Ёва 3 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
Пасьля гэтага Ёў расчыніў вусны свае і наракаў на дзень свой.
Просьле гэтага адчыніў Ёў вусны свае і пракляў дзень свой.
І адказаў Ёў, і сказаў:
І адказаў Ёў, і сказаў:
«Няхай прападзе дзень, у які я нарадзіўся, і ноч, у якую было сказана: “Зачаты хлопец”.
«Зьгінь дзень, у каторым я радзіўся, і ноч, у каторай сказалі: "Пачаўся мужчына!"
Няхай дзень той пераменіцца ў цемру; няхай ня рупіцца пра яго Бог з вышыні, і няхай ня будзе ён асьветлены сьвятлом.
Дзень тый хай будзе цемняю, хай ня соча яго Бог згары, і хай не зазьзяе над ім сьвятліня!
Няхай зацемняць яго цемра і цень сьмерці, няхай схавае яго змрок, і няхай напоўніцца ён хмарамі.
Багдай яго запляміла цемнь а сьцень сьмерці, багдай завалок яго булак, хай палохаюцца яго, як немарасьці дня!
Няхай ноч тую агарне цемра, няхай ня будзе яна ўлічана ў днях году, і няхай ня ўзгадваецца ў ліку месяцаў.
Ноч тая, — багдай забрала яе цемнь, хай ня будзе палічана яна ў днёх году, хай ня ўвыйдзе ў лік месяцаў!
Няхай тая ноч будзе бясплодная, і няхай радасьць да яе не завітае.
Во! багдай ноч тая была адзінотная, багдай ня было пяцьця ў ёй!
Няхай праклінаюць яе тыя, што дзень праклінаюць, што гатовыя абудзіць Левіятана.
Хай праклінуць яе праклінаючыя дзень, здольныя пабудзіць Левяфана!
Няхай сьцямнеюць зоркі сьвітаньня ейнага, каб чакала сьвятла і не дачакалася, і няхай ня ўбачыць яна зараніцы новага дня,
Хай зацьмеюць гвезды золку яе: хай выглядае яна сьвятліні, і яе няма, і хай не абача яна векаў дня,
бо яна не зачыніла ўлоньня, якое нарадзіла мяне, і не ўхіліла гора з вачэй маіх.
За тое, што не зачыніла дзьвярэй жывата майго, ані схавала немарасьці ад аччу маіх!
Чаму яшчэ ненароджаным, я не памёр? Чаму народжаны, не памёр раптам?
Чаму, выходзячы зь дзетніцы, я не памер, не сканаў вышаўшы із жывата?
Навошта я быў прыняты каленямі? І навошта быў кормлены грудзьмі?
Чаму перанялі мяне калені? чаму было імне ссаць пелькі?
І цяпер спаў бы я моўчкі, і адпачываў бы ў-ва сьне сваім
Цяпер бы ляжаў я й супачываў: спаў бы, і было б імне супакойна,
з валадарамі і радцамі зямлі, якія пабудавалі сабе дамы магілы,
З каралямі а параднікамі зямлі, што забудовавалі сабе пустыні,
і з князямі, якія багатыя золатам і якія срэбрам вылажылі дамы свае.
Альбо з князьмі, у каторых было золата, каторыя напаўнялі дамы свае срэбрам;
І як спарон схаваны быў бы я, або як немаўля, што ня бачыла сьвятла.
Альбо, як ськінены плод пахаваны, я ня быў бы, як бязьлеткі, што не абачылі сьвятліні.
Там злачынцы больш не шалеюць, а змораныя працай там адпачываюць.
Там нягоднікі перастаюць немарасьціць, і там супачываюць высіленыя.
Там усе вязьні жывуць бяз страху і ня чуюць крыку вартаўніка.
Там вязьні разам цешацца із супакою і ня чуюць крыкаў наглядніка.
Там разам малы і вялікі, і слуга вольны ад пана свайго.
Малы й вялікі там ён, і слуга свабодны ад пана свайго.
Навошта беднаму даецца сьвятло, і жыцьцё тым, што жывуць з горыччу душы,
Нашто дана сьвятліня стамаванаму, а жыцьцё гаркім душою,
якія чакаюць сьмерці і не дачакаюцца, і шукаюць яе больш, чым скарб,
Каторыя ждуць сьмерці, і няма яе, што выкапалі б яе ахватней, чымся скарбы,
і вельмі радуюцца і цешацца, калі знойдуць.
Узрадавіліся б аж да захапленьня, цешыліся б, што знайшлі гроб,
Якая радасьць чалавеку, перад якім шлях закрыты і якога Бог атачае цемраю?
Нашто дана мужчыне, ад каторага дарога схавана, і каторага Бог агарадзіў?
Уздыханьні мае апярэджваюць хлеб мой, і скаргі мае ільюцца як вада.
Бо перад хлебам маім уздыханьні мае, і выліліся, як вада, стогны мае;
Бо страх, якога я баяўся, прыйшоў да мяне, і тое, перад чым я дрыжэў, напаткала мяне.
Бо жахлівае, чаго я жахаўся, тое й стрэла мяне; і чаго я баяўся, тое й прышло да мяне.
Не супакойваўся я, не маўчаў і не адпачываў, але прыйшло да мяне няшчасьце».
Я ня быў у бясьпечнасьці ані меў супачынку, ані быў супакойны; і прышла немарасьць».
