Ёва 17 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
Дух мой зламаны, дні мае спыняюцца, [застаецца] мне [толькі] магіла.
Дух мой ранены; дні мае гаснуць; грабы перад імною.
Насьмешкі навокал мяне, і ў горычы чэзьне вока маё.
Ці не насьміханьнікі з імною, і ў нараканьню іхным начуе вока мае.
Ты Сам дай заклад за мяне, бо хто ж паручыцца за мяне, удараючы руку маю?
Вазьмі ж мой заклад да Сябе! накш хто паручыцца за мяне?
Бо Ты закрыў сэрца іхняе на разуменьне, дзеля таго яны не ўзьнімуцца.
Бо сэрцы іхныя закрыў Ты ад разуменьня, затым Ты іх не падыймаеш.
Хто бліжніх сваіх робіць здабычай, у сыноў ягоных вочы сьцямнеюць.
Хто лісьліве прыяцелям, у дзяцей таго вочы зьнішчацца.
Ён паставіў мяне ў прымаўку народу, і ў твар плююць мне.
Ён пастанавіў мяне прыказяю людам, і спакменям пліваньня ў від я стаў ім.
Сасьлепла ад горычы вока маё, і члены цела майго сталіся нібы цень.
Зацьмела ад гароты вока мае, і ўсі чаланы мае, як сьцень.
Праведнікі аслупянелі, бачачы гэтае, і нявінны злуецца на бязбожніка.
Пасьцівыя людзі зжахнуцца ад гэтага, і нявінны ўквеліцца на бязбожнага.
Аднак праведнік будзе трымацца шляху свайго, і чысты дадасьць моцы рукам сваім.
Але справядлівы дзяржыцца дарогі свае, і чыстых рук дужэе а дужэе.
Дык апамятайцеся ўсе вы, і прыходзьце, але я не знаходжу між вамі нікога разумнага.
Але вы ўсі, зьвярніцеся й прыходзьце, калі ласка, і не знайду я мудрага меж вас.
Дні мае прамінулі, пагубіліся думкі мае, летуценьні сэрца майго.
Мінулі дні мае; скрышаны думкі мае, собствы сэрца майго.
А яны ноч замяняюць на дзень, і да цемры сьвятло набліжаюць.
Яны ноч абарачаюць у дзень, сьвятло бліжаць да віду цямноты.
Ці магу спадзявацца, што адхлань будзе домам маім і ў цемры я пасьцялю ложак сабе?
Калі спадзяюся гробу, як дому свайго, у цемні пасьцялю пасьцелю сваю;
Кажу дамавіне: “Ты — бацька мой!” А чарвякам: “Маці мая і сястра мая”.
Загубу заву: "Войча ты мой!" і чарвяка: "Маці мая!" і "Сястра мая!"
Дык дзе ж тады надзея мая? І хто можа бачыць надзею маю?
Дык ідзе надзея мая? Хто абача надзею маю, хто абача?
У брамы адхлані зыйдзе яна, і разам са мною ў парахне супачыне».
За завалы шэолю зыйдзе яна, як супачываць разам будзем у пыле».
