Ёва 15 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Васіля Сёмухі
І адказаў Эліфаз з Тэману, і сказаў:
І адказваў Эліфаз Тэманіцянін і сказаў:
«Ці ж будзе мудры адказваць на словы пустыя, і ці напоўніць жывот свой ветрам палючым?
ці будзе мудры адказваць веданьнем пустым і напаўняць чэрава сваё ветрам палючым,
Ці будзе спрачацца словамі пустымі і словамі, якія нічым не дапамогуць?
апраўдвацца словамі бескарыснымі і моваю, якая ня мае ніякай сілы?
Ты адкідаеш страх Божы і аслабляеш малітву да Бога.
Але ты адклаў і страх і за міласьць лічыш словы да Бога.
Вусны твае гавораць паводле сапсутасьці тваёй, і ты карыстаешся мовай хітруноў.
Бязбожнасьць твая так наладзіла вусны твае, і ты выбраў мову падступных.
Асуджаюць цябе вусны твае, але ня я, і губы твае сьведчаць супраць цябе.
Цябе вінавацяць вусны твае, а ня я, і твой язык гаворыць супроць цябе.
Ці ты — першы чалавек, які нарадзіўся, і ці ты створаны раней за ўзгоркі?
Хіба ж ты першым чалавекам нарадзіўся і раней за пагоркі створаны?
Ці ты слухаў на нарадзе з Богам і ўзяў сабе мудрасьць?
Хіба ж раду Божую ты чуў і прыхінуў да сябе мудрасьць?
Ці ты нешта ведаеш, чаго мы ня ведаем? Або нешта разумееш, чаго мы не разумеем?
Што ведаеш ты, чаго б ня ведалі мы? што разумееш ты, чаго ня было б у нас?
Паміж нас ёсьць і старыя, і сівыя, старэйшыя, чым дні бацькі твайго.
І сівы і старац ёсьць сярод нас, які днямі перабольшае бацьку твайго.
Ці табе мала пацяшэньня Божага і лагоднага слова, якое табе сказанае?
Хіба маласьць табе суцяшэньні Божыя? І гэта невядома табе?
Чаму так абураецца сэрца тваё, і чаму так ганарліва глядзяць вочы твае,
Да чаго парывае цябе сэрца тваё, і дзеля чаго так ганарыста глядзіш?
што ты гневаешся на Бога і вырываюцца такія словы з вуснаў тваіх?
Чаго скіроўваеш супроць Бога дух твой і вуснамі тваімі прамаўляеш такія словы?
Хто такі чалавек, каб быць яму беззаганным? І ці можа быць праведным народжаны жанчынаю?
Што такое чалавек, каб быў ён чысты, і каб народжаны жанчынай быў праведны?
Ён сьвятым Сваім не давярае, і нябёсы нячыстыя ў вачах Ягоных.
Вось, Ён і сьвятым Сваім не давярае, і нябёсы нячыстыя ў вачах у Яго:
Тым больш брыдкі і сапсуты чалавек, які, як ваду, п’е ліхоту.
тым болей нячысты і разбэшчаны чалавек, які п’е беззаконьне, як ваду.
Паслухай мяне, і я распавяду табе, і тое, што бачыў, раскажу табе,
Я буду гаварыць табе, слухай мяне; я раскажу табе, што бачыў,
што мудрыя чулі і ня ўтойвалі гэтага бацькі іхнія.
што чулі мудрыя і ня ўтоілі чутага ад бацькоў сваіх,
Ім толькі была дадзена зямля, і паміж іх не хадзіў чужынец.
якім адным аддадзена была зямля, і сярод якіх чужы не хадзіў.
Бязбожнік мучыцца праз усё жыцьцё сваё, і няпэўны лік гадоў злачынцы.
Бязбожны мучыць сябе праз усе дні свае, і лік гадоў заслонены ад прыгнятальніка:
Ён заўсёды чуе крык жахлівы вушамі сваімі, і калі падаецца, што ўсё спакойна, на яго нападае нішчыцель.
гук жахаў у вушах ягоных; сярод міру ідзе на яго згубнік,
Ён ня верыць, што можа вырвацца з цемры, яму прызначана ад мяча загінуць.
Ён не спадзяецца выратавацца ад цемры: бачыць перад сабою меч.
Ён бадзяецца, [шукаючы] хлеба, і дзе ён? І ён ведае, што падрыхтаваны для яго дзень цемры.
Ён бадзяецца за кавалак хлеба ўсюды; ведае, што ўжо гатовы, у руках у яго дзень цемры.
Палохае яго бяда, і мучэньне на яго нападае, як валадар, падрыхтаваны да бою.
Палохае яго нэндза і ўціск; адольвае яго, як цар, які падрыхтаваўся да бітвы,
Выцягвае ён руку сваю на Бога і хоча працівіцца Усемагутнаму,
за тое, што ён працягваў супроць Бога руку сваю і супрацівіўся Ўсеўладнаму,
і бяжыць на Яго з выцягнутай шыяй пад заслонай тоўстага шчыта.
памыкаўся супроць яго з ганарыстым каркам, пад тоўстымі шчытамі сваімі;
Ён пакрыў твар свой тлушчам сваім, а з бакоў ягоных сала зьвісае.
бо ён пакрыў аблічча сваё тлушчам сваім і абклаў салам сьцёгны свае.
Ён жыве ў гарадах апусьцелых, і ў дамах неабжытых, даведзеных да заняпаду.
І ён селіцца ў гарадах спустошаных, у дамах, у якіх ня жывуць, якія асуджаны на руйнаваньне.
Ён ня будзе багаты, і не захаваецца маёмасьць ягоная, і на зямлі ён не запусьціць каранёў.
Не задоўжыцца ён у багацьці і не ацалее маёмасьць ягоная, і не распаўсюдзіцца па зямлі набытак ягоны.
Ня выберацца ён з цемры, і сьпёка спаліць парасткі ягоныя, і вецер абаб’е першацьвет ягоны.
Не ўцячэ ад цемры; парасткі ягоныя ссушыць полымя і павевам вуснаў сваіх пацягне яго.
Няхай ня верыць марнасьці ашуканы, бо марнасьць будзе ўзнагародай ягонай.
Хай не давярае марнасьці аблудны, бо марнасьць будзе і платай яму.
Перш, чым спыняцца дні ягоныя, ён зьвяне, і галіны ягоныя не зазелянеюць.
Ня ў свой дзень ён сканае, і гольле ягонае ня будзе зелянець.
Скіне ён, як вінаградная лаза, недасьпелыя гронкі, і, як аліўка, страсе кветкі свае.
Скіне ён, як вінаградная лаза, недасьпелую ягаду сваю і, як масьліна, атрасе цьвет свой.
Грамада бязбожніка будзе бясплоднай, агонь спаліць намёты хабарнікаў.
Так апусьцее дом бязбожнага, і агонь зжарэ намёты ліхаемства.
Бо ён зачаў ліхоту і нарадзіў марнасьць, і нутро ягонае падман рыхтуе».
Ён зачаў ліхое і нарадзіў няпраўду, і нутроба ягоная рыхтуе падман.
