Ёва 21 разьдзел

Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча

 
 

І адказаў Ёў, і сказаў:
 
І адказаў Ёў, і сказаў:

«Паслухайце ўважліва словы мае, і няхай будуць яны на пацяшэньне вашае.
 
«Выслухайце ўважліва мову маю, і гэта будзе імне пацехаю ад вас.

Дазвольце, і я буду казаць, а пасьля словаў маіх сьмейцеся сабе.
 
Стрывайце імне, і я буду гукаць; а просьле тога, як пагукаю, насьміхайся.

Ці ж я гавару супраць чалавека, і ці ж няслушна маю быць нецярплівы?
 
Ціж да чалавека мова мая? і чаму, чаму не магу быць нецярплівым?

Паглядзіце на мяне і аслупянейце, і ўдарце рукою ў вусны свае.
 
Абярніцеся да мяне, і зжахніцеся, і пакладзіце руку на вусны.

Калі я ўзгадваю гэта, я палохаюся, і дрыжаньне калоціць цела маё.
 
І як я ўспомню, здрыгаюся, і дрыжыкі бяруць цела мае.

Чаму жывуць бязбожнікі, дажываюць да старасьці, і багацеюць?
 
Чаму нягодныя жывуць, дажываюць старасьці, дый сіламі моцныя?

Насеньне іхняе моцнае ў іх, і ўнукі іхнія гадуюцца на вачах іхніх.
 
Насеньне іхнае ўладзілася перад відам іх, і атожылы іх перад ачыма іхнымі.

Дамы ў іх забясьпечаныя ад страху, і няма кары Божай над імі.
 
Дамы іхныя бясьпечныя ад страху, і няма дубца Божага на іх.

Бугай у іх заўсёды плодны і не зьнемагае, і карова целіцца, і не скідае [цяляці].
 
Бугай іхны запладняе бяз страты; карова іхная целіцца і ня ськідае.

Дзеці іхнія, як статак, выходзяць, і малыя іхнія гуляюць вакол іх.
 
Як стаду, высылаюць яны бязьлеткі свае, і дзеці іхныя падскокуюць.

Яны сьпяваюць пад бубны і гусьлі і весяляцца пры гуках жалейкі,
 
Падыймаюцца пад бубён а ліру й вяселяцца пад дуду.

і праводзяць у радасьці дні свае, і спакойна зыходзяць у адхлань.
 
Праводзяць дні свае ў дабру і якга зыходзяць да гробу.

Яны кажуць Богу: “Адыйдзіся ад нас! Ня хочам ведаць шляхоў Тваіх.
 
А прымеж тога яны кажуць Богу: "Адыйдзі ад нас; і знацьця дарогаў ня хочам.

Хто такі Усемагутны, каб служыць Яму, і што Ён нам дапаможа, калі будзем маліць Яго?”
 
Што Ўсемагучы, каб мы служылі Яму? і што за карысьць уцякаць да Яго?"

Маюць яны ў руках сваіх дабрабыт, хоць думкі іхнія далёка ад Яго.
 
Бачыш, ня ў руках іхных дабро іхнае. Рада нягодных далёка ад мяне!

Як часта тухне лямпа бязбожнікаў і нахлынае на іх загуба? Ці [часта] ў гневе [Божым] прыходзяць на іх пакуты?
 
Як часта сьветач нягодных гасьне, і прыходзе на іх бяда іхная, што болі Ён выдзяляе ім у гневе Сваім?

Ці яны падобныя да мякіны на ветры і да попелу гарачага, які вецер разносіць?
 
Яны будуць, як салома перад ветрам і як умецьце, схопленае віхром.

[Скажаш:] “Бог захоўвае для дзяцей ягоных кару Сваю”. Няхай аднагародзіць Ён яму, каб ён ведаў.
 
Бог хавае бяспраўе іхнае патомкам іхным; адплаці яму самому, і ён будзе ведаць;

Няхай убачаць вочы ягоныя загубу яго, і няхай нап’ецца ён гневу Усемагутнага.
 
Пабачаць вочы ягоныя нішчэньне ягонае, і з гневу Ўсемагучага будзе піць;

Бо які будзе клопат яму пра дом ягоны, калі лік месяцаў ягоных спыніцца?
 
Бо якое ў яго зычаньне да дому свайго просьле сябе, як лік месяцаў ягоных ператнецца?

Ці ж можа хто вучыць веданьню Бога? А Ён судзіць найвышэйшых.
 
Ці Бога вучыць веданьня, бачачы, што Ён судзе тых, каторыя на вышыні?

Адзін памірае ў сіле і здаровы, багаты і ў супакоі.
 
Гэты памірае ў супоўнай сіле, будучы бясьпечны і ў супакою;

Начыньні ягоныя поўныя малака, і косткі ягоныя напоўнены сьвежым шпікам.
 
Грудзі ягоныя поўныя малака й шпік косьцяў ягоных вагкі.

А іншы памірае ў горычы душы і ня цешыўся дабром.
 
А гэны памірае ў гарчыні душы, не паспытаўшыся дабра.

Аднак разам будуць яны спаць у парахне, і абодвух апануюць чэрві.
 
І яны разам будуць ляжаць у пыле, і чарвяк пакрые іх.

Вось, я ведаю думкі вашыя і намеры вашыя, каб нашкодзіць.
 
Вось, я ведаю думкі вашыя, хітрыкі вашыя ўціскаюць мяне.

Бо вы кажаце: “Дзе дом шляхетнага, а дзе намёт бязбожніка?”
 
Калі скажаце: "Ідзе дом князёў і йдзе будан, месца быцьця нягодных?"

Ці вы не пыталіся некага з падарожнікаў і словаў іхніх вы не зразумелі,
 
Ціж вы ня пыталіся ў падарожных і знакоў іхных не пазнаіце?

што ліхотнік захаваны ў дзень загубы і збаўлены ў дзень гневу?
 
Бо на дзень загубы заховуюць нягодніка, на дзень гневу прыведзены.

Хто будзе дакараць яго за шляхі ягоныя? І за тое, што ён зрабіў, хто аднагародзіць яму?
 
Хто азнайме ў від яму дарогу ягоную і што ён зрабіў, хто адплаце яму?

Яго прынясуць да магілы, і пра дамавіну ягоную задбаюць.
 
Яго прапушчаюць да грабоў, і на магіле ягонай ставяць варту.

Салодкімі яму будуць груды зямлі, бо за ім ідуць усе людзі, і перад ім — безьліч.
 
Салодкія яму груды даліны, і за ім кажны чалавек валачэцца, а йдучым перад ім няма ліку.

Дык чаму ж вы надарма пацяшаеце, калі ў адказе вашым адзін падман?»
 
Як жа вы пацешыце мяне пустым? У вадказах вашых застаецца мана».