Ёва 21 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Васіля Сёмухі
І адказаў Ёў, і сказаў:
І адказваў Ёў і сказаў:
«Паслухайце ўважліва словы мае, і няхай будуць яны на пацяшэньне вашае.
выслухайце ўважліва слова маё, і гэта будзе мне суцяшэньнем ад вас.
Дазвольце, і я буду казаць, а пасьля словаў маіх сьмейцеся сабе.
Патрывайце мяне, і я буду гаварыць; а пасьля таго, як пагавару, насьміхайцеся.
Ці ж я гавару супраць чалавека, і ці ж няслушна маю быць нецярплівы?
Хіба да чалавека слова маё? як жа мне і не маладушнічаць?
Паглядзіце на мяне і аслупянейце, і ўдарце рукою ў вусны свае.
Паглядзеце на мяне і жахнецеся, і пакладзеце палец на вусны.
Калі я ўзгадваю гэта, я палохаюся, і дрыжаньне калоціць цела маё.
Як толькі я згадаю, — уздрыгваю, і трымценьне абдымае цела маё.
Чаму жывуць бязбожнікі, дажываюць да старасьці, і багацеюць?
Чаму беззаконныя жывуць, дасягаюць старасьці, ды і сілаю моцныя?
Насеньне іхняе моцнае ў іх, і ўнукі іхнія гадуюцца на вачах іхніх.
Дзеці іхнія зь імі перад абліччам ў іх, і ўнукі іхнія перад вачыма ў іх.
Дамы ў іх забясьпечаныя ад страху, і няма кары Божай над імі.
Дамы іхнія ўбясьпечаны ад страху, і няма жазла Божага на іх.
Бугай у іх заўсёды плодны і не зьнемагае, і карова целіцца, і не скідае [цяляці].
Бык іхні апладняе і ня выкідае, карова іхняя зачынае, і ня скідае.
Дзеці іхнія, як статак, выходзяць, і малыя іхнія гуляюць вакол іх.
Як статак, выпускаюць яны малечу сваю, і дзеці іхнія скачуць.
Яны сьпяваюць пад бубны і гусьлі і весяляцца пры гуках жалейкі,
Усклікаюць пад тымпан і цытру і весяляцца пад жалейку;
і праводзяць у радасьці дні свае, і спакойна зыходзяць у адхлань.
бавяць дні свае ў шчасьці і імгненна сыходзяць у апраметную.
Яны кажуць Богу: “Адыйдзіся ад нас! Ня хочам ведаць шляхоў Тваіх.
А тым часам яны кажуць Богу: адыдзі ад нас, ня хочам мы ведаць шляхоў Тваіх!
Хто такі Усемагутны, каб служыць Яму, і што Ён нам дапаможа, калі будзем маліць Яго?”
што нам Усеўладны, каб слугаваць Яму? і якая карысьць хінуцца да Яго?
Маюць яны ў руках сваіх дабрабыт, хоць думкі іхнія далёка ад Яго.
Бачыш, шчасьце іхняе не ад іхніх рук. — Парада бязбожных, будзь далёкая ад мяне!
Як часта тухне лямпа бязбожнікаў і нахлынае на іх загуба? Ці [часта] ў гневе [Божым] прыходзяць на іх пакуты?
Ці часта тухне сьвяцільня ў беззаконных, і нападае на іх бяда, і Ён дае ім на долю пакуты ў гневе Сваім?
Ці яны падобныя да мякіны на ветры і да попелу гарачага, які вецер разносіць?
Яны павінны быць, як саломінка перад ветрам, і як мякіна, якую нясе віхура.
[Скажаш:] “Бог захоўвае для дзяцей ягоных кару Сваю”. Няхай аднагародзіць Ён яму, каб ён ведаў.
Скажаш: Бог ашчаджае дзецям ягоным няшчасьце ягонае. — Хай аддасьць ён яму самому, каб ён гэта ведаў.
Няхай убачаць вочы ягоныя загубу яго, і няхай нап’ецца ён гневу Усемагутнага.
Хай яго вочы ўбачаць няшчасьце ягонае, і хай ён сам п’е ад гневу Ўсеўладнага.
Бо які будзе клопат яму пра дом ягоны, калі лік месяцаў ягоных спыніцца?
Бо які яму клопат да дому свайго пасьля яго, калі лік месяцаў ягоных скончыцца?
Ці ж можа хто вучыць веданьню Бога? А Ён судзіць найвышэйшых.
Але ці Бога вучыць мудрасьці, калі Ён судзіць і вышніх?
Адзін памірае ў сіле і здаровы, багаты і ў супакоі.
Адзін памірае ў самай поўніцы сілы сваёй, цалкам спакойны і мірны;
Начыньні ягоныя поўныя малака, і косткі ягоныя напоўнены сьвежым шпікам.
нутроба ягоная поўная тлушчу, і косткі ягоныя напоены мозакам.
А іншы памірае ў горычы душы і ня цешыўся дабром.
А другі памірае з душою засмучанаю, не зазнаўшы дабра.
Аднак разам будуць яны спаць у парахне, і абодвух апануюць чэрві.
І яны разам будуць ляжаць у пыле, і чэрві пакрыюць іх.
Вось, я ведаю думкі вашыя і намеры вашыя, каб нашкодзіць.
Ведаю я вашыя думкі і ўлоўкі, якія вы супраць мяне плецяце.
Бо вы кажаце: “Дзе дом шляхетнага, а дзе намёт бязбожніка?”
Вы скажаце: дзе дом князя, і дзе намёт, у якім жылі беззаконныя?
Ці вы не пыталіся некага з падарожнікаў і словаў іхніх вы не зразумелі,
Хіба вы ня пыталіся ў вандроўнікаў і не знаёмыя зь іхнімі назіраньнямі,
што ліхотнік захаваны ў дзень загубы і збаўлены ў дзень гневу?
што ў дзень пагібелі літаваны бывае злодзей, у дзень гневу адводзіцца ўбок?
Хто будзе дакараць яго за шляхі ягоныя? І за тое, што ён зрабіў, хто аднагародзіць яму?
Хто паставіць яму перад аблічча ягонае шлях ягоны, і хто аддасьць яму за тое, што ён учыняў?
Яго прынясуць да магілы, і пра дамавіну ягоную задбаюць.
Яго праводзяць да магілы і на яго магіле ставяць варту.
Салодкімі яму будуць груды зямлі, бо за ім ідуць усе людзі, і перад ім — безьліч.
Салодкія яму камлыгі даліны, і за ім ідзе натоўп людзей, а тым, што ідуць перад ім, ліку няма.
Дык чаму ж вы надарма пацяшаеце, калі ў адказе вашым адзін падман?»
Як жа вы хочаце суцяшаць мяне пустым? У вашых адказах застаецца толькі мана.
