Ёва 17 разьдзел

Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна

 
 

Дух мой саслабеў, дні мае пагаслыя, і застаецца мне толькі магіла.
 
Дух мой зламаны, дні мае спыняюцца, [застаецца] мне [толькі] магіла.

Хіба не кпіны акружаюць мяне, і не ў горычы хіба патанае вока маё?
 
Насьмешкі навокал мяне, і ў горычы чэзьне вока маё.

Дай заклад за мяне перад Табою, і хто ж [іншы] у знак парукі стукне мяне па руцэ?
 
Ты Сам дай заклад за мяне, бо хто ж паручыцца за мяне, удараючы руку маю?

Сэрца іх аддаліў Ты ад разумення, таму яны не ўзвысяцца.
 
Бо Ты закрыў сэрца іхняе на разуменьне, дзеля таго яны не ўзьнімуцца.

Абяцае блізкіх як здабычу, але вочы сыноў яго змарнеюць.
 
Хто бліжніх сваіх робіць здабычай, у сыноў ягоных вочы сьцямнеюць.

Ён паставіў мяне ў прымаўку народа і каб плявалі [мне] ў твар.
 
Ён паставіў мяне ў прымаўку народу, і ў твар плююць мне.

Пацямнела ад горычы вока маё, і члены цела майго сталіся, нібы цень.
 
Сасьлепла ад горычы вока маё, і члены цела майго сталіся нібы цень.

Справядлівыя аслупянеюць, бачачы гэта, і бязгрэшны раззлуецца на бязбожніка.
 
Праведнікі аслупянелі, бачачы гэтае, і нявінны злуецца на бязбожніка.

І справядлівы будзе трымацца дарогі сваёй, а чысты дадасць моцы рукам.
 
Аднак праведнік будзе трымацца шляху свайго, і чысты дадасьць моцы рукам сваім.

Дык навярніцеся ўсе вы і прыходзьце, але я не знайду між вамі нікога разумнага.
 
Дык апамятайцеся ўсе вы, і прыходзьце, але я не знаходжу між вамі нікога разумнага.

Дні мае прамінулі, думкі мае і памкненні сэрца майго расцерушыліся.
 
Дні мае прамінулі, пагубіліся думкі мае, летуценьні сэрца майго.

Ператварылі яны ноч у дзень; ды зноў пасля цемры спяшаецца святло.
 
А яны ноч замяняюць на дзень, і да цемры сьвятло набліжаюць.

Калі і датрываю, то апраметная — дом мой; у цемры паслаў я ложак мой.
 
Ці магу спадзявацца, што адхлань будзе домам маім і ў цемры я пасьцялю ложак сабе?

Сказаў я гнілізне: “Ты — бацька мой!”, “Маці мая і сястра мая!” — чарвям.
 
Кажу дамавіне: “Ты — бацька мой!” А чарвякам: “Маці мая і сястра мая”.

Дык дзе ж цяпер мая надзея і хто бачыць цярплівасць маю?
 
Дык дзе ж тады надзея мая? І хто можа бачыць надзею маю?

У апраметную найглыбейшую сыдуць усе справы мае, і ці будзе мне адразу супачынак у парахне?»
 
У брамы адхлані зыйдзе яна, і разам са мною ў парахне супачыне».