Ёва 5 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
Дык крычы, калі ёсьць той, хто адкажа табе? Да каго са сьвятых ты зьвернешся?
Гукай; ці ёсьць адказуючы табе? і да каго ізь сьвятых ты зьвернешся?
Бо неразумнага забівае гняўлівасьць, а дурнога губіць зайздрасьць.
Пэўне злосьць забівае дурнога, і завідасьць губе няцямлівага.
Я бачыў, як дурны разжываецца, але ў момант спарахнеў дом ягоны.
Я бачыў дурнога, што пусьціў карэньне, і неўспадзеўкі пракляў гасподу ягоную.
Сыны ягоныя без ратунку, іх топчуць у браме, і няма каму ратаваць іх.
Далёкія сынове ягоныя ад спасеньня, і зьбітыя ў браме, і няма ратуючага.
Ураджай ягоны зьесьць галодны, і з-за агароджы схопіць, і прагны праглыне багацьце ягонае.
Жніво ягонае галодны зьядае, і зь церня выбірае яго, і ўсьмяглы жадае багацьця ягонага;
Ня з пылу бярэцца няшчасьце, і не з зямлі расьце гора.
Бо ня з пылу выходзе бяспраўе, і не ізь зямлі пушчае пагоны мука;
Але чалавек нараджаецца на пакуты, як зьнічкі — каб падымацца ўгору.
Бо чалавек родзіцца на муку, як іскры, ляцець у выш.
Таму я буду прасіць Бога, і да Бога ўзьнясу справу маю.
А я зьвярнуўся б да Бога, і Богу аддаў бы справу сваю,
Ён творыць рэчы недасьледныя і вялікія, і цуды незьлічоныя.
Каторы чыне рэчы вялікія, няўскуманыя, чудоўныя бязь ліку;
Ён дае дождж на аблічча зямлі і поіць палеткі вадою.
Даець дождж на відзеньне зямлі, і пасылае воды на відзеньне палёў;
Ён падымае прыніжаных высока, і тых, што смуткуюць, суцяшае збаўленьнем.
Станове на вышыню тых, што нізка, і гаротных падымае да спасеньня.
Ён разьбівае намеры ліхотнікаў, каб не змаглі рукі іхнія выканаць тое, што задумалі.
Ён разбурае думкі хітрых, так што рукі іхныя не выпаўняюць прадпрыемства.
Ён ловіць хітрых у глупоце іхняй, і змову крывадушнікаў робіць марнай.
Ён лове мудрых у іх собскай хітрыні і рады самадыйнікаў чыне пустымі:
Удзень падаюць у цемру, і быццам уначы, навобмацак ідуць апоўдні.
Удзень сустракаюць цемнь і, бы ночы, ходзяць вошчупкам серадня.
Ён ратуе беднага ад мяча, і бедака — ад рукі нахабніка.
Ён выбаўляе ад мяча, ад вуснаў іхных і беднага — ад рукі дужога.
І ёсьць надзея для ўбогага, а крыўда зачыняе вусны свае.
І бывае беднаму надзея, і несправядлівасьць зачыняе вусны свае.
Шчасьлівы чалавек, якога дакарае Бог; таму навучаньнем Усемагутнага не пагарджай.
Вось, шчасьлівы чалавек, каторага зыра Бог; затым караньням Усемагучага ня грэбуй;
Ён раніць, і Ён лечыць, Ён ударае і аздараўляе Сам рукамі Сваімі.
Бо Ён ране, Ён і завязуе; Ён б’ець, ягоныя ж рукі й лечаць.
Ад шасьці бедаў збавіць цябе, і ў сёмы раз не кране няшчасьце цябе.
Із шасьцёх бедаў Ён вывальне цябе, у сёмай не даткнецца да цябе ліха.
У голад Ён захавае цябе ад сьмерці, і ў час вайны ад мяча ўратуе.
У галадоў выбаве цябе ад сьмерці й на вайне ад рукі мяча.
Усьцеражэшся ты ад языка кусьлівага і ня будзеш баяцца спусташэньня, калі яно прыйдзе.
Ад пугі языка ты схаваешся і не зьлякаешся спустошаньня, як яно прыйдзе.
У час спусташэньня і голаду будзеш ты сьмяяцца і ня будзеш баяцца зьвяроў палявых.
Із спустошаньня а з галадові пасьмяешся і зьвяроў земных не зьлякаешся;
З камянямі палявымі дамова твая, і зьвяры дзікія будуць прыязныя табе.
Бо з каменьням палявым змова ў цябе, і зьвяры палявыя ў згодзе з табою.
І ты даведаешся, што намёт твой у супакоі, і, наведваючы жытло тваё, ня знойдзеш нястачы.
І даведаешся, што будан твой у бясьпечнасьці, і перагледзіш сялібу сваю, і не абмылішся.
І ты ўбачыш, што насеньне тваё шматлікае і нашчадкі твае — быццам трава на зямлі.
І даведаешся, што шмат насеньня твайго, і патомкаў тваіх, як травы земнае.
І ўвойдзеш у магілу ў гадах сьпелых, як кладзецца сноп пшаніцы ў час свой.
Зыйдзеш да гробу ў глыбокай старасьці, як зыходзе стог збожжа ўпару.
Як мы дасьледавалі гэта, так і ёсьць. Паслухай гэта, і сам зразумееш».
Во гэта мы скумалі; гэта так; паслухай гэтага і ведай сабе».
