Ёва 21 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
І адказаў Ёў, і сказаў:
І адказаў Ёў, і сказаў:
«Паслухайце ўважліва словы мае, і няхай будуць яны на пацяшэньне вашае.
«Выслухайце ўважліва мову маю, і гэта будзе імне пацехаю ад вас.
Дазвольце, і я буду казаць, а пасьля словаў маіх сьмейцеся сабе.
Стрывайце імне, і я буду гукаць; а просьле тога, як пагукаю, насьміхайся.
Ці ж я гавару супраць чалавека, і ці ж няслушна маю быць нецярплівы?
Ціж да чалавека мова мая? і чаму, чаму не магу быць нецярплівым?
Паглядзіце на мяне і аслупянейце, і ўдарце рукою ў вусны свае.
Абярніцеся да мяне, і зжахніцеся, і пакладзіце руку на вусны.
Калі я ўзгадваю гэта, я палохаюся, і дрыжаньне калоціць цела маё.
І як я ўспомню, здрыгаюся, і дрыжыкі бяруць цела мае.
Чаму жывуць бязбожнікі, дажываюць да старасьці, і багацеюць?
Чаму нягодныя жывуць, дажываюць старасьці, дый сіламі моцныя?
Насеньне іхняе моцнае ў іх, і ўнукі іхнія гадуюцца на вачах іхніх.
Насеньне іхнае ўладзілася перад відам іх, і атожылы іх перад ачыма іхнымі.
Дамы ў іх забясьпечаныя ад страху, і няма кары Божай над імі.
Дамы іхныя бясьпечныя ад страху, і няма дубца Божага на іх.
Бугай у іх заўсёды плодны і не зьнемагае, і карова целіцца, і не скідае [цяляці].
Бугай іхны запладняе бяз страты; карова іхная целіцца і ня ськідае.
Дзеці іхнія, як статак, выходзяць, і малыя іхнія гуляюць вакол іх.
Як стаду, высылаюць яны бязьлеткі свае, і дзеці іхныя падскокуюць.
Яны сьпяваюць пад бубны і гусьлі і весяляцца пры гуках жалейкі,
Падыймаюцца пад бубён а ліру й вяселяцца пад дуду.
і праводзяць у радасьці дні свае, і спакойна зыходзяць у адхлань.
Праводзяць дні свае ў дабру і якга зыходзяць да гробу.
Яны кажуць Богу: “Адыйдзіся ад нас! Ня хочам ведаць шляхоў Тваіх.
А прымеж тога яны кажуць Богу: "Адыйдзі ад нас; і знацьця дарогаў ня хочам.
Хто такі Усемагутны, каб служыць Яму, і што Ён нам дапаможа, калі будзем маліць Яго?”
Што Ўсемагучы, каб мы служылі Яму? і што за карысьць уцякаць да Яго?"
Маюць яны ў руках сваіх дабрабыт, хоць думкі іхнія далёка ад Яго.
Бачыш, ня ў руках іхных дабро іхнае. Рада нягодных далёка ад мяне!
Як часта тухне лямпа бязбожнікаў і нахлынае на іх загуба? Ці [часта] ў гневе [Божым] прыходзяць на іх пакуты?
Як часта сьветач нягодных гасьне, і прыходзе на іх бяда іхная, што болі Ён выдзяляе ім у гневе Сваім?
Ці яны падобныя да мякіны на ветры і да попелу гарачага, які вецер разносіць?
Яны будуць, як салома перад ветрам і як умецьце, схопленае віхром.
[Скажаш:] “Бог захоўвае для дзяцей ягоных кару Сваю”. Няхай аднагародзіць Ён яму, каб ён ведаў.
Бог хавае бяспраўе іхнае патомкам іхным; адплаці яму самому, і ён будзе ведаць;
Няхай убачаць вочы ягоныя загубу яго, і няхай нап’ецца ён гневу Усемагутнага.
Пабачаць вочы ягоныя нішчэньне ягонае, і з гневу Ўсемагучага будзе піць;
Бо які будзе клопат яму пра дом ягоны, калі лік месяцаў ягоных спыніцца?
Бо якое ў яго зычаньне да дому свайго просьле сябе, як лік месяцаў ягоных ператнецца?
Ці ж можа хто вучыць веданьню Бога? А Ён судзіць найвышэйшых.
Ці Бога вучыць веданьня, бачачы, што Ён судзе тых, каторыя на вышыні?
Адзін памірае ў сіле і здаровы, багаты і ў супакоі.
Гэты памірае ў супоўнай сіле, будучы бясьпечны і ў супакою;
Начыньні ягоныя поўныя малака, і косткі ягоныя напоўнены сьвежым шпікам.
Грудзі ягоныя поўныя малака й шпік косьцяў ягоных вагкі.
А іншы памірае ў горычы душы і ня цешыўся дабром.
А гэны памірае ў гарчыні душы, не паспытаўшыся дабра.
Аднак разам будуць яны спаць у парахне, і абодвух апануюць чэрві.
І яны разам будуць ляжаць у пыле, і чарвяк пакрые іх.
Вось, я ведаю думкі вашыя і намеры вашыя, каб нашкодзіць.
Вось, я ведаю думкі вашыя, хітрыкі вашыя ўціскаюць мяне.
Бо вы кажаце: “Дзе дом шляхетнага, а дзе намёт бязбожніка?”
Калі скажаце: "Ідзе дом князёў і йдзе будан, месца быцьця нягодных?"
Ці вы не пыталіся некага з падарожнікаў і словаў іхніх вы не зразумелі,
Ціж вы ня пыталіся ў падарожных і знакоў іхных не пазнаіце?
што ліхотнік захаваны ў дзень загубы і збаўлены ў дзень гневу?
Бо на дзень загубы заховуюць нягодніка, на дзень гневу прыведзены.
Хто будзе дакараць яго за шляхі ягоныя? І за тое, што ён зрабіў, хто аднагародзіць яму?
Хто азнайме ў від яму дарогу ягоную і што ён зрабіў, хто адплаце яму?
Яго прынясуць да магілы, і пра дамавіну ягоную задбаюць.
Яго прапушчаюць да грабоў, і на магіле ягонай ставяць варту.
Салодкімі яму будуць груды зямлі, бо за ім ідуць усе людзі, і перад ім — безьліч.
Салодкія яму груды даліны, і за ім кажны чалавек валачэцца, а йдучым перад ім няма ліку.
Дык чаму ж вы надарма пацяшаеце, калі ў адказе вашым адзін падман?»
Як жа вы пацешыце мяне пустым? У вадказах вашых застаецца мана».