Ёва 5 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Васіля Сёмухі
Дык крычы, калі ёсьць той, хто адкажа табе? Да каго са сьвятых ты зьвернешся?
Пакліч, калі ёсьць той, хто адкажа табе. Да каго зь сьвятых зьвернешся ты?
Бо неразумнага забівае гняўлівасьць, а дурнога губіць зайздрасьць.
Так дурнога забівае гнеўлівасьць, і няцямнага губіць дражлівасьць.
Я бачыў, як дурны разжываецца, але ў момант спарахнеў дом ягоны.
Бачыў я, як дурны ўкараняецца, і адразу пракляў дом ягоны.
Сыны ягоныя без ратунку, іх топчуць у браме, і няма каму ратаваць іх.
Дзеці ягоныя далёкія ад шчасьця, іх будуць біць каля брамы, і ня будзе заступніка.
Ураджай ягоны зьесьць галодны, і з-за агароджы схопіць, і прагны праглыне багацьце ягонае.
Жніво ягонае з’есьць галодны і праз церне возьме яго, і спрагненыя праглынуць маёмасьць ягоную.
Ня з пылу бярэцца няшчасьце, і не з зямлі расьце гора.
Так, ня з пылу выходзіць гора, і не зь зямлі вырастае бяда;
Але чалавек нараджаецца на пакуты, як зьнічкі — каб падымацца ўгору.
а чалавек нараджаецца на пакуту, як іскры, каб імкнуцца ўгору.
Таму я буду прасіць Бога, і да Бога ўзьнясу справу маю.
Але я да Бога зьвярнуўся б, аддаў бы дзею маю Богу,
Ён творыць рэчы недасьледныя і вялікія, і цуды незьлічоныя.
Які творыць дзеі вялікія, бясконца дзівосныя,
Ён дае дождж на аблічча зямлі і поіць палеткі вадою.
дае дождж улоньню зямлі і пасылае воды на ўлоньне палёў;
Ён падымае прыніжаных высока, і тых, што смуткуюць, суцяшае збаўленьнем.
прыніжаных ставіць на вышыню, і гаротнікаў узносіць у выратаваньне.
Ён разьбівае намеры ліхотнікаў, каб не змаглі рукі іхнія выканаць тое, што задумалі.
Ён разбурае намыслы хітрых, і рукі іхнія не давяршаюць пачатага.
Ён ловіць хітрых у глупоце іхняй, і змову крывадушнікаў робіць марнай.
Ён ловіць мудрацоў іхняй жа хітрасьцю, і рада хітрых робіцца марнай:
Удзень падаюць у цемру, і быццам уначы, навобмацак ідуць апоўдні.
удзень яны сустракаюць цемру і аполудні ходзяць вобмацкам, як поначы.
Ён ратуе беднага ад мяча, і бедака — ад рукі нахабніка.
Ён ратуе беднага ад меча, ад вуснаў іхніх і ад рукі моцнага.
І ёсьць надзея для ўбогага, а крыўда зачыняе вусны свае.
І ёсьць надзея няшчаснаму, і няпраўда стуляе вусны свае.
Шчасьлівы чалавек, якога дакарае Бог; таму навучаньнем Усемагутнага не пагарджай.
Шчасны чалавек, якога наводзіць на розум Бог, і таму кары Ўсеўладнага не адхіляй,
Ён раніць, і Ён лечыць, Ён ударае і аздараўляе Сам рукамі Сваімі.
бо Ён спрычыняе раны і Сам перавязвае іх; Ён б’е, і Ягоныя ж рукі ацаляюць.
Ад шасьці бедаў збавіць цябе, і ў сёмы раз не кране няшчасьце цябе.
У шасьці бедах ратуе цябе, і ў сёмай не кране цябе ліха.
У голад Ён захавае цябе ад сьмерці, і ў час вайны ад мяча ўратуе.
У голад выбавіць цябе ад сьмерці, і на вайне — ад рукі меча.
Усьцеражэшся ты ад языка кусьлівага і ня будзеш баяцца спусташэньня, калі яно прыйдзе.
Ад біча языка схаваеш сябе і не збаішся спусташэньня, калі яно прыйдзе.
У час спусташэньня і голаду будзеш ты сьмяяцца і ня будзеш баяцца зьвяроў палявых.
Са спусташэньня і голаду пасьмяешся і зьвяроў зямлі не збаішся,
З камянямі палявымі дамова твая, і зьвяры дзікія будуць прыязныя табе.
бо з камянямі польнымі ў цябе згода, і зьвяры польныя ў міры з табою.
І ты даведаешся, што намёт твой у супакоі, і, наведваючы жытло тваё, ня знойдзеш нястачы.
І ўведаеш, што намёт твой у бясьпецы, і будзеш глядзець за домам тваім і ня згрэшыш.
І ты ўбачыш, што насеньне тваё шматлікае і нашчадкі твае — быццам трава на зямлі.
І ўбачыш, што насеньне тваё безьлічнае, і парасткі твае, як трава на зямлі.
І ўвойдзеш у магілу ў гадах сьпелых, як кладзецца сноп пшаніцы ў час свой.
Увойдзеш у магілу ў глыбокай старасьці, як укладваюцца снапы пшаніцы сваім часам.
Як мы дасьледавалі гэта, так і ёсьць. Паслухай гэта, і сам зразумееш».
Вось, што мы даведаліся; так яно і ёсьць; выслухай гэта і зазнач сабе.
