Ёва 17 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Дух мой саслабеў, дні мае пагаслыя, і застаецца мне толькі магіла.
Дух мой ранены; дні мае гаснуць; грабы перад імною.
Хіба не кпіны акружаюць мяне, і не ў горычы хіба патанае вока маё?
Ці не насьміханьнікі з імною, і ў нараканьню іхным начуе вока мае.
Дай заклад за мяне перад Табою, і хто ж [іншы] у знак парукі стукне мяне па руцэ?
Вазьмі ж мой заклад да Сябе! накш хто паручыцца за мяне?
Сэрца іх аддаліў Ты ад разумення, таму яны не ўзвысяцца.
Бо сэрцы іхныя закрыў Ты ад разуменьня, затым Ты іх не падыймаеш.
Абяцае блізкіх як здабычу, але вочы сыноў яго змарнеюць.
Хто лісьліве прыяцелям, у дзяцей таго вочы зьнішчацца.
Ён паставіў мяне ў прымаўку народа і каб плявалі [мне] ў твар.
Ён пастанавіў мяне прыказяю людам, і спакменям пліваньня ў від я стаў ім.
Пацямнела ад горычы вока маё, і члены цела майго сталіся, нібы цень.
Зацьмела ад гароты вока мае, і ўсі чаланы мае, як сьцень.
Справядлівыя аслупянеюць, бачачы гэта, і бязгрэшны раззлуецца на бязбожніка.
Пасьцівыя людзі зжахнуцца ад гэтага, і нявінны ўквеліцца на бязбожнага.
І справядлівы будзе трымацца дарогі сваёй, а чысты дадасць моцы рукам.
Але справядлівы дзяржыцца дарогі свае, і чыстых рук дужэе а дужэе.
Дык навярніцеся ўсе вы і прыходзьце, але я не знайду між вамі нікога разумнага.
Але вы ўсі, зьвярніцеся й прыходзьце, калі ласка, і не знайду я мудрага меж вас.
Дні мае прамінулі, думкі мае і памкненні сэрца майго расцерушыліся.
Мінулі дні мае; скрышаны думкі мае, собствы сэрца майго.
Ператварылі яны ноч у дзень; ды зноў пасля цемры спяшаецца святло.
Яны ноч абарачаюць у дзень, сьвятло бліжаць да віду цямноты.
Калі і датрываю, то апраметная — дом мой; у цемры паслаў я ложак мой.
Калі спадзяюся гробу, як дому свайго, у цемні пасьцялю пасьцелю сваю;
Сказаў я гнілізне: “Ты — бацька мой!”, “Маці мая і сястра мая!” — чарвям.
Загубу заву: "Войча ты мой!" і чарвяка: "Маці мая!" і "Сястра мая!"
Дык дзе ж цяпер мая надзея і хто бачыць цярплівасць маю?
Дык ідзе надзея мая? Хто абача надзею маю, хто абача?
У апраметную найглыбейшую сыдуць усе справы мае, і ці будзе мне адразу супачынак у парахне?»
За завалы шэолю зыйдзе яна, як супачываць разам будзем у пыле».
