня вернецца, каб пабачыць дабро.
І не ўгледзіць мяне позірк чалавека; вочы Твае — на мяне, а мяне ўжо не будзе.
І ня ўгледзіць мяне вока чалавека, вочы Твае глянуць на мяне, а мяне ўжо няма.
Як воблака марнее і знікае, так і той, хто сыдзе ў цемру, не падымецца.
Як воблака пралятае і чэзьне, так і той, хто зыходзіць у цемру, не вяртаецца.
Ён не вернецца болей у дом свой, і месца яго болей яго не пазнае.
Ён не вяртаецца болей у дом свой, і месца ягонае болей не дачакаецца яго.
Таму і я не буду шкадаваць вуснаў маіх, буду прамаўляць у трывозе духу майго, буду гаварыць з горыччу душы маёй.
Таму не шкадую я вуснаў маіх, і буду гаварыць у трывозе духа майго, буду жаліцца ў горычы душы маёй.
Ці ж мора я або пачвара марская, што паставіў Ты пры мне варту?
Ці ж я — мора, або пачвара марская, што Ты паставіў пры мне варту?
Калі скажу я: “Пацешыць мяне ложак мой, і забярэ пасцель мая”, —
Калі я думаю сабе: “Няхай пацешыць мяне ложак мой і супакоіць жаль мой”,
Ты пачынаеш палохаць мяне снамі і трывожыш жахлівымі прывідамі.
Ты палохаеш мяне снамі і відзежамі наводзіш страх.
З гэтай прычыны душа мая выбірае самагубства, а косці мае — смерць.
Дзеля гэтага душа мая чакае спыненьня дыханьня, а косткі мае хочуць сьмерці.
Я ў роспачы; жыць болей я ўжо не буду. Злітуйся нада мной, бо дні мае — нішто.
Я страціў надзею, ня буду больш жыць; даруй мне, бо дні мае — марнасьць.
Што ёсць чалавек, што Ты ўзвялічваеш яго? Або што Ты схіляеш сэрца Сваё да яго?
Хто ёсьць чалавек, што Ты ўслаўляеш яго, што Ты схіляеш сэрца Тваё да яго?
Ты наведваеш яго на світанні і штохвілінна выпрабоўваеш яго.
Ты наведваеш яго на сьвітаньні, і штохвіліну выспрабоўваеш яго.
Дакуль жа не адвернеш Ты вачэй ад мяне? Няўжо не дазволіш мне [нават] праглынуць сліну маю?
Калі Ты ўжо адвернеш вочы Твае ад мяне? Чаму не дазваляеш мне праглынуць сьліну маю?
Зграшыў я, дык што маю зрабіць для Цябе, о Вартаўнік над людзьмі? Чаму ўчыніў Ты мяне непрыязным Табе і сам сабе я зрабіўся нязносны?
Саграшыў я, дык што маю зрабіць Табе, бо Ты дасьледуеш чалавека? Чаму зрабіў Ты, што я зрабіўся ворагам для Цябе, і сам сабе стаўся невыносным?
Чаму ж Ты не адпускаеш граху майго і чаму не здымаеш правіннасці маёй? Вось, цяпер я засну ў парахне; і калі назаўтра будзеш шукаць мяне, то не будзе мяне!»
Чаму Ты не прабачыш грэху майго і чаму не адкінеш віны маёй? Бо хутка я засну ў парахне, і калі раніцаю будзеш шукаць мяне, ня знойдзеш».
